Wolverine, yaptığı işte uygun lakin sizin yaptığınız iş hiç beğenilen değil…
Şu an incelemekte olduğum oyunu o kadar uzun müddet bekledim ki. Çok yıllık oyunculuk hayatımda hiçbir oyunu beklemediğim kadar. Hatta sadece Wolverine için almıştım şu PS5’i… Nihayet geldi işte, çat kapı bir Eylül akşamı karşımda buldum Wolverine’i. Onunla konuşmak istediğim o kadar fazla şey vardı ki, birlikte iki bira içip anlatacağımız o kadar kıssa, dalga geçeceğimiz çok fazla olay. Birlikte yaşanmışlıklarımız çoktu, o 2005’te çıkan House of M çizgi romanında hatırlamıştı geçmişini ben de takribi 2002-2004 periyotlarında onunla tanışmıştım. Yani Logan kendini bildi bileli ben de Logan’ı biliyordum.
Gel gör ki hayatta neye istek edip, beklerseniz sonunda hüsran peşinizi bırakmıyor. Murphy kanunları mı dersiniz ne dersiniz bilmiyorum. Çünkü karşımda bulduğum adam tahminen ismen Wolverine idi lakin benim tanıdığım Wolverine değildi. Nasıl olsun ki?! Saçma sapan bir kozmosta, saçma sapan bir halde yalnızca ismi ve tipi Wolverine olan bir parodi karakteri üzere çıktı karşıma. Bir Wolverine oyunu yapıp X-Men’den yoksun kalmak nasıl bir kepazeliktir. Yirmi seneyi aşkın müddettir çok fazla Wolverine çizgi romanı okudum fakat bu oyun kadar berbat bir öyküye hiç denk gelmedim. Hani tüm bu olaylara çok berbat bir “What If” çizgi romanı olarak bakmak istesem bile durum çok kötüyü de aşıyor.
Keşke İyileşme Faktörüm Olsa
Söz konusu Wolverine olunca benim beklentilerim de biraz yüksek oluyor, kabul etmek lazım. Lakin oyunu oynadığım tarih itibariyle birinci incelemeler düşmüş, zati çok da olumlu yorumlar yer almıyordu. Bu yüzden beklentilerimi nitekim çok düşürüp başladım oynamaya. En azından Wolverine olarak biraz adam döver, şiş kebap yapar eğlenirim diye düşündüm. Nitekim oyunda eğlendiğim, keyif aldığım vakitler oldu. Dövüş sistemi PS2 dönemi üzere olduğu için alışması da ustalaşması da kolay. Wolverine olma hissiyatını bazen çok hoş bir halde yansıtıyor. Lakin bu nadiren gelen hissiyatların çabucak akabinde o kadar saçma sapan şeyler yaşanıyor ki bütün bazenleri çöpe atmaya yetiyor. Çünkü sürekli bir vasatlık kelam konusu.
Spider-Man’in birinci oyununu seviyorum, Insomniac birinci oyunu çok hoş yapmıştı. Fakat Wolverine hiçbir manada Spider-Man’e benzemiyor. İşin içine bir de klasik Sony formülü ve sinematik aksiyon girince karman çorman bir çorba çıkıyor ortaya. Wolverine çok zeki bir adam değil, esasen onu zekası için seven kimse de yok. Yeniden de buna karşın Schism olayında sonuna kadar haklıydı da neyse… Esasen buradaki Wolverine olağandan de gerizekalı. Birinci bulduğumuzda aşırı klişe bir biçimde hafızasını kaybetmiş, 30 sene öncesini hatırlamıyor. Bir Xavier bekliyorsunuz doğal olarak bir X-MEN, bir kıvılcım. Onun yerine oyun size Nathaniel Essex veriyor. Onu da Xavier üzere konumlandırıyor fakat doğal ki eşyanın tabiatına alışılmamış olduğu için balık en başından kokmaya başlıyor. Her türlü kokuyu alan bu oyundaki tuhaf Logan bu kokuyu alamıyor.
Hikaye epey berbat manada tuhaf bir formda ilerlemeye ve beni dehşete düşürmeye devam ediyor. Sabretooth ve Mystique ile dostluğumuzun geçmişine dair kısımlar açığa çıkıyor. James “Logan” Howlett ile Victor Creed’in vefatına kankayız dediği bir vakit dilimi falan yaşanmış… Şu an yazarken bile biraz kalbim acıyor, nefesim tekliyor keşke benim de güzelleşme faktörüm olsa diyorum. Sonra Kanada’da bir bakmışız Jean Grey diye birisi var. A-aaa ne kadar farklı yeni tanıştığımız bu “kızıl” ile Wolverine arasında çabucak bir kıvılcım çakıyor. Natürel ortada X-Men falan yok, Marvel Girl hak getire. Deri ceketli Jean Grey var, seversen diyip oyun önümüze atıyor. Jean’in tüm karakter gelişimi elinden alındığı için o da oyundaki tüm karakterler üzere bomboş birisi olarak karşımıza çıkıyor, benim de hudut katsayım yükseliyor.
Tanıdık Mekanlar, Tanıyamadık Yüzler
Oyunla ilgili fragmanlarda Kanada, Madripoor, Japonya falan görünce ne kadar heyecanlanmıştım. Ne kadar safmışım, ne naiflik ama! Oyun bizi nitekim tüm bu yerlere götürüyor. Lineer bir yapı olsa da çeyrek açık dünya bir yapıya sahip. Alanlarda Wolverine’in geçmişinden seslendirdiği anıları içeren (gerçek Wolverine’in değil bu, oyundaki ismi Wolverine kendi yolverin olan arkadaşın) geçitleri buluyoruz. Bu geçitlerde birkaç farklı test var. Kimileri combat kimileri dümdüz koşup parkur yapma şeklinde. Ödülleri de hiçbir mana tabir etmiyor. Yalnızca yüksek puan alınca Logan’a yeni özellikler açabiliyorsunuz, yararı bu olabilir.
Biz hepimiz gerizekalı olduğumuz için bu çeyrek açık dünyada kaybolabiliriz. Bu yüzden oyun daima elimizden tutuyor. Yetmiyor kıt zekasıyla, bu yeni jenerasyon embesil Wolverine de durup durup “hmmm şu kamyonun içinde bir şey olabilir!” diyip bize yön vermeye çalışıyor. “Yahu dur bir hayatımda birinci sefer bu kadar ayrıntılı Madripoor görmüşüm, sana karşın şurayı bir keşfedeyim” diyorsunuz ancak oyun sizi dinlemiyor. Esasen keşfedilecek hiçbir şey de yok, bu odalar dışında kostüm açmaya yarayan malzeme içeren kutular ve viski şişeleri var. Bu Wolverine ile benim gözümün ışığı biricik Logan’ım arasındaki tek ortak nokta sanırım içki düşkünlüğü fakat bu Logan içmeyi de beceremiyor…
Altı Pençe İle Yapılabilecekler
Dediğim üzere oyunun bana bazen keyif verdiği anlar yalnızca dövüş sekanslarında oldu. Ara sahnelerden uzak paldır küldür düşman keserken bazen hakikaten Wolverine üzere hissettim. Birinci başlarda özellikler açılana kadar aşırı bayık olsa da sonradan eğlenceli kombolar ortaya çıkıyor. Bilhassa Logan’ın düşman üzerine atlayıp berserk moduna geçtiği anlarda benim de gözümü hafifçe kan bürümedi değil. Neyse ki azamî 3 dalga düşman kestikten sonra inanılmaz berbat seslendirmesiyle Wolverine çabucak bir şeyler söylüyor da bu gözünüzü kan bürümesi, yerine göz devirmeye bırakıyor…
Viski şişeleri ve Wolverine’in geçmiş modülleriyle açılan özel yetenekler de dövüş şeklinizi etkiliyor. Örneğin düşman ataklarını savuşturdukça kare tuşuna atanan yeteneğin mühleti kısalıyor, dodge attıkça yuvarlaktaki taarruzun mühleti kısalıyor. Bunlar da hayli limitli, esasen oyunla ilgili çok fazla şey limitli hissettiriyor. Wolverine hakikaten yaptığı işin en yeterlisi fakat oyunun yaptığı iş hiç güzel değil. Bir noktada ne hikmetse Wolverine uzaktan vuruş öğreniyor. Hulk’tan alıştığımız sonik akınlar üzere pençelerini çapraz yapıp uzağa hücum yapabiliyor. Hani bunu nerede gördünüz, nasıl düşündünüz bilmiyorum da keşke bir bilene sorsaydınız. Üç kuruşluk immersion keyfimizin de içine edilmesin diye bu uzaktan vuruş sistemini hiç kullanmadım.
Wolverine Defilesi
Şimdi oyunun GERÇEKTEN EN İYİ kısmından bahsedeyim biraz. Kostümler. Oyundaki kostüm seçenekleri hakikaten çok yeterli. Bir Wolverine hayranı olarak beni aşırı tatmin eden bir seçkiye sahip. Her ne kadar ne giydirirseniz giydirin elinizdeki karakter Wolverine’den çok “herhangi bir adam” olmuş olsa da en azından bahsettiğim dövüş sekanslarında eğlenmek mümkün. Mesela Japonya’da bir gece misyonuna giderken X-Force kostümü giymek oldukça hoş hissettirdi, Logan ve Jean biraz daha az konuşsa, Essex de daha az araya girse birkaç milisaniyeliğine kendimi X-Men’in nitekim var olduğu bir kainatta zannedebilirdim.
Kostümlerin kendilerine ilişkin özel güçleri yok fakat birçok kostümün kozmetik de olsa kendine ilişkin bir pençe seti var. Kemik pençeli Wolverine, kıvrık pençeli Wolverine, alev pençeli Wolverine üzere şeyleri denemek de mümkün oluyor. Ben genelde kostümün kendine ilişkin pençesi neyse onu denedim fakat birden fazla kostümde farklı pençe seçmek de mümkün. Oyunu bi ara klasik sarı kostüm + kemik pençeyle oynamak da hoş hissettirdi lakin sonra neyse anladınız artık…
En Kötüsü Mü Bilmiyorum Ama Daha Kötüsü Yok
Hikaye ilerleyip oyunun en baş sahnesinden beri kestirim edilebilen aşırı ucuz senaryo dönümleri gerçekleştikçe içinizin bayılma sekansları da artıyor. Hiç de şaşırtan olmayan bir formda oyun bu vakte kadar Wolverine külliyatında yer alan tüm klişeleri tek tek gözünüze soka soka kullanmaktan hiç kaçınmıyor. Hani şöyle bir düşünüyorum Wolverine diyince aklıma birinci gelen şeyler neler olurdu diye, HEPSİNİ bastıra bastıra içini boşalta boşalta kullanıyor oyun. Bunu yaparken de büyük bir iş yapmış üzere “BAKIN BAKIN NE ANLATICAM” demeyi ihmal etmiyor.
Oyunun sonunda ise bir devam oyunu için devasa bir açık kapı bırakmışlar. Zannetmişler ki biz şahane bir iş yaptık, dayanılmaz bir senaryo ve cihan oluşturduk şimdi buna devamı için bu türlü bir hazırlık yapalım. Şayet Wolverine 2 gelirse -ki umarım gelmez- ne olacağını, nasıl olacağını ve nasıl biteceğini de şimdiden biliyorum. Hakikaten yazılmış en berbat Wolverine öyküsü mi bilmiyorum ancak daha berbatı yok, ondan eminim. Hatta bu oyun muhtemelen Marvel’ın oyun kozmosu dediği yerde geçiyor. Spider-Man ile tıpkı cihan yani. Onun da ikinci oyunundaki kepazelikleri düşününce bunları bir araya getirip oynanabilir olarak; rezil edilmiş bir Jean Grey ve Mary Jane sekansları ile cinnet geçirme simülasyonu yapılabilir. Ne olur bu cihan kendini imha etsin, Marvel bakın çoklu cihan yok etmeyi pek bir seviyorsunuz Robert Downey’nin Doom’u ne olur şu oyun kozmosuna bir atom bombası falan atsın ve ortadan kalksın. Haydi Spider-Man kalıyorsa bile lütfen bu Wolverine’in yer aldığı Earth-Nothingness kayıplara karışsın…
♦ İnceleme puanlarımız ne manaya geliyor?
