Shards of Order – İnceleme

İşte bana bu türlü sürprizlerle gelin…

Temmuz ayının ortalarında meskene bir paket geldi. Fakat o ara da hiç yeni bir paket de beklemiyorum, bir de bu türlü imzalı mimzalı teslimat falan gelince bir şaşırdım. Paketi bir açtım, içinden “Hey, sürpriz!” diye başlayan bir not çıktı. Devamındaki notta Shards of Order’ın Polonyalı ufak bir indie takımı olan Fardust’ın yeni oyunu olduğundan ve grubun bu paketi oyunu geliştirirken verdikleri bir mola sırasında şahsen paketlediği yazıyordu. Notun devamındaysa şöyle yazıyordu: “Bu paketi size yolladığımız için bir beklentimiz, rastgele bir ambargomuz ya da şartımız falan yok. Hoşunuza giderse ve bahsetmek isterseniz müteşekkir oluruz ancak kendinizi baskı altında hissetmeyin. Umarım bizim yaparken aldığımız kadar keyif alırsınız oyundan.”

Bu kutu elime geçene kadar Shards of Order’ın ismini bile duymamıştım açıkçası. Lakin yapımcıların bu samimiyeti hoşuma gittiğinden neymiş diye açıp çabucak baktım. “…kasvetli bir RYO”. Tam benlik duruyor, harika. “…kart bazlı dövüşler” Bu biraz tadımı kaçırdı, çünkü sıkıcı olabiliyor ancak gerçek yapılırsa hoş de olabilir. Midnight Suns’ı falan ayıla bayıla oynadık ne de olsa. “Yasalar tarafından parçalanmış bir dünyada hayatta kalan bir kümeye liderlik edin” Konu enteresan duruyor hiç olmazsa diye kolları sıvayıp giriştim böylelikle Shards of Order’a. Ve size bir şey diyeyim mi, yeterli ki de girişmişim…

Öncelikle şunu söyleyeyim, nitekim de baştaki tarif Shards of Order’ı hoş tanımlıyor lakin oyunda bundan fazlası da var. Kimliğimizin bizden sökülüp alındığını gördüğümüz ve bir kuyuya atıldığımız açılış sinematiğinden sonra direkt buram buram Disco Elysium kokusu yayılıyor mesela fakat aslında onun kadar diyalog yüklü değil. Öte yandan Slay the Spire, Darkest Dungeon üzere öbür esin kaynakları da rahatlıkla farkediliyor. Yazımı çok beğenilen, gizemleri ilgi alımlı ancak asıl odaklandığı nokta oynanış. Ana karakterimiz kimliğini kaybettiği için kendisinden şimdilik “Soldier” yani “asker” olarak bahsediyor. Çok geçmeden de birinci harita içerisinde grubumuza katılacak iki öbür karakteri buluyoruz aslında: “Exile” (Sürgün) ve “Scholar” (Bilgin). Üçüyle birlikte öncelikle kimliklerimizi geri kazanmaya ve düştüğümüz bu çukurdan çıkmaya çalışıyoruz. Ancak kahır şu ki, içinde bulunduğumuz ortamda kimse tam manasıyla meyyit kalmıyor. Yani bir savaşı kazanmak istiyorsanız düşmanları tek tek indirmek çok bir işe yaramıyor, zira indirdiğiniz düşman birkaç çeşit içerisinde biraz güzelleşip geri kalkıyor; şayet kazanmak istiyorsanız bütün düşmanların tıpkı cins içerisinde yerde olmasını garantilemeniz lazım -ki bu da farklı bir taktiksel derinlik katıyor savaşlara. Natürel ilerleyip daha farklı kısımlara geçtikçe daha farklı yaratıklarla karşılaşıyorsunuz, onlarda da farklı sıkıntılar oluyor. Geri dirilmeseler bile öbür öteki mekaniklerle başınızı ağrıtmaya çalışıyorlar. Fakat bu noktada kart bazlı dövüş sistemini biraz açmak gerekiyor daha uygun anlatabilmek için.

Başta da çıtlattığım üzere, aslında oyunun bir sürü ilham kaynağı olsa da kendine has bir sürü şey de içeriyor. Kart bazlı sistemlerden çok kolay sıkılabilen bir insan olarak Shards of Order’ın ortaya koyduğu içi bayağı beğendiğimi söyleyebilirim. Hatta bu açıdan bundan sonra bu tıbbın başarılı örnekleri arasında sayacağım muhtemelen kendisini. Şimdi durum şu: Her karakterin kendine has mekanikleri var. Mesela Soldier, kullandığı kartlara nazaran “rage” yani öfke kazanıyor ve elinizdeki silaha nazaran de aşikâr bir öfke limitine ulaştığınızda değişik kimi yetenekler açabiliyorsunuz. Exile, elindeki yaya nazaran değişen ölçüde oklarını toplayıp bununla değişen farklı hücumlar yapıyor. Sadağında o an ok yoksa birden fazla saldırısı geçersiz oluyor mesela. Scholar ise epey enteresan bir mana mekaniğine sahip ve hangi renk (kırmızı, yeşil ya da mavi -ki bu da sırasıyla mevcut sınıfları temsil ediyor) kart kullanırsanız ona nazaran mana kazanıyor ve bu manaları daha güçlü büyüler yapmakta ya da düşmanları zayıflatmakta falan kullanıyor. Bir de natürel her kartın sol üst köşesinde atağın kaç cins yiyeceği yazıyor. Siz hücumları yaptıkça düşmanların üzerinde kaç çeşit sonra saldıracağının ölçüsü da azalıyor. Elinizdeki kartların tamamı bittiğindeyse Redraw diyerek yeni bir el oluşturabiliyorsunuz lakin Redraw demenin de bir bedeli var. Siz kart oynadıkça Redraw bedeli 0’a kadar düşüyor fakat elinizi hiç oynamadan basarsanız da orada yazan kadar tıp geçmiş sayılıyor. İleride karakterleriniz savaşta yenildikçe onları kendi renklerindeki kartları kullanarak diriltebiliyorsunuz da ancak dirilttiğiniz her karakter için her Redraw yaptığınızda tüm karakterlerinize 6’şar hasar da vermiş oluyorsunuz. Hatta birden fazla sefer diriltme yaptıysanız 12 – 18 diye yükselmeye devam ediyor bu oran ve çok geçmeden içinden çıkılamaz bir duruma giriyorsunuz. Bu arada bu mekanikleri en temel haliyle anlatıyorum ancak neredeyse her alanında hem düşmanların hem de sizin manipüle edebileceğiniz tonla şey var. Soldier’ın kalkan biriktirip kendini ve dostlarını savunması, Exile’ın düşmanların hasarını düşürmesi ya da Scholar’ın düşmanların cins sırasını arttırmasını örnekleyebilirim mesela.

İlerledikçe daha da karmaşıklaşan bu mekanikleri oyun aslında yeterli bir halde yedirmiş. Ha, çok kolay bir oyun değil gerçi. Hatta açıkçası ben birinci çıkış öncesi halini oynarken çok daha zordu fakat sonradan istikrar yamalarıyla biraz daha kolay ve ulaşılabilir hale de getirdiler. Lakin tıpkı vakitte çok acımasız olduğunu da söyleyemeyeceğim. Genel mantığını kaptıktan sonra rahatlıkla ilerlemeye başlıyorsunuz. Olur da bir dövüşü başaramazsanız da oyun sizi bir evvelki kayıt noktasına atıyor ve son birkaç dövüşü tekrar yapmak durumunda kalıyorsunuz. Yeniden de şayet çok açmaza girerseniz sömürebileceğiniz minik bir ipucum var, onun için de buralarda bir yerde bulabileceğiniz kutuya bir bakabilirsiniz.

Karakterleriniz düzey atladıkça da genişçe bir yetenek ağacı üzerinden yeni kartlar açıp eldeki kartlardan kimilerini geliştirebiliyorsunuz. Bu kısmı da genel olarak beğendim açıkçası. Mesela Scholar’ın Rot bazlı kartlarını oyunu birinci oynayışımda çok kullanmamıştım, ikinci çeşidi dönerken büsbütün buna odaklanan daha farklı bir yoldan gittim ve ikisinin de hoş iş yaptığını söyleyebilirim. Zati bu yetenek / kartları da istediğiniz noktada sıfırlayabiliyorsunuz. O denli “Bu yola girdin, dönüşü yok artık” durumu yok yani. Elimize geçen silah ve zırhların da direkt “+20 hasar” değil de stratejinizi değiştirebilecek derinlikte olmasını ayrıyeten sevdim.

Toparlayacak olursam Shards of Order benim için sahiden de hiç hesapta olmayan bir sürpriz oldu bu yaz kuraklığında ve üretimci Fardust’ın da umduğu üzere birden fazla anından pek keyif aldım. Ya aslında oyununa güvenen ve işini severek yapan insanların ortaya çıkarttığı şey kendini muhakkak ediyor her vakit. Değişik ve kasvetli dünyası, beğenilen sanat tasarımı, hoş kotarılmış gizemleri ve yaratıcı, uygun düşünülmüş kart mekanikleriyle sizi rahat bir 10 – 15 saat oyalayabilecek bir deneyim olmuş Shards of Order. Hele de inanılmaz makul fiyatını düşününce cinse ilginiz varsa bakmaya değecek bir oyun. Benim kart bazlı dövüşler konusundaki ön yargımı kırdığını bile söyleyebilirim hatta şu noktada…