İşte özlediğimiz ‘mahallenin dost canlısı Örümcek-Adam’!
Herkesin kendince çocukluğunda favori bir üstün kahramanı olmuştur. Çizgi romanlara çok düşkün bir çocuk olarak ben hepsiyle bir periyot geçirdim herhalde. Okulda siyah önlüğümün içine Superman tişörtü giydiğim vakitler da oldu, meskende bulduğum çarşafları sırtıma bağlayıp Batman’in peleriniymiş üzere oynadığım vakitler da. Hatta yazlıkta millete Gambit misali iskambil kartı fırlattığımı dahi hatırlıyorum. Ancak bir kahraman daima başkalarından daha özeldi, daha favoriydi benim için: Spider-Man, yani Örümcek-Adam. Çizgi romanlar Marvel’ın editoryal grubunun elinde tam bir tren enkazına dönmüş olsa, sinemalar Sony ve Marvel arasındaki marka hakları savaşları arasında gerilmiş olsa da Brand New Day için o çocuksu heyecanı hissettim tekrar sinemaya girmeden evvel. Zira ne de olsa bu Spidey için kendi ayaklarının üzerinde durduğu, “Iron Man Jr.” olmaktan kurtulduğu yeni bir başlangıcı temsil ediyordu.
Brand New Day, uzuunca ve çok başarılı bir kurgulanmış bir montaj sahnesiyle açılıyor. No Way Home’un sonrasında her şeyini ve herkesi kaybetmiş olmasının Peter üzerindeki tesirlerini göstermenin yanında ufak tefek çok tatlı ayrıntılarla o üç sinemadır beklediğimiz “Mahallenin Dost Canlısı Örümcek-Adam” portresini çizmeyi de başarıyor tıpkı vakitte. Mesela artık “ısıtmalı Stark teknolojisine sahip” kostümü olmadığından kışın soğuğunda Scorpion’la kapışırken kostümünün üzerine bere ve mont giymesi üzere Spider-Man’in o kendine has cazibesini yücelten ayrıntılar parlama fırsatı bulmuş daima.
Tabii herkes Peter’ı unutmuş olsa da o herkesi ve her şeyi hâlâ hatırlıyor. Sosyal medya üzerinden Ned ve MJ’in MIT’deki hayatını takip edip onlar ismine memnun olmaya çalışırken bir yandan da daha çok yalnızlığa ve depresyona batıyor. Peter’ın maske, Spider-Man’in asıl benlik olmaya başladığını pek başarılı hissettiriyor bu sahneler. Kendini daha çok işe ve Spider-Man’liğe fırlatıp da özel hayatını büsbütün boş vermesiyse sinemadaki büyük sorunlardan birisine, yani örümcek yanının ağır basmaya başlamasına sebebiyet veriyor. Açıkçası sinemada tam teşekküllü bir Man-Spider görecek miyiz diye biraz heyecanlanmıştım birinci fragmanlar düştüğünde lakin işler oraya varmıyor. Tom Holland’ın çeşitli röportajlarda dediğine nazaran aslında Man-Spider ihtimalini de düşünüp konuşmuşlar ancak stüdyo bunun bir korku filmi değil de çocukların da izleyebileceği bir sinema olması gerektiğini hatırlatınca o yola girmekten vazgeçmişler. Açıkçası 5 yaşında ve Spider-Man’i babası üzere çok seven bir oğlan sahibi olduğum için bu kararı bayağı uygun anlıyorum. Tekrar de bir gün Man-Spider’ı da beyaz perdede görürüz tahminen diye de umut ediyorum bir yandan…
Bu yalnızlık içerisinde Spider-Man’e muhtaçlık duyduğu toplumsal dokunuşu verebilen tek bir karakter var -ki bence o da sinemanın saklı yıldızlarından birisi olmuş: The Bear dizisinde Tina rolünde izlediğimiz Liza Colón-Zayas’ın canlandırdığı polis şefi Jean DeWolff. Peter’ın sokakta yürürken daima DeWolff’la telefonda olması ve DeWolff’un da ona daima “Yahu senin özel hayatın yok mu? Git arkadaşlarınla takıl azıcık” diye akıl veriyor olması çok tatlı bir dinamik oluşturmuş aralarında. DeWolff’un çizgi romanlardaki kıssalarına de girerlerse önümüzde çok şenlikli birtakım Spider-Man – Punisher – Daredevil – Kingpin kesişimleri olabilir. Bence bu karakterin bu kadar üzerine düşüyor olmaları bunun hazırlığını yapıyor da olabilir diye düşünüyorum.
Tabii Spider-Man’in kimyasının aşırı uyuştuğu bir isim daha var, bahsetmemek olmaz: Punisher, yani Frank Castle. “Çocuklar da izleyebilsin” demişler tamam lakin Punisher’ı gereksiz sulandırmadan bunu yapabilmiş olmalarını ayrıyeten takdir ettim. John Bernthal ve Tom Holland’ın gerçek hayatta da birbirlerinin rol seçme kayıtlarını yapacak kadar samimi olduklarını biliyoruz. O kimyayı sinemada de somut biçimde görmek mümkün. Frank tekrar bildiğiniz Frank: “Önce vurayım, hayatta kalırsa soruları sorarım” mantığıyla hareket etmeye çalışıyor; Spider-Man ise tam aksisi. Frank’in bütün maçoluğuna ve katılığına karşın ister istemez yanlışsız olanı yapmaya çalışan bu genç çocuktan etkilenmesi ve ona duyduğu sempati de sinemanın en akılda kalan, nefis birtakım anlarının ortaya çıkmasını sağlıyor. Spoiler vermemek için sinemadaki Spider-Man üzere taklalar atıp havada acayip hareketler yapıyorum şu an inanın. Filmi izledikten sonra neyden bahsettiğimi anlayacaksınız ancak.
Bu arada taklalar atıp havada acayip hareketler yapmak demişken… Ben filmi 3D izlemeyi tercih ettim -ki 3D’nin birçok vakit sinemalara pek katkısı olmadığını düşünürüm, bu seferse yeterli ki bu türlü tercih etmişim dedim. Jon Watts’lı “Home” üçlemesini gömmek istemiyorum, çünkü onlarda da çok keyif aldığım tonla şey vardı ancak şunu da demeden geçemeyeceğim: Vay arkadaş! Demek ki yapabiliyormuşsunuz! Sinemada o denli bir vertigo hissi var ki, Raimi ve Webb sinemalarında bile böylesini yaşadığımı hatırlamıyorum. Tamam, o sinemalarda de çok ikonik ve seyretmeye doyum olmayan ağ atarak gezinme sahneleri var ancak bu sinemada o yükseklik, devasa binaların arasında yalnız olma ve güya daima düşecekmiş üzere hissetme hissiyatını hiç olmadığı kadar yaşadım filmi izlerken. Ayrıyeten dövüş sekansları da… muah! Jackie Chan’in dublör ve koreografi takımı muazzam bir iş çıkartmış. Röportajlarda çokça Insomniac’ın Spider-Man oyunlarından da ilham aldıklarını söylemişlerdi -ki sahiden bu sinemada Spidey’in daha bir atletik, güçlerinin ve teknolojisinin sonlarını zorlayan hareketler yaptığını görüyoruz. Birtakım bitirme hareketleri direkt tanıdık da geliyor hatta.
Ha, unutmadan kostümü de övmem lazım! Açıkçası evvelki üçlemedeki kostümlerden nefret etmeyen tayfadanım ancak favorim olduklarını da söyleyemem. Öte yandan Brand New Day’in Spider-Man’in evvelki tüm kostümlerinden bir şeyler alan ve CGI’sız, büsbütün fizikî ve pratik olan kostümü bence bugüne kadarki en uygun kanlı canlı Spider-Man kostümü olmuş. Hani “Ya kostüm işte, ne katabilir ki sinemaya?” diyeceksiniz tahminen lakin o denli değil işte, hakikaten çok şey katmış. Lenslere dikkatlice bakarsanız birden fazla sahnede Tom Holland’ın gözlerini bile fark edebiliyorsunuz -ki bu sinemanın duygusal yükünün bayağı bir ağır ve de yoğun olduğunu hesaba kattığınızda muazzam bir artı.
Bu kadar yazdım ettim, daha sinemanın asıl konuşulan ana birtakım çizgilerine hiç değinmedim bile! Bruce Banner / Hulk sinemada iddiamdan az yer tutmasına karşın Hulk’ın en başarılı tasvirlerinden birine imza atmışlar. Hatta açıkçası sinemanın Marvel’ın klasik olarak düştüğü “Bakın nasıl da cameo yapıyoruz!” yanlışına düşmeden, çok fazla karakteri kıssaya dahil etmelerine karşın hepsine manalı ve kıymetli bir rol verilmiş olması sahiden büyük bir muvaffakiyet. Yakın tarihin en başarılı MacGuffin’lerinden birine sahip olmasını da sessizce alkışlıyorum buradan müsaadenizle.
Gelelim odadaki file, yani Sadie Sink’in karakterine… Öncelikle hayır, kendisi Mammomax’i oynamıyor ve olağan ki kimi oynadığını da burada söylemeyeceğim. Fakat kendisi hem rolüne çok yakışmış hem de iddiamdan az olan ekran mühletinin tamamını muvaffakiyetle doldurmuş, onu diyeyim. Kendisinden az bahsetmem, üzerindeki gizem perdesini aralamamak için yani; tesirinin az olmasından değil.
Son olarak da Ned ve MJ’e dönerek yazıyı artık sonlandırayım. Açıkçası Dr. Strange’in büyüsünün sonuçları bu iki karakterde beklediğimden çok çok daha uygun formda işlenmiş. Aslında ayrıntısına girmeyi çok istiyorum fakat tadınızı kaçırmamak için giremiyorum. Tek diyeceğim, ucuza kaçmayıp Peter’ın seçimlerinin hepsinin hayatını sonsuza kadar değiştirdiğini, etkilediğini net bir biçimde göstermeleri bence bahadır ve yerinde bir karar olmuş. Buna karşın bilhassa bu üçünün çok tatlı ve insanın içini ısıtan (ve birebir vakitte acıtan) bir sahneyi paylaştıklarını da eklemek istiyorum. Gelecekte bu üçünün nereye gideceğini görmeyi bilhassa merak ediyorum doğrusu.
Bu kadar övdüm ettim lakin kusursuz bir sinema mi Brand New Day? Hayır, değil. Filmin temposunu eleştiren bir sürü kişiyi de gördüm açıkçası fakat bence duygusal yoğunluk, aksiyon ve karakter draması istikrarını sıkmadan çok uygun kurmuştu. Hatta bu kadar çok fazla karakteri ve olayı sinemaya bu kadar uygun yedirebilmelerine mucize gözüyle bakıyorum. Gerçekten bunu deneyip de yapamayan bir sürü sinema oldu bugüne kadar. (Raimi’nin Spider-Man 3’ü geliyor akla hemen) Filmin net bir “kötüsü” olmaması da gördüğüm tenkitler arasındaydı lakin bence bu tema olarak da “Peter Parker vs. Spider-Man” filmi olduğundan benim yokluğunu hissettiğim bir şey değildi. Lakin illa bir berbat karakter arıyorsak Marvel’ın reklam departmanı bence sinemanın gerçek berbatı olmuş burada. Filmin çok önemli bir kısmını fragmanlarda ve basın turnesi sırasında servis ederek sinemanın birçok sürprizini hiç etmişler; birtakım sahneleri gereğinden kıymetli göstererek birden fazla insanı gereksiz beklentiye bile sokmuş oldukları gerçeği var. (Hayır, sinemada Matt Murdock yok. Hand ile ilgili neredeyse her şeyi fragmanda izlediniz zaten) Muhtemelen birçok şeyi sinemada izlerken birinci sefer görmüş olsak çok daha keyifli olurdu. Benim tadımı en çok kaçıran şey de bu oldu doğrusunu isterseniz.
Günün sonunda… Spider-Man seviyorsanız, bence Spidey’i en uygun anlayan ve yansıtan sinemalardan birisi olmuş Brand New Day. Aksiyonsa aksiyon, karakter dramasıysa karakter draması, kentte ağ atmacaysa kentte ağ atmaca… Oyunculuklar falan zati en üst düzey. Peter Parker’ı Peter Parker ve Spider-Man yapan her şey Brand New Day’de ziyadesiyle var. Fakat en kıymetlisi de ne var biliyor musunuz? Sinema bittiğinde Spider-Man’in sebep “Iron-Man Jr.” değil de “Mahallenin Dost Canlısı Örümcek-Adam” olduğunu hatırlayacaksınız.
Editörün Notu: Bu kadar çok karakteri ve olayı birbirine karıştırmadan, manalı bir halde işleyebilmek büyük muvaffakiyet. Hele ki aktüel çizgi romanların bile Spider-Man’i anlamakta zahmet çektiği bir periyotta Brand New Day, Spider-Man uyarlamaları için nitekim de yepisyeni bir günün şafağı olmuş.
Filmin Notu: 4,5 / 5
Yönetmen: Destin Daniel Cretton
Oyuncular: Tom Holland, Zendaya, Mark Ruffalo, Jon Bernthal, Sadie Sink
IMDB Notu: 8,3
