Welcome to Elderfield – İnceleme

Bir Stardew Valley ve bir Welcome to Nightvale birbirini çok severse

İtiraf etmem gerek, ekseriyetle öbür oyunlardan ya da cümbüş eserlerinden ilham aldığını alnına keçeli kalemle alenen yazan oyunlara karşı biraz ön yargım oluyor. Bilhassa de bu ilhamlar bu türlü çok kült şeylerse. Geçtiğimiz sene, Welcome to Elderfield’ı Portal’daki (benim tabirimle) BEŞ ŞEY kısmına yazdığımda da bahsetmiştim: “Welcome to Elderfield bir YouTube görüntüsünde birinci gözüme çarptığında Stardew Valley ve Welcome to Nightvale’den ne kadar esinlendiği belirgindi. Lakin yeniden de kendine has bir şeyleri olduğunu hissettiren bu oyunun alfa demosuna düştüm…” diyerekten.

O periyot demoyu oynadığımda oyunun görsel dizaynından ve genel tekinsizliğinden çok etkilenmiş lakin istikrarsız düşman müsabakalarından birine kurban giderek kendi tarlamda birden beliren bir fare tarafından öldürülmüş, demoyu orada terk etmiştim.

Anlatmak istediğim, her ne kadar kuvvetli yönlerini kabul etsem de aradan geçen bir sene içinde kafamın içine Welcome to Elderfield’la ilgili ön yargılarımın turşusu kurulmuştu. Oyunun işi zordu yani… Bu incelemenin sonundaki puana bakarsanız fark edeceksiniz ki, ecnebilerin dediği üzere bu incelemede bizi bir “wild ride” bekliyor.

Fare görürsem elimin karşıtıyla çarparım, bana fare demeyin!

Solucan hızlı tarikat mensupları mı? Ne acayip kabustu lan… Neyse. İlhamlardan girdik bahse. İş bu türlü olunca Welcome to Elderfield’ın size neler sunduğunu genel çizgileriyle iddia edebiliyorsunuzdur: Şahsına münhasır uğursuzlukta bir kasabada tarım yapacağız! Fakat nasıl?

Okulun bitmesiyle birlikte bir boşluğa fikir, bizim Tanner’dan kasabanın batısındaki çiftlikte iş olabileceğine dair duyumlar alır almaz kendimizi işlevsiz kalmış, ot bürümüş tarlaların arasında buluyoruz. Çiftlik konutunun içinde Farmer Hans’la tanışınca da Welcome to Elderfield’ın oyun boyunca koruyacağı tonu elini çat diye açık ediyor. Halbuki Hans, derisini çıkardıktan sonra iskeletinin büyümesi durmadığı için uzunluğundan ötürü meskene hapsolmuş da ondan çiftçilik yapamıyor! Bacım desene yav, tamam biz bak küçücüğüz şimdi çabucak çeki sistem vereceğiz etr- NE! Ot yolma iksiri ELLİ PARA MI?! Oğlum bende yalnızca 3 kuruş ve çöpte bulduğum bir balık var lan?!

Ellerimle suladığım kafa bitkilerim kaçıyor şu an! Bildiğiniz kaçıyor!!?

Bir sene evvelki demosundan bu yana korkunç halde istikrarlı bir oyun haline gelmiş Welcome to Elderfield. Oyuna meteliksiz ve envantersiz başlayışınız sizi korkutmasın, Elderfield kasabası büsbütün her deliğe başınızı sokup “SELAAM BEN GELDİİM KİMSE VAR MIII??!” demeniz için yaratılmış.

Evet, bu ara sıra ölmenize neden oluyor lakin şahsen benim kayıplarım hiçbir vakit oyunun keşfetme hissiyatını baltalayacak kadar büyük olmadı. Bilakis, Elderfield’da her düşman üzere görünen şeyin düşman olmaması ve her zararsız görünen şeyin de dost canlısı olmaması oyunun atmosferinin büyük bir kısmını yaratıyor.

Çünkü Welcome to Elderfield bir takım biçme oyunu olduğu kadar da sıra-tabanlı bir hayatta kalma ve endişe oyunu. Dehşet sözünü burada Cadılar Bayramı havasında kullanıyorum doğal. Tarlanızda yetiştirdiğiniz sebzelerinizi pişirip, sağdan soldan eşya düşürüp kendinize erzak yapacak, o erzakları da kuytu köşeden karşınıza çıkmayı bekleyen düşmanları alaşağı edeceğiniz savaşlarda kullanacaksınız. Anlayacağınız, öbür ziraî oyunlara kıyasla Elderfield’da sizi çok daha fazla RYO ögesi bekliyor. Ve daha çok baht faktörü. Bir çöp karıştırsanız zar atılıyor. Bir kutu açsanız zar atılıyor. Uyuduğunuzda bir zar atılıyor.

Kaydetmek için uyumak ve günü bitirmek zorunda değilsiniz. Uyumadığınız birinci geceyi kazasız belasız atlatıyorsunuz. İkinci geceden itibaren üstünüze bir yorgunluk çöküyor. Uyumadığınız her gece daha da berbatlaşan negatif tesirler bırakıyor üstünüzde. Uyuduğunuzdaysa atılan zarın sonuçlarına nazaran güçlendirmeler ya da lanetler ediniyorsunuz.

Öte yandan, uyumak canınızı ve mananızı doldurmuyor. Bunun için duş almanız lazım ve bunu yaptığınızda da Elderfield’da ortadan kaldırdığınız ne kadar haşere-düşman varsa tekrar canlanıyor. Oyunun ilerleyen safhalarına canınızı ve mananızı yenilemek için yiyecekleri tercih edip etmemek de bir oyun mekaniğine dönüşüyor. Ancak haşere-düşmanlar da bir loot kaynağı sonuçta… Bu noktada oyunun hangi kısımlarına tartı verdiğinize nazaran farklı yollar izleyeceksiniz elbet.

Ben tarla sürüp maden kazmaktansa Elderfield’ı keşfetmeyi tercih ettim. İş bu türlü olunca vaktinden evvel birçok boss savaşıyla karşılaştım ve şunu söyleyebilirim ki tarlamda Radish ve Celery (yani turp ve kereviz) yetiştirmeye başlayıp cebime çokça Light Sandwich ve Light Salad stokladıktan sonra uzun da sürse savaşları kotarabildim. Bu inanç geldikten sonra kasabayı babam dikmiş üzere dolaşmaya başladım etrafta. Sağ olsun Elderfield da beni vakit zaman yerlere çalmayı hiç eksik etmedi.

Tuhaf bir ay yükseliyor…

Welcome to Elderfield, incelemesini yazana kadar her gizemini çözmeye asla vakit bulamadığım ve muhakkak bu yazı bittikten sonra da çokça vakit gömeceğim bir oyun. Sonbahar gelsin, kahveler yapılsın, battaniyelere sarılınsın, kaygı sinemaları açılsın, Elderfield oynansın… Anlatabiliyor muyum hissiyatı?

Elderfield kasabasında an itibariyle hedefsiz ve geleceği de çok meçhul bir genç olarak atıldığımız bu kıssayı arkadaş edinmeyi seçtiğimiz kasabalılarla, dedektifliğini üstlendiğimiz gizemlerle ve takip etmeyi tercih ettiğimiz aziz güçlerle birlikte biz yazıyoruz. Daha doğrusu, bize müsaade verdikleri oranda, kıssanın bize ayrılan kısımlarını gün yüzüne çıkarıyoruz. Ve bu da insanı vakit zaman kasaba çırağı, vakit zaman da tüm kozmosta iş bilen tek insan üzere, hissettiriyor. Tekinsizlik hissiyatıysa bizi kendi konutumuzda bile rahat bırakmıyor.

Evet, biliyorum. Şu aralar çokça yüksek bütçeli oyun çıkıyor. Lakin bilhassa de Steam Deck’le, koltuğa kurulup “spooky” sonbahar ruhunu vefatına yaşatacak bir oyun istiyorsanız Welcome to Elderfield dolu dolu dünyasıyla acayip, harbiden tekinsiz ve uzun soluklu bir macera vadediyor. Hani demiştim ya ilhamları diye, Stardew Valley’e ve Welcome to Nightvale’e şapka çıkarma işini çok güzel yapan, hele de hem oyunu hem de radyo tiyatrosunu (Evet, ne var! Bana podcast dedirtmeyin.) seviyorsanız muhakkak oynamanız gereken bir oyun Welcome to Elderfield.