ATAM SEN BENİ AFFET!
Gallipoli, çok da şaşırtmayan nedenlerden ötürü ülkemizde oldukça beklenen bir oyundu. Sonuçta bizim milletimiz, ulusal hisleri çok yoğun yaşayan bir millet. Ben de asker çocuğu olduğumdan ötürü bu hislere ekstra bağımlı olarak büyüdüm. İnsanımızın bu hislerini kullanmayı bilen için de çok kolay ekmek çıkıyor aslında. Bilhassa TRT’nin yaptığı dizilerde de göreceğiniz üzere, rezalet formda yazılmış içerikler bile bayağı yeterli reyting getiriyor. Gerçi benim babam bu türlü yanlış resmedilen Türk içeriklerinden nefret ettiği için bunlara maruz kalmıyorum. Yabancılar tarafında düşüncesi yok ancak neyin ne olduğunu, mesleğin gerçeklerini 30 sene yaşadığı için sahteliklerde bayıyor. Ancak “Nefes” sinemasına bayılır. Neyse husus babam ve Türk askerinin gerçekleri değil.
Konumuz… Gallipoli. Aslında bu Blackmill Games’in “WW1 Fronts” serisinin dördüncü oyunu. Daha öncesinde de Isonzo ve Verdun üzere cephelerin yer aldığı oyunlar yapmışlardı. Bunlar kötü olmayan oyunlardı. Bunların hiçbiri ses getirmedi, hatta tarih araştırmayı seven ülkemiz gençleri arasında bile çok oynanmadı. Benim de kendileriyle çok bir tecrübem yok aslında. Yanlış hatırlamıyorsam Isonzo, birkaç yıl evvel Game Pass içerisine eklenmişti. Ben de o formda oynamıştım biraz. Şu an baktığımda göremedim gerçi. Büyük ihtimalle kaldırılmış.
Isonzo oynadığım devir bana keyifli bir tecrübe yaşatmayı başarmıştı. Askeri simülasyon oyunlarını seven biri olarak, bunu 1. Dünya Savaşı’nda oynama fikri bana oldukça bir farklı gelmişti. Ama tam olarak o kadarıyla kalmıştı benim için. Zira hem gereğince harita çeşitliliği yoktu. Hem de bütün savaşlar birebir tıpkı hissettiriyordu. Yani harita çeşitliliğinin burada bir değeri neredeyse hiç yok. Nerede olduğunuz fark etmeksizin birebir şeyi oynuyordunuz güya. Bu türlü olunca da kendisiyle çok uzun bir alakamız olmadı. Yaz aşkı üzere kısa bir müddette söndü…
Peki ya Gallipoli? Sonuçta üretimci grubun birebir çeşitten hatta tıpkı seriden çıkaracağı olan dördüncü oyun olacaktı. Üstüne üstlük bizim topraklarımızda geçecek ve ulusal hislerimizi sömürecekti. Gösterilen fragmanlarda da oyun gelişmiş duruyordu. Atmosferi de hoş yansıtacakları aşikardı. Blackmill Games artık bu oyunla niş bir kitleden çıkıp da geniş bir kitleye yayılabilecek miydi? Yani SteamDB üzerinden baktığım vakit yayılamamış üzere duruyorlar ve bunun çok bariz nedenleri var.
Hey Onbeşli Onbeşli!
Öncelikle oyunun hoş yaptığı yerlerden başlayayım ki olumsuz bir biçimde ilerlemeyelim. Cephede savaş atmosferi hakikaten çok başarılı olmuş. Bunu hem görsel hem de işitsel açıdan çok yeterli yansıtmışlar. Karakterlerin giymiş olduğu kıyafetler, kullandıkları silahlar itinayla tasarlanmış. Ses tarafında da misal şeyleri söyleyebiliriz. İşte patlama çatlama seslerinin doğallığından, silah seslerinden falan… Lakin atmosferi en güzel yansıtan kısım muhakkak seslendirmeler olmuş. Bilhassa Osmanlı tarafındaki seslendirmelerin kimilerinde yüreğim cız etti. Annesine feryat edenlerden tutun da arkadaşını gazlayana kadar çok düzgün yapmışlar. Bu kategorideki hem başarılarından hem de özenlerinden ötürü kendilerine hem teşekkür eder hem de kutlarım.
Haritalar tarafında da üzücü iş çıkarılmadığını söylemem lazım. Oyunun içerisinde şimdilik 4 adet harita bulunuyor. Bunlar iddia edebileceğiniz üzere gerçek savaş cephelerinden dizayn edilmişler. Ölçü olarak kulağa kâfi gelse dahi, bir harita haricinde çok da farklı hissettirmiyor. Bahsettiğim o farklı haritaysa Arıburnu… Öbür haritaların bilakis dikey olarak da çok fazla alan tanınıyor burada. Mesela maçın başında İngilizler denizden çıkartma yapıp, dağa tırmanmaya çalışıyor. Bu bile başlı başına öbür haritalardan farklı olmasını sağlıyor. Benim de en sevdiğim harita açık ara Arıburnu oldu. Zira bu başlangıcın devamında da haritanın sunmuş olduğu alan ve çeşitlilik savaşları çok keyifli hale getiriyor. Arıburnu’nu çıkarınca elimizde kalan 3 haritaysa… Vasat be sevgili Goyunlar. Oyunun mekaniklerinden çok gözünüzün ne kadar uygun gördüğünü test eden haritalar bunlar. Her yer sapsarı, çok fazla açıklık var… Bu türlü olunca da oyuna olan hakimiyetinizin ölçüldüğünü hissetmekten fazla göz tabibine gitmiş üzere oluyorsunuz. Neyse ki sapasağlam gözlerim var da hiçbirinde zorluk çekmedim 😛 Merak edenler için de sırasıyla bu haritaların isimleri: Kut’ül Amare, Ertuğrul Koyu, Selman-ı Temiz.
Gelelim oyunun kilit noktası olan oynanışa. Olağanda her incelemeye oynanışla giren ben, bilhassa kaçmaya çalışıyorum bu kategoriden farkındaysanız. Gallipoli aslında klasik bir “tek vur, tek ye” mantığında bir savaş oyunu. Yani biraz daha gerçekçilik odaklı olan bir tecrübe sunuyor. Burada kullandığınız silah da kıymetli. Şayet olağan bir tüfek kullanmıyorsanız, mesela “Subay” sınıfını (sınıflara ayrıyeten geleceğiz) seçip de tabanca kullanıyorsanız, vurmanız gereken hasar üç mermiye kadar çıkıyor. Ama aşağı yukarı herkesin silahı benzeri güçlerde olduğundan ötürü, tek mermi üzerinden dönüyor oyun. İki tarafın silahları istatistiksel olarak ufak farklılıklara sahip bu arada. Hasar olarak fark hissettirmiyorlar. Ancak silahların birbirinden farklı vuruş uzaklığı ve atış suratı olduğunu hissediyorsunuz. Burada Blackmill Games çok hoş çalışmış. Silah hissiyatları hoş. Pekala ben sebep bu kategoriden kaçmaya çalışıyorum? Zira Blackmill Games silahlar üzerine çalışmış çalışmasına da mekanikler doğru düzgün çalışmıyor maalesef. Nasıl çözecekleri konusunda ben uzman biri değilim. Yalnızca badireleri söyleyebilirim. Lakin ufak bir spoiler: Bence güncellemeyle çözmesi güç iki ıstırap bunlar.
Temel külfet bir! Oyunun animasyonları fazla kütük. Burada karakter çok yavaş hareket ediyor şeklinde bir şikâyetim yok. Tam tersine, bu türlü ağır ve önemli bir oyuna yakışır bir tempo var. İster istemez bu türlü bir oyunda akıcı animasyon bekliyorsunuz. Haydi onu da geçtim, mekaniklerin kütük olması savaşları direkt etkiliyor. Benim ismine “ışınlanma problemi” dediğim olay çok sık yaşanıyor. Bunun daha teknik bir ismi varsa birileri beni lütfen düzeltsin. Öğrenmeyi çok isterim. Ha pardon, evvel sorunu anlatmam lazım. Şöyle bir sahne hayal etmenizi istiyorum: Karşınızdaki düşmanın yerini biliyorsunuz. Siz de haliyle buna nazaran gaye alıyorsunuz. Gez, göz, arpacık yapmış biçimde bekliyorsunuz. Düşman da artık dayanamayıp, EĞİLDİĞİ yahut YATTIĞI yerden kalkmaya karar veriyor. Olağan koşullarda karşınızdaki eleman bir kalkma animasyonuna gireceği için o anı görürsünüz. Buna nazaran de refleks gösterirsiniz. Ama Gallipoli içerisinde düşmanın kalkma animasyonunu görmüyorsunuz. Direkt olarak kalkma durumuna ışınlanıyor. Bu türlü olunca da sizlerin reaksiyon verme bahtı olmuyor. Hani aklım almıyor. Bu o kadar kolay bir olay ki daha evvel üzerine hiç düşünmedim. Bütün emeli gerçekçi tecrübe sunmak olan bir eserin, bu türlü bir problem barındırması çok saçma… Hem atmosferi bozuyor hem de oynanışı bayağı bir sıkıcı hale getiriyor.
Temel ıstırap iki! Oyunun çok büyük bir netcode kahrı var. Bunun ne manaya geldiğini bilmeyenler için direkt olarak kelamlık manasını vereyim. Netcode, çevrimiçi çok oyunculu oyunlarda oyuncunun bilgisayarı (istemci) ile oyun sunucusu arasındaki bilgi akışını ve senkronizasyonu yöneten kod bütünüdür. Yani çok kolay bir biçimde siz tuşa bastığınız vakit, sunucunun bunu algılamasıyla başka oyuncularda da bu hareketin yaşanmasını sağlar. Gallipoli’deyse bu senkron ıstırabından ötürü düşmanı vuramadığınız bir çok ana tanıklık edeceksiniz. Maalesef maçtan maça değişen bir durum da değil bu. Her maç yaşanan bir sorun. Netcode’un bir oyunu nasıl öldüreceğini size yeniden bir örnek vererek anlatayım. Ubisoft’un Call of Duty çakması bir oyunu vardı, parasız olan. XDefiant ismindeki bu oyun kötü bir oyun değildi. Netcode ıstırabından ötürü oyun birinci haftada neredeyse bütün oyuncularını kaybetti… Neyse, Gallipoli açısından bakarsak da 2 metre yanınızdaki adama ateş edip öldüremediğiniz vakit sorunun sizde olmadığını bilin kâfi.
Oynanış tarafında girmem gereken son kısımsa sınıflar ve buna bağlı olarak deneyim puanları. Sınıfları kutucuklar içerisinde ayrıntılı halde konuşacağız aslında. İnceleme içerisinde akışı çok bozuyor özelliklerine girildiği vakit, sevmiyorum o denli olunca. Oyunun içerisinde toplamda 10 adet sınıf ve her bir sınıfın da 2 adet kiti bulunuyor. Maç içerisinde de en çok vakit geçirdiğiniz sınıfa nazaran deneyim puanı kazanıyorsunuz. Misal, piyade eriyle 20 dakika geçirip de subayla 10 dakika geçirdiyseniz; 200 TP er için, 100 TP de subay için alıyorsunuz. Sınıfın düzeyi arttıkça da ona özel yetenek elde ediyorsunuz. Her biri için azamî 20 düzey olabiliyorken, ekstra pasifler elde ediyorsunuz ilerledikçe. Piyade eri için tüfek tepmeniz azalıyorken, keskin nişancının nefes tutma mühleti artıyor üzere gibi. Tıpkı durum silahlarda da geçerli bu arada.
Bilgisayarım dayan lütfen!
Gallipoli, grafiksel açıdan düşük bütçeli bir oyun olduğunu hissettiriyor. Aslında kendisinden çok büyük bir görsel beklentim yoktu. Hatta bana kâfi bile geldi. Ama maalesef performans açısından da düşünceli bir oyun… Oyunu en yüksek ayarlara aldığımda da, düşük ayarlara aldığımda da FPS aşağı yukarı tıpkı oluyor. 90 FPS alıyorsam 105 FPS’e falan çıkıyor. Hani ben %1.67’lik bir performans artışı için mi grafikleri patates hale sokacağım? Doğal yalnızca bununla kalmıyor ve üstüne üstlük anlık kare düşüşleri de yaşanıyor…
İncelemeye şöyle dönüp bir bakıyorum da, birazcık olumsuz bir havada ilerlemiş. Ancak bu birazcık daha hayal kırıklığımdan kaynaklanıyor. Eminim ki evvelki oyunlarını sevenler Gallipoli’yi de sevmeye devam edecektir. Zira atmosfer açısından yaşattığı tecrübesi diğer bir oyun kolay kolay sunamıyor. Ancak sonuçta ben buraya atmosfer görmeye değil, oyun oynamaya giriyorum. Maalesef Gallipoli’nin beni hayal kırıklığına uğrattığı nokta da tam olarak burası.
Yanlış anlaşılmak istemem, berbat bir oyun olduğunu düşünmüyorum. Yalnızca yeterli bir oyun olduğunu da düşünmüyorum. Benim için yakın vakitte unutacağım rastgele bir FPS oyunundan öteye geçmeyi başaramayacak maalesef. Keşke atmosferinin yarattığı o güçlü hissi oynanış tarafında da yakalayabilseydi.
