Anne lütfen 5 dakika daha…
Nisan ayında dergiye girdiğimden beri yaklaşık olarak 18 tane oyun incelemesi yazmışım. Şöyle bir baktığım vakit, 6 tane incelemenin ortak bir noktası var. Fikirleri hoş olsa bile oyun olarak bakıldığı vakit vasat oyunlardı. İşte bu usul oyunlar, beni en çok üzen oyunlar oluyor. Zira birkaç şeyi hakikat yapabilseler, hoş ve eğlenceli olabilecekken, unutulabilir oluyorlar. Maalesef Blumhouse Games’in yapmış olduğu Sleep Awake, kendisini 7. inceleme olarak konumlandırıyor.
Oyunu daha evvel göreniniz oldu mu bilmiyorum lakin mecmua toplantısına kadar benim de haberim yoktu. Ama fragmanına baktığım vakit gerek atmosfer, gerekse kıssa hayli bir ilgimi çekti. Natürel en çok dikkatimi çeken olay ise; Cory Davis’in oyunu olmasıydı. “Kim be bu adam?” diye soranlar için tek bir oyun ismi vermem kâfi olacaktır. Spec Ops: The Line… Zati oyuna yükselmem için kâfi olmuştu bu isim 😛
Bana Bir Masal Anlat Baba
Sleep Awake, cihan kurma konusunda nitekim çok hoş bir işe imza atmış. Dünya içerisinde kalmış olan son kentte, hayatta kalmaya çalışan bir çocuk olan Katja’nın öyküsünü işlemişler. Alışılmış ister istemez “niye son kalan kent?” diye sorasınız gelmiştir. Kötücül bir şirket tarafından yapılan bir dizi süreç sonrası beşerler uykusunda kaçırılmaya başlamış. Yani uyuyan bir kişi, bir daha uyanamıyor ve vücudu de yer yüzünden siliniyor. Birinci kere düşünülmüş bir konsept olmadığının ben de farkındayım. Ancak oyunları hoş kılan olay esasen işleyiş tarafında yatıyor.
Evreni doldurma konusunda da hoş fikirleri olmuş. Kötücül şirketi ve çinko karbon vatandaşları saymazsak, iki tane komünite var. Birinci küme, uyumamak için kendisini büsbütün mazoşistliğe vuranlar. Türlü türlü manyak var bunların ortasında. Göz kapakları kapanmasın diye gözüne çengelli iğne batıran mı dersiniz. Sırtına getirdiği kancalar ile kendisini tavana asan mı dersiniz… Yani daima bir acı çekme halinde tutuyorlar kendilerini. E natürel işin ucunda kainattan büsbütün silinmek olunca, çok da şaşıramıyor insan.
İkinci küme ise benim aklımı nitekim kurcalayan bir küme oldu. Artık bunlar kendilerine “elektrikçiler” diyor. İnandıkları şey ise şu; insan bedenine, daima düşük voltaj bir elektrik verilirse, uyku muhtaçlığı asla olmaz… Lakin iddia edileceği üzere, bunu başaramıyorlar. Daima yanlış voltaj verdiklerinden ötürü bütün deneyleri başarısız oluyor. Zati bundan ötürü da bu komüniteden birisi ile karşılaşmıyorsunuz. Yalnızca sağda solda bulduğunuz evraklardan okuyabiliyorsunuz.
Benim başımı kurcalayan kısım ise şey ya… Yahu çok mantıklı bir fikir değil mi? Hem mühendislik bakış açısıyla hem de mantık olarak bakıyorum. E yapılır be bu, yapılmaz mı? Milivolt pahasında ufak ufak damardan versek, bir de bir halde topraklama yapabilsek… Pffff çok karıştı başım. Ben galiba bunun için araştırmalara başlayacağım.
Neyse mevzumuz olan Sleep Awake hakkında konuşmaya devam edelim. Bahsettiğim cihan ve hayatta kalma öyküsünde, bir de bizim Katja var. “The Hush” denilen bu uyku laneti yüzünden ailesini kaybetmiş bir çocuk. Kendisinin ise hala hayatta kalmasını sağlayan bir durum var. O da babasının kimyager olması. Vaktinde Katja’nın peder, bir tane göz damlası formülü icat etmiş. Bunu damlattığınız vakit uyuyorsunuz ancak hayal yerine, halüsinasyon görmeye başlıyorsunuz. E alışılmış kolay bir halüsinasyon görmek, kaygı oyununa yakışmazdı.
Bunlar haricinde vereceğim ayrıntılar oldukça bir sürpriz bozabilir. Keza yaklaşık 4 saatlik kısa bir oynanışı var aslında. Bilhassa sonlara hakikat oldukça bir garipleşen bu senaryo, kafayı bayağı bir allak bullak ediyor. Esasen oyun boyunca sunum halinden de “garip” bir şey deneyimlediğinizi hissediyorsunuz. Ancak ana karakterin seslendirmesini yapan çocuk, vasat bir performans sergiliyor. Ondan ötürü da birtakım kısımlar sizlere tam olarak geçmiyor.
P.T. Yüzünden Yaşadığımız Eziyet…
Kojima vaktinde o denli bir şey yaptı ki, biz hala bunun acısını çekiyoruz. Yürüme simülasyonlarına karşı değilim. “Abi elimizde bir kıssa var ve oyun yapmak istiyoruz. Lakin mekanik nasıl yapılır bilmiyoruz. O yüzden ana karakter yalnızca yürüsün!” şeklinde olduğu vakit, işleri hakikaten güç oluyor. Zira o denli bir çıtaya çıkmanız gerekiyor ki yalnızca yürümek bile ilgi cazip olsun. Bundan ötürü amatör gruplar, çoklukla bu bahiste çok kahır yaşıyorlar üzere geliyor bana.
Sleep Awake denilen bu güzide oyun, maalesef birebir badireyi yaşıyor. Hakikaten yaratıcı bir kurguyu, dümdüz yürüme ile sıkıcı hale getirmişler. Zira etrafınızda bulunan hiçbir şey ile etkileşime giremiyorsunuz… Dümdüz bir patika takip ediyor ve bir iki tane toplanabilir eşyaya denk gelebiliyorsunuz. Bu düpedüzlük durumundan ötürü da ekran başında çok fazla baygınlık geçiriyorsunuz.
Ayrıca maalesef oyunun içerisinde zımnilik kısımları var. Maalesef diyorum zira ChatGPT’nin birinci versiyonu bile bunlardan daha uyanıktır. Şayet bedeninizin yalnızca %1’lik bir kısmı bile saklanıyor olsun. Karşınızdaki düşman, sizin o açıkta olan %99’unuzu göremiyor. Ne diyeyim ben artık bu yapay zekaya? Nasıl dalga geçmeden durayım… Neyse durayım da boş yere uzamasın ya :P.
Rusya mı Burası?
Oyunun kurduğu kainatın ne kadar düzgün olduğundan bahsettim. Bir de bunu çok hoş bir Rus mimarisi ile birlikte taçlandırmışlar. Hiperrealist kaplamalar falan sunmuyor. Fakat sanat dizaynını ve ışıklandırmayı çok tatlı kullanıyor. Hatta ben oyunun sonlarını oynarken yanımda mecmuadan de bildiğiniz Pelin Yiğit vardı. Tıpkı biçimde o da bayıldı oyunun görselliğine. Bir de halüsinasyonlardan ötürü bir çok pozisyon ziyaret ettiğiniz için hiçbir atmosfer de sıkmıyor.
Ses tasarımı konusunda da cihanı çok hoş desteklemişler. Etraftaki ses dağılımı, atmosfere nazaran değişen sesler falan hiç sırıtmıyor. Ancak öykü tarafında da dediğim üzere; ana karakterin seslendirmesi makus be… Büyük ihtimalle deneyimsiz bir gence seslendirmişler. Ondan ötürü çok da fazla yermek istemiyorum. Umarım hoş bir mesleği olur diyorum yalnızca.
Basit Zihinler, Kolay Açıklamalar İster
Genele baktığımız vakit Sleep Awake, fikirlerine yazık eden bir endişe oyunu olmuş. Yaratmış oldukları kainatı ve kurguyu tüketirken hakikaten çok keyif aldım. Hatta etrafta bulduğum her bir notu okuyup, bu dünyayı daha çok anlamaya çalıştım. Ancak maalesef oynanış tarafının verdiği baygınlık ve yorgunluk yüzünden zar güç bitirebildim. Aslında şunu 8 kısımlık küçük bir dizi yapacaktın. Var ya ne hoş tutardı… Şey aranızda oyuncu, kameraman ve direktör var mı? Bir şey denemek istiyorum.
