Slay the Spire 2 – Erken Erişim İnceleme

Biz bu kuleye niçin çıktık? Neden çıktık?

Slay the Spire, çıktığı periyottaki birinci deck-building (yazının devamında deste oluşturma olarak devam edeceğiz) değildi. Lakin çeşidi tanınan hale getiren oyunlardan biri olduğu kesin. En azından benim özelimde bunu söyleyebilirim. O güne kadar bu şekil oyunlara hiç elini sürmemiş biri olarak Slay the Spire benim için yeni kapılar açmıştı.

Tabii o günden bugüne kadar pek çok şey değişti. Deste oluşturma tipi artık çok daha özel ve mükemmel oyunlarla mesken sahipliği yapıyor. Monster Train, Balatro, Griftlands, Inscryption derken her şeyi başlatan oyun uzun bir müddettir yaşananları kenardan izliyordu.

Ta ki ikinci oyun duyurulana kadar.

5 Mart itibariyle erken erişime açılan Slay the Spire 2 (StS2), hükümdarların kolay kolay pes etmeyeceğinin en âlâ delillerinden biri. Ve bunu temelinden kopmadan, sadece ufak değişikliklerle yapmayı başarıyor.

Sahneyi boşaltalım, kral geri döndü.

Her Şeyin Daha Fazlası

Öncelikle StS2’nin, kendisinden sonra gelenlerin yarattığı rüzgarı epey yanlışsız bir halde yelkenlerine yönlendirmeyi başardığını görebiliyoruz. Birinci oyun çıktığında niş bir cins olan deste kurma janrı artık epey tanınan. Hatta SteamDB bilgilerine baktığımızda da bunu görebiliyoruz.

İlk oyun tepesinde 5.000’in biraz üstünde bir eş vakitli oyuncu sayısına ulaşmışken, ikinci oyun satırları yazdığım esnada 574.000 eş vakitli oyuncu sayısını geçti. Yani çeşidin tanınan hale gelmesini sağlayan oyun yıllar sonra emeklerinin karşılığını alıyor üzere görünüyor -ki bu çok sevindirici.

Oyunun kullandığı tek şey bu “popülerlik” değil elbette. Özgün oyun her ne kadar çeşit için yeni bir sayfa açmış olsa da 2019’dan bu yana çok fazla şey değişti. Yeni roguelike deste kurma oyunları farklı oynanışlar sunarak çeşitte çeşitliliği artırdı. Mega Crit bu çeşitliliği de yakından inceleyerek kendisinden sonra gelenlerden -tabiri caizse- feyz almış.

Fakat; buraya kocaman bir lakin koymak zorundayım, bence bu bir “devam oyunu” değil. Bana sorarsanız StS2, epey düzgün planlanmış bir remake. Hatta benim üzere petrolhead okurlarımız için bunun bir “makyaj operasyonu” olduğunu bile söyleyebilirim.

Evet, kağıt üstünde oyunda pek çok yenilik var ama oyunun salt oynanışı değiştirilmemiş. Bu değişmediği üzere erken erişimde oynanabilen 5 karakterden 3’ü, birinci oyuna ilişkin. Hatta bu üç karakterlerin birinci oyundaki destelerini hatırlıyorsanız, oyunu basitçe bitirebilmeniz mümkün.

Peki bu StS2’yi berbat yapıyor mu? Olağan ki hayır.

Enerji, Güç Azıcık Da Sinerji

Mega Crit grubu en hakikat şeyi yaparak “elimizde aslında harika bir oyun var, biz birebir formülü koruyup geliştirelim” diye düşünmüş ve bu manada değişiklikler yapmış. Bu bağlamda birinci oyunun hiper eğlenceli denklemi korunmuş, hatta vadettiği her şey dörtle çarpılmış.

Daha evvel belirttiğim üzere oyunun “remake” üzere hissettirmesi de tam bu yüzden. Yıllar evvel oynadığınız kimi setler bozulmadan korunurken, eklenen yeni kart seçenekleri ve relic’ler orijinal sinerjilerin ve build’lerin önünü açıyor. Yani oynanış tıpkı kalırken, derinliği artıran yenilikler yapılmış.

Öncelikle, artık her boss savaşının akabinde relic seçme işi ortadan kalkmış. Artık savaşlardan sonra rastgele relic drop’ları alıyorsunuz. Burada bir başka değerli değişim de Ancient tipi relic’ler olmuş. Bunlar sırf sahne ortalarındaki “kadimlerden” alabildiğiniz çok daha değerli ve güçlü relic’ler oluyorlar.

Yeni oyunda toplamda 286 adet relic var -ki oyunun erken erişimde olduğunun altını tekrar çizmek istiyorum. Bu relic’lerin büyük bir kısmı birinci oyundan olsa da kimileri yenilenmiş ve güncellenmiş. Tam sayıyı bilmiyorum ancak erken erişimde yaklaşık 100-110 adet büsbütün yeni relic’imiz olduğunu düşünüyorum.

Yani dediğim üzere daha fazla kombinasyon ve derinlik sunabiliyor oyun.

Yepyeni Kartlar

Tabii ki salt yenilik relic’ler değil. Artık yeni kartlarımız ve kartlarımızla gelen çeşitli özellikler var.

Örneğin The Silent artık “kurnaz” takısıyla gelen kartlara sahip. Bu kartlar, bir halde elden çıkartılırsa 0 güç ile otomatik olarak oynanabiliyor. Misal bir durum Defect için de geçerli. Sevgili robo-büyücümüz artık “Cam” orblarına sahip.

Oynanış kısmındaki asıl değişimi ise yeni karakterlerde hissediyoruz. Erken erişim sürecinde oynayabildiğimiz 5 karakterden 2’si büsbütün yeni mekaniklere sahip. Bunlardan birincisi ve şahsi favorim The Regent.

The Regent, tahtıyla gezen bir prens. Haliyle işlerini de kendisi değil, ürettiği silahına yaptırıyor. Ve uzun bir müddettir oynadığım en keyifli deck’lerden biri mutlaka kendisine ilişkin.

Tamamen ferdî bir durum lakin şahsen ben 0 güçlü kartlar barındıran destelerin hayranıyım. Tam da bu sebeple birinci oyunda da favorim The Silent olmuştu. Yeni karakterimiz ise bu durumu değişik bir boyuta taşıyor.

Yeni karakterlerimizden bir oburu olan The Necrobinder ise -adından da iddia edebileceğiniz gibi- bir Necromancer. Devasa bir el olan Osti ile gezen Necrobinder da “kader” isimli yeni bir özellik ile geliyor. Aslında bu özellik zehre benzese de işlenişi çok farklı. Düşmandaki yazgı yükü canıyla eşit olduğunda direkt olarak ölüyor.

40 saati geçen oynanışımda bir tek Necrobinder ile oyunu bitiremedim. Kalan 4 karakterle de finali gördüm.

İkinci Oyuncu

Oynanış yeniliklerinin yüzde 50’sini bu iki karakter oluştururken, başka yüzde 50’sini ise co-op modu oluşturuyor. Bu kademede bana yardımcı olduğu için sevgili arkadaşım “Bozgun Getiren’e” de teşekkürlerimi borç bilirim.

Bence co-op modu an itibariyle içeriğe en aç kısım. Zira bu kısım gerçek işlenirse, yepisyeni bir sayfa açılabilir üzere geliyor.

Bu tip oyunlarda co-op modlarına pek sıcak bakmasam da Slay the Spire 2 bunu bir biçimde aklıma kazımayı başardı. Birkaç saatlik oynanışımız esnasında sahiden eğlendik. Olağan oynadıkça eksikler de gözünüze batmaya başlıyor.

İlk olarak birlikte oynadığım arkadaşımın destesini görememek beni mutlu etmedi. Elindeki kartları bilemediğiniz için hakikat stratejiyi lakin konuşarak yapmanız gerekiyor. Birebir biçimde iki karakteri de etkileyen kartların sayısı hayli az. Doğal olarak kendi kartlarınızı da yanınızdaki oyuncuya basamıyorsunuz.

Her iki karakter de iksirlerini ekip arkadaşları üzerinde kullanabiliyor. Buna ek olarak dinlenme alanlarında da birbirinize can basabiliyor ya da meyyit oyuncuyu kaldırabiliyorsunuz. Doğal iki kişilik modda rakiplerimiz de bizim üzere güçleniyor.

Dediğim üzere, gelişirse süper bir şeyin kapısı açılabilir. Zira co-op modu hakikaten eğlenceli bir ekleme olmuş. Bir de buraya online mod eklenirse tadından yenmez. Yoksa siz de benim üzere arkadaşlarınıza zorla Slay the Spire 2 aldırmak zorunda kalabilirsiniz…

Son Söz

Bu kadar şey söylemem karşın yesyeni boss dizaynları, yeni grafikler ve animasyonlara değinmedim bile. Mega Crit oyunu yeni bir motora taşıyarak genel manada Slay the Spire’a düzey atlatmayı başarmış. Oyunu sevenler için bol bol fan service de sunan ikinci oyun, düşmanlarda bol bol yeni özellik sunmayı ihmal etmiyor.

Velhasılıkelam, Slay the Spire 2 cinsin tepesindeki yerini kimseye kaptırmamaya niyetli olduğunu şimdi erken erişimde bile net olarak gösteriyor. Mega Crit gerçek bir cevheri cilalamayı ve üstüne katmanlar ekleyerek bağımlılık yaratan döngüyü müdafaayı başarmış.

Yine petrolhead okurlarımıza hitap ederek bitireyim. Mega Crit; oyunun ruhunu korurken sürüş keyfini, yani derinliği apayrı bir noktaya taşımayı başarmış. 1.0 versiyonu ismine heyecanlanmak için çok sebebimiz var.

Artılar

• Bağımlılık yaratan oynanış korunuyor
• Yeni kartlar ve relic’ler
• Tamamen yenilenen animasyonlar
• Slay the Spire
• Türkçe lisan desteği!

Eksiler

• İçerikler şimdi tatmin edebilecek kadar fazla değil
• Co-op modu geliştirilmeli
• İlk oyunun birebiri üzere hissettirdiği anlar var