İmkansız sözü Fransızca değildir lakin bu oyuna sinirlenmemek de imkansız değildir
Valar Morghulis’in Fransız kuzeni Valor Mortis… Tüm beşerler ölmeli midir, daha farklı bir sorum var: Tüm beşerler dirilmeli midir? Pekala Napolyon’un göz bebeği ordusu Grande Armée’nin savaş meydanlarında şehit olmuş askeri William Dowsett dirilmeli midir? İşte Valor Mortis William Dowsett’in dirilmesi ancak hiçbir şeyin eskisi üzere olmamasıyla başlıyor. Napolyon Waterloo’daki zaferinin akabinde Doğu Avrupa’ya ilerlemek istiyor ancak bu sırada bir salgın peyda oluyor. Eski askerler zombi üzere lakin dünyanın en agresif zombileri ya, neyse… Napolyon’un aklında tek bir şey var: Doğu Avrupa’yı işgal etmek. Buna karşı bir direniş de hakim. Direnişin lideri Shrike lakaplı bir bayan işin içine dahil olunca ortalık güzelce karışıyor. William, uğruna savaştığı Napolyon’un buyruklarıyla direnişin gayreti ve salgının yarattığı kaos arasında bir seçim yapmak zorunda kalıyor. Pekala, artık neye inanmalı ve kimin yanında yer almalı?
Valor Mortis’i anlatırken kıssayla başladım çünkü… Vallahi size karşı dürüst olacağım Valar Morghulis/Valor Mortis latifesi yapmak istedim. Oradan meyyit, diri derken laf lafı açtı üzere oldu biraz. Valor Mortis, tipik Soulslike oyunlara kıyasla öyküsünü anlatmaya daha fazla kıymet veriyor. Öyle ki isyanın lideri Shrike’yi Jennifer English seslendiriyor. Lakin her ne kadar değer verilmiş olsa da bir sorun var. Sorun öykünün kendisinden çok, anlatılış biçiminde. Louis_Moreau.blend modelinin Player ismindeki fasulyeye ve kameraya bakıp ağzına lore kusmasından ibaret. Birtakım diyalog seçenekleri var fakat bunlar büsbütün göz boyamak için. Hiç ara sahne yok değil. Ki birtakım boss’ları tanıtmak için o denli ara sahneler giriyor ki izlerken mest olmamak mümkün değil. Lakin oyuncunun dikkatini çekmek konusunda pek de kâfi değiller ne yazık ki.
“Sanat tasarımı bir ülke olsa başşehri Valor Mortis olurdu”
Valor Mortis’in bir Soulslike olduğunu söylemiştim fakat ne olmadığını söylemek isterim öncelikle. Valor Mortis, Ghostrunner’lar neyse o değil. Ne alaka birden teğe Ghostrunner değil mi? One More Level, Ghostrunner 1 ve 2 ile beni mest etmeyi başarmış bir grup. Uzun uzun anlatmamak için ufak bir haksızlık edeceğim bu oyunlara: 3 boyutlu Katana Zero. Tek yiyip tek attığınız, atılma ve parkurla daima dinamik olduğunuz bir oyun kısaca. Valor Mortis’te tek yiyip tek atmadığınız, atılma ve parkura maruz kaldığınız bir oyun. Yani… Soulslike işte. Ancak Ghostrunner ile ayrıştığı çok değerli bir fark daha var: Düşman dizilimi. Ghostrunner’ın yapısında biraz daha “deneme-yanılma” olduğu için düzey dizaynında düşmanlar o denli rastgele yerleştirilmemişti. Evvel sağa zıplayıp, sonra sola atıldığınız, uçtuğunuz kaçtığınız bir akışa giriyorsunuz. Valor Mortis (işleri zorlaştırmak için, Soulslike ya, güç olacak ya!) gıcık düşman tiplerini sıra sıra karşınıza çıkarıyor ki sinirden saçınızı başınızı yolun.
İyi bir Soulslike oyuncusu değilim ve bu işlerin biraz “yetenek meselesi” (skill issue işte) olduğunu biliyorum. Hatta kendime itiraf da ediyorum. Ama peş peşe 3-5 atak yapan asker, akabinde bomba spamlayan dev, onun da akabinde koca kılıçlı şövalye ağabeyle dövüşmek insanın gözünün ferini s- söndürüyor. Koşarak bu “zorlukları” aşabildiğimi fark edince de bir kez daha denemedim bu macerayı. Nasıl ayarlanmış bilmiyorum lakin stamina düşmanlarınızın yanından geçip gitmenize yetecek kadar var. Düşük düzey kalmak bir sorun evet ancak Dünya’nın sonu da değil. Bir sonraki boss savaşında toparlayabilir ya da Fener’e (Souls’ca konuşmak gerekirse bonfire’a) yakın bir yerde Katalizör (yine Souls’ca konuşacağım: Soul) farmlamak pek mümkün.
Şunu demeye çalışıyorum ya aslında: Düzey dizaynları o kadar da düzgün değil. Hele bir tane maden var ki biraz kafa karıştırıcı. Ancak öte yandan etraf dizaynları HA-Rİ-KA! Bir kez her şeyden evvel oyundan sanat akıyor. Görünümler, konseptler, dizaynlar sözün tam manasıyla “güzel”. Birbirinden farklı yerler da bu görsel çeşitliliği destekliyor. Yıkık dökük köyler, mağaralar, madenler, yaylalar, ovalar ve spoiler vermemek için söyleyemediğim yerler oyundan sıkılmanızı büyük ölçüde engelliyor. 20 bin küsur Katalizör’ü kaybettikten sonra ALT+F4 atmamı engelleyen şeyin bu “Bir sonraki yer nasıl gözüküyor sanki?” fikri olduğunu söylersem tahminen ikna olursunuz.
“Dünyada sadece iki güç vardır: Kılıç ve Ellerinden Ateş Püskürmek”
Hikâye anlatımı, düzey tasarımı eh işte; etraf ve sanat tasarımı güzel. Pekala bu Valor Mortis’in nesini oynayacağız biz? Olağan ki dövüş sistemini oynayacağız. Valor Mortis’in en büyük alametifarikası Soulslike yapısını birinci şahıs bakış açısıyla sunması. Bu kamera açısının çok büyük avantajları olduğu üzere dezavantajları da var. Ancak neyse ki Valor Mortis’in dövüş sistemi minör sorunları var. Dövüş sisteminin temelinde önemli bir sorun olmaması, kamera açısının yarattığı pürüzleri görmezden gelmeyi kolaylaştırıyor. Çok gizemli konuştuğumun farkındayım, anlatıyorum.
Kullandığınız yakın ve uzak menzilli silahlar değişse de dövüş sisteminin temelini kılıç ve tabanca oluşturuyor. Tekrar yazmak istiyorum: Kılıç ve tabanca. Birinci kişi kamera açısında kılıçla dövüşmek inanılmaz keyifli. Hele düşmanın hareket kalıbını çözünce peş peşe attığınız savuşturmalar o kadar düzgün hissettiriyor ki anlatamam. Kılıcın ufak kıvılcımı ve o ÇIIIINNNN sesi rakibinizin duruşunu da bozuyor, bitirici atak yapmanızı sağlıyor. İşte birinci minör sorun de burada ortaya çıkıyor. Her ne kadar büyüler atabiliyor olsak da çoklu düşman kümelerine karşı savaşmak çok sıkıcı. Soulslike olmasından dolayı düşmanlar da agresif. O yüzden tek tek temizleyerek gidemiyorsunuz. Ama 1v1’lerin tadı o kadar hoş ki… Teğe bir dövüşler bu kadar yeterli çalışınca, oyunun en başarılı müsabakalarının boss savaşları olması da şaşırtan değil. İnanılmaz yaratıcı dizaynlara ya da çözmesi güç atak kalıplarına sahip değiller tahminen fakat ÇIN-ÇIN-ÇIN ettikten sonra hasar çıkartmak, sonra o aralıkta flask içmek ve bir sonraki “savuşturma kombonuza” hazırlanmak… Daha hangi sözlerle bunun hoşluğunu anlatabilirim bilmiyorum. Öylesine zevkli ki bayağı bildiğiniz bir boss için koca bir gecemi harcadım. Boss çok güç değildi, hatta çok saçma sapan hasarlar yiyordum fakat o savuşturmayı tam vaktinde atmak o denli bir dopamin salgılatıyordu ki pes etmeden devam etmeme yardımcı oldu.
Boss’a koca bir gece ayırdığımı söylemiştim lakin sorun sırf benim beceriksizliğim değildi ya. İkinci minör sıkıntımız kamera açısı sebebiyle birtakım hareketleri tam olarak okuyamamak. Expedition 33’te olduğu üzere (verdiğim örneğe ben de çok güldüm fakat gerçek) birtakım düşman tipleri sizi kandıran animasyonlar yapıyorlar. Çok yavaş başlayan bir animasyonun aniden çok hızlanarak kafanızda bitmesi üzere mesela. Bunlar aslında devasa sorunlar değiller, bu türlü ufak “adil olmayan zorluk” eklentileri biraz da Soulslike’ın esprisi. Ancak bu o denli bir şey değil. Derinliği tam anlayamadığınız için o vuruş size denk gelecek mi, ıska mı geçecek idrak etmek biraz güç.
“Çeşitliliği seviyorum. Ancak onu bir sanatkarın sevdiği üzere seviyorum”
Düşmanlarla dövüşmenin birçok yolu var. Kılıç, meç, tabanca, pompalı, tüfek, ateş atmak, dondurmak… Bunların farkları bariz biçimde görülüyor. Gerçek silahı hakikat anda kullanmak da oyuncuya küçük bir taktik dehasıymış üzere hissettirebiliyor. Örnek vermek gerekirse meç, bloklamaların biraz daha zorlaştığı lakin rakiplerin hassas noktalarına direkt saplanabilen sivri uzun bir kılıç çeşidi. Bir boss’un da ikinci fazında o “hassas nokta” açılıyor. Geçiyorsunuz meçe Allah ne verdiyse dalıyorsunuz. Meçle hassas noktasına vurduğunuz için süratlice boss’u kesiyorsunuz ve “Vay be ne hoş akıl ettim bunu, helal olsun bana çok hoş oynadım, kendimi tebrik ediyorum.” diyorsunuz. Yani… En azından ben dedim.
Valor Mortis ile Expedition 33’ün değişik benzerlikleri var. Mesela… İkisinde de bonfire var. Yok bu latife fakat mesela Jennifer English var. Sonra… İkisi de Fransa esintileri taşıyor o denli ya da bu türlü. Lakin en değerli benzerlikleri savuşturma odaklı oynanışları. Sekiro ve Expedition 33 için söylenen “Bu ritim oyunu abi!” abartısı Valor Mortis için %100 geçerli diyemem. Yazgıları de benzesin derdim olağanda ancak Valor Mortis’in GOTY olma ihtimali yok. Bu da Jennifer English’in olup da GOTY almayan birinci oyun mu olacak? Bu istatistiği şu an teyitleyemem ancak teyitleyebileceğim bir şey var: Valor Mortis ufak sorunların yeterli bir işle sineye çekilebileceğini kanıtlıyor.
