Kuşanın makasları… Kırmızı başlıklı rahibeden kaçın!
Uzun vakittir oynadığım en güzel “klasik” hayatta kalma oyunlarından biriyle karşınızdayım. Oyun, çok temel ve ismini epey duyduğumuz oyun stüdyolarının işlediği “kilise, din, rahip ve rahibe” ögelerini da içeren mevzuyu çok daha güçlü ve ayakları yere basan bir kıssayla anlatmış. Remothered üçlemesinin son oyunu olarak geliştirilen Remothered: Red Nun’s Legacy birinci iki oyunda da olduğu üzere ana akım oyunlardan farklı olarak daha gerçekçi ve karakterimizin çaresizliğinin ön planda olduğu bir ‘klasik’ hayatta kalma dehşet oynanışı sunuyor, tıpkı Clock Tower yahut Fatal Frame oyunlarında olduğu üzere. Oyunun açılış ekranında “makers of human horror” (insani dehşetin yaratıcıları) vaadiyle karşılayan Stormind Games geliştiricileri, oyunun gerçek manada gerici ve rahatsız edici yönünü güzelce özetliyor.
Tamamen bağımsız olan Stormind Games, Sicilya merkezli bir oyun stüdyosu. Daha öncesinde serinin Remothered: Broken Porcelain ve Remothered: Tormented Fathers oyunlarının da geliştiricisi. Bu üçlemenin dışında A Quiet Place: The Road Ahead ve Batora: Lost Haven isimli oyunları da var.
Dönelim Remothered: Red Nun’s Legacy’e…
Oyun, ana akım hayatta kalma kaygı oyunlarından biraz farklı. Cinsin tahminen de en bilinen örnekleri olan Resident Evil ve Silent Hill üzere serilerden farklı olarak sahiden de hayatta kalmaya çalışıyorsunuz. Bu noktada oyunun Outlast serisine benzediğini söylemek yanlış olmaz. Elinizde silah olmadan, sırf kendinizi savunarak ilerlediğiniz bu taraf, Remothered: Red Nun’s Legacy’nin en güçlü tarafı, tahminen de kozu. Zira oyundaki gerici ortam tam da bu durumlarda sağlanıyor. Bizi 2013 yılına ışınlayan bu oynanış sekansı nefesimizi tuttuğumuz demir kapılı dolaplardan, Sicilya’daki devasa manastıra taşıyor.
Sicilya’nın o kusursuz havası, yemekleri ve doğasınıysa bu karanlık oyunda asla görmüyoruz, tersine manastırın ve daha sonrasında ilerledikçe gördüğümüz müştemilatın iç tasarımı her ne kadar klasik İtalyan mimarisini yansıtsa da o karanlık, kan revan içindeki çürümüşlük, bulunduğumuz ortamın hoşluğunu bir çırpıda siliyor.
Oyunda, çocuğu kaçırılmış bir anneyi yönlendiriyoruz. Susan, kaçırılan kızının peşine düşüyor ve aldığı görüntü kasetle ümitleri tekrar yeşeriyor. Oyunun en başında eşimiz Angelo bizi güvenilmez olsa da bir halde umut aşılayan görüntüdeki yere götürüyor. Görüntüde bahsedilen terk edilmiş manastıra gelerek kızıyla ilgili ipuçlarını bulmaya çalışıyoruz. Hatta buluyoruz da. Kızının birlikte yaptıkları bilekliğini bularak yalnızca umut yeşertmenin ötesinde, bu manastırda olabileceğine dair inancı artmaya başlıyor. Issız olan bu yerleşim tıpkı vakitte tekinsizliği artıran Etna Yanardağı’nın da tabanına inşa edilmiş. Oyun boyunca Etna Yanardağı’nın köpürüp solan lavlarıyla uzaktan da olsa karşılaşıyoruz.
Kızımızı aramaya başladıktan kısa bir mühlet sonra kendimizi, merdivenle tek başımıza inmeye kalktığımız mahzen üzere karanlık bir yerin içinde buluyoruz. Kocamız yardım getirmek için gidiyor ve oyun burada başlıyor. Birinci düşmanımızıysa ilerleyip hâlâ kullanılan bir oda bulduktan birkaç dakika sonra görüyoruz. Bu rahibe, küfürler ederek etrafta geziniyor, çok geçmeden bizim peşimize düşüyor ve birinci saklanma, kaçma sekansını deneyimliyoruz. Daha başlardayken metronom mekaniğiyle de tanışıyoruz. Bu, oyun boyunca bizim ‘kayıt alma’ noktalarımız olacağı üzere oyun boyunca toplamda 3 farklı yeteneğin açılmasını da sağlayacak kilit bir nesne olacak.
Oyun anne ve kızının dışında birinci iki oyunda ana öykünün odağında olan Gloria’nın da kıssasını bizlere aktarıyor arka planda. Burada oyunu Türkçe altyazıyla oynadığımı belirtmek isterim. Çeviri kabaca yeterli olsa da kimi temel kusurların olması gözümden kaçmadı. Yani konuşmaların altyazılarındaki yanlışları fark ettim fakat birtakım metinlerin ana versiyonları İtalyanca olduğu için yalnızca Türkçe çevirilerini okuyabildim, o tarafta bir kıyaslama yapamıyorum. Seslendirme ve oyunculuklar hayli başarılıyken, oyunun atmosferini daha da geren müzikleri de bir o kadar başarılıydı. Susan karakterini, Cissy Jones ve The Red Nun’ı ise Resident Evil Village’dan bildiğimiz Alcina Dimitrescu’yu seslendiren Maggie Robertson seslendirmiş. Oyunun müzikleri de Silent Hill serisinden tanıdığımız bestekar Akira Yamaoka tarafından bestelenmiş. Öte yandan oyundaki ses efektlerinin de gergin atmosferi muvaffakiyetle sağladığını belirtmeliyim.
Red Nun’s Legacy’de bir öteki kıymetli ayrıntıysa etraftan bulduklarınız. Bazen günlük sayfaları size yol gösteriyorken, bazen de bir eşya ya da geçmişten bir gazete haberi size fikir veriyor. Ashman Villası’nda geçen kıssa, evvelki oyunlardaki karakterlerin de şeceresini de sunuyor. Olaylar farklı yıllarda yaşanan çocuk kaçırmaları ve bir dizi cinayeti de bize sunuyor. Biz Susan olarak 2011 yılında kaybolan kızımızı 2012 yılında harabe bölgeye aramaya gidiyoruz. Fakat villada gezdikçe işlerin yalnızca bu yıllarla sonlu değil, evvelki yıllarda yaşanan olaylarla da ilişkili olduğunu görüyoruz. Eski oyunların karakterleri ve öyküleriyle ilgili de ayrıntıları öğreniyoruz. Oyun her ne kadar üçlemenin son oyunu olarak tasarlansa da yeni oyunculara da dünyasını açıklıyor. Yani birinci iki oyunu oynamadan da bu oyunu anlayabiliyorsunuz. Zira topladığınız her yeni bilgi size evvelki oyunlardaki kimi bireyleri de tanıtıyor ya da olayların arka planını aktarıyor.
Oyunun karanlık atmosferi düşünüldüğünde silah olmadan, sadece etraftan bulduğumuz makas, demir çubuk ya da kozalak üzere objeler bizim desteğimiz oluyor adeta. Bu objelerle, size saldıran rahibelerin vuruşlarına karşı kendinizi savunuyorsunuz ya da birkaç saniyeliğine de olsa vurup, kaçma bahtı yakalıyorsunuz. Lakin bu rahibeler birkaç defa vurup, öldürülebilecek cinsten değiller. Yalnızca size olan akınlarını yavaşlatmış oluyorsunuz. Unutmadan söyleyeyim, üstünüzde en fazla dört eşya taşıyorsunuz, bu da bazen elinizdeki savunma aletlerini bırakarak taktik yapmanıza neden oluyor. Bir öteki taraftaysa oyunun gerçekçi sunmaya çalıştığı bir gayret da var. Bunu atlamamak lazım. Öncelikle, oyunda harita dizaynı ya da pusula yok. Yalnızca villa kısmında odaların nerede olduğunu gösteren bir plan var. Onları toplarsanız bir kroki elde ediyorsunuz fakat çok ayrıntılı da değil. Yani yalnızca size fikir vermek için eklenmiş toplanabilir haritaları buluyorsunuz. Bunun yanında Susan, her düşmanla kapıştıkça üstündeki kıyafet ziyan görürken, metronomla temasa geçtikçe ve yeni yetenekler kazandıkça gözlerinin etrafındaki siyah lekeler artmaya başlıyor, yani burada da dinamik bir tasarım işlenmiş.
Farklı düşmanlar oyun boyunca farklı sekanslarda bizleri karşılıyor. Ana düşmanlarımız rahibeler ve yüzleri dantellerle örülü bir maskeyle örtülü. Bu kostüm bana Handmaid’s Tale evrenindeki kırmızı cüppeleri anımsattı. ‘Acemi’ olarak sınıflandırılan rahibeler başkalarına nazaran biraz daha kolay ve kaçması, saklanması zorlamıyor. Burada asıl büyük düşmanımız ‘Gelin’ ismi verilen rahibe. Bu rahibe gelinlik giymiş gebe bir rahibe ve ana karakterimiz Susan’dan nefret ediyor üzere görünüyor. Elinde zincirlerden örülmüş bir çiçek buketi bile var. Buradaki kaçma, saklanma sekansları çok daha güç ve sizi yakaladığında elindeki zinciri kullanıyor ya da sizi öpüyor. (Şaka yapmıyorum!)
Bu oynanışla oyunun çok da güç olmadığını söyleyebilirim. Yani sizi büyük bir düşman zorluğu asla beklemiyor fakat ortamın gericiliği ve karanlığı tıpkı vakitte en küçük ses yahut ışıkta tetiklenerek üstünüze koşan rahibeler sizi gereğince geriyor. Bulmaca mekaniğiyse elbette üst seviye bir zorluk içermiyor bilakis öykünün ilerleyişinde mihenk taşı olacak seviyede, tesirli olacak kimi nesneleri toplamak için bulmacaları çözüyoruz. Bulmacaların ya da oyunun zorluk ayarı bulunmuyor yani otomatik olağan zorluk düzeyinde başlıyorsunuz. Bu da oyunlarda ekstrem zorluklar isteyenlere kolay kalabilecek bir ayrıntı aklınızda bulunsun.
Ha, çabayı artırmak istiyorsanız geliştiricinin başarımlar kısmında sunduğu zorlukları üzerinize alınıp, oyunu sıhhat yahut savunma eşyası kullanmadan bitirmeye uğraşabilirsiniz. Saklanma alanlarında canınız belli bir seviyeye kadar dolduğu için bu imkânsız değilse de epey güç gibi…
Susan, ilerledikçe kimi yetenekler kazanıyor ki bu oyunun oynanışını inanılmaz etkiliyor. Geçmiş görü, aynadaki sırlar ve güve manipülasyonu ismi verilen bu yetenekler; geçmişteki birtakım olayları alakalı objeler aracılığıyla öğrenmemizi, aynalarla etkileşime girerek birtakım ipuçlarını toplamamızı ve oyunun ana olaylarından biri olan ‘güve’ denetimini de kazanmamızı sağlıyor. Geçmişe bakış özelliğini birinci saatlerde kazanıyorken, ayna yeteneği oyunun ortalarında ve son birkaç saatteyse güve denetimini kazanıyoruz.
Oyunu zorlaştırmak ve aslında biraz da içine çekmek isteyen geliştiriciler, saklanma sekanslarını oyuncuyu yatıp beklemesi gereken alanlardan çıkartmak için de bir formül bulmuş. Bir düşmandan kaçıp, ahşap kakmalı bir kanepenin altına saklandığınızda sizin olduğunuz kısma eğilip bakmaya başlıyor. Kolaçan ederken, sizin de çıkan küçük daire içindeki farenin denetimini sağlamanız gerek. Farenizle yanda çıkan küçük dairenin belirlenen sonlarından çıkmadan bu küçük sekansı bitirmeniz gerekiyor şayet yapamazsanız rahibe sizi bulunduğunuz kanepenin dışına çekip atıyor ve yeni bir saklanma alanı bulana kadar kovalamaya başlıyor. Bu da dozunda tutulmuş olduğu için açıkça beni rahatsız etmedi. Çok sık olsaydı biraz sıkabilir bir yapısı var.
Özetleyecek olursam, oyun endişe cinsine yeni bir şey katmıyor fakat kıssa tarafında bu kadar güçlü ve ayakları yere basan bir oyun da çok kolay bulunmuyor. Bilhassa kendine has kimi oynanış yenilikleri sunuyor. Tehlike ögesi oluşturan düşmanlar az sayıda olsa da bunların her birinin arka plan kıssalarının ayrıntılandırılması hoş bir dokunuş olmuş. Oyunu toplamda 9 buçuk saatte bitirdim. Ana öykünün dışında oyunda fazla vakit geçirebileceğiniz bir alan da yok aslında. Öte yandan, serinin üçüncü oyunu olmasına karşın birinci iki oyunu oynamadan da öyküyü takip edebilmek çok büyük bir lüks. Çünkü, epey bir oyunda devamlılık temel olduğu için evvelki oyunların öykülerini okumanız ya da oynanış görüntülerine bir göz atmanız gerekiyor. Remothered: Red Nun’s Legacy’deyse bu bir sorun değil, oyunda toplanabilir objeler ve notlar evvelki oyunda kaçırdıklarınızı size anlatıyor. Oynadığım en güzel hayatta kalma, kaygı oyunları arasında yer alabilecek tıpta bir oyun. Şayet bütün oyunların Amerika’da geçmesinden ya da klişe kıssalar anlatmasından sıkıldıysanız bu seriye bakmanızı net bir biçimde önerebilirim.
Özetle, Red Nun’s Legacy, bu yıl oynadığım en başarılı hayatta kalma dehşet oyunu oldu. Resident Evil: Requiem’de Leon taraflarındaki üzere elinize silahı alıp düşmanı taradığınız bir cihan sunmuyor tersine kendine has yaptığı şeylerle cinsin tahminen de kült serilerinden biri olmaya aday. Zati serinin birinci iki oyunu da hakikaten düzgün ve güçlü öyküler sunuyor; üçüncü oyun da bu iki oyunda sunulan dünyaların öykülerini devam ettiriyor. Ben yatak altlarına, dolap köşelerine ya da bulduğum masaların altına saklanarak, keşfederek, bulmaca çözerek ve elimde kırık bir ahşap masa bacağıyla oyun oynamak istiyorum diyorsanız tam da size uygun bir oyun. Fakat oyundan beklentiniz az evvel bahsettiğim Resident Evil: Requiem’deki Leon üzere hack and slash stiline yaklaşan aksiyonsa size hitap etmeyebilir. Ancak buna karşın kıssa tarafında heyecan verici olmasının ve sürükleyici olmasının yanı sıra zıt köşeleriyle de beni benden aldı. Bana kalırsa, endişe oyunu severlerin gözden kaçırmaması gereken bir oyun olmuş.