Benim gönlüm sarhoştur yıldızların altında
Her insanın hayatında birden fazla kırılma noktası olur, seçeceği yol değişir ve farklı bir serüvene sarfiyat. Pandemi periyodunda büsbütün konuta kapanıp oyunsuz kalınca ben de JRPG’lere girişmiştim. Aslında birinci başta yalnızca Persona 5 oynayacak ve özüme geri dönecektim. Lakin o içimdeki boşluk o denli tatmin edici bir halde dolmuştu ki geri dönüşü olmayan o yola girdiğimin farkındaydım. Bunu anlatıyorum zira aklı başında hiçbir insan 13 oyunluk lineer akışı olan ve tanesi ortalama 40 saat süren bir seriye girmemeli.
Trails serisi ana sınırlarıyla 13 oyundan oluşuyor sevgili Oyungezerler. Şimdi hiç bilmeyen birisi için Final Fantasy’nin de ana serisi 15+MMORPG olduğu için olağan bir JRPG üzere gelebilir. Fakat bu 13 oyun lineer bir akış anlatıyor. Vahim bir devamlılık var seride. 2004 yılında çıkan Trails in the Sky’ın tesirleri 2024 yılında çıkan Trails Beyond the Horizon’da çok net bir biçimde gözüküyor. 2nd Chapter’da birinci defa gördüğümüz Kevin da çıkıp 8 oyun sonra ana karakterlerden birisi olabiliyor.
İlk iki oyunun yine imali da seriye sıfırdan giriş için şahane bir başlangıç noktası oldu. Esasen ben de esasen evvel birinci oyunun tekrar imalini oynamış, sonrasında Cold Steel ile cumburlop dalmıştım bu tabansız kuyuya. Arkadaki 4 oyunu da çokça okuma ve izleme sayesinde hatim etmesem çok fazla şeyi de kaçıracakmışım. Esasen Trails’ın en büyük alametifarikası da bu: tanıştığınız neredeyse her NPC bir noktada hayatınızın bir kesimi oluyor, ismen olmasa bile görür görmez tanıyorsunuz. Bu müthiş ayrıntıcılık ve sürükleyicilik eşi gibisi olmayan bir seri yaratıyor, hakikaten Trails’in rastgele bir muadili yok, şu andan sonra da olacak üzere gözükmüyor. Seriyi kısaca anlattıktan sonra başyapıtımıza geçelim…
Neredesin Fir..Joshua
Trails in the Sky 2nd Chapter’ın kıssası birinci oyun nerede bittiyse tam olarak oradan başlıyor, yalnızca aradan bir gece geçmiş. Birinci oyunda Joshua, Estelle’i arkada bırakıp kendi geçmişiyle yüzleşmeye gitmişti. Lakin Estelle Bright arkada bırakılacak birisi değildi ve Joshua’nın peşine düşmesi kaçınılmazdı. Prolog kısmında Estelle’in inkar basamağını yaşayıp, Kevin Graham ile birinci defa tanıştık. Estelle yolunu belirledikten sonra ise dünyada onu durdurabilecek hiçbir şey yoktu; “O JOSHUA EVE DÖNECEK!” haykırışlarıyla çıktık bu uzun yola.
Bu benim onuncu Trails oyunum olduğu için genel konsepti çok yeterli biliyordum. Doğal özünde 2006 yılında çıkmış bir oyunun bu kadar süper bir biçimde yine yapılacağını ben de iddia etmiyordum. Birinci oyunun da çok üstüne çıkarak Liberl’ın o küçük fakat kendine has atmosferini şahane bir formda modernize etmişler. 2. kısmın gelmesi sebep bu kadar uzun sürdü diye hayıflanıyordum ancak ortaya çıkan işi görünce hayran kaldım. Yeni serinin son oyunu Beyond the Horizon dahil bu vakte kadarki en güzel Trails oyunu bu olmuş ki varsayım edeceğiniz üzere rekabet epeyce fazla…
Karış karış Liberl topraklarında Bracer işleri yaparken, bazen kaybolan bir kediyi sahibine teslim ettik. Bazen yollarda terör estiren devasa canavarları patakladık. Fakat Joshua’dan gelecek bir haber ümidini da hiç kaybetmedik. Tam da bu Bracer işleri bizi oyalarken evrenimizin meşhur bâtın örgütü Ouroboros tarihi değiştirecek olan Gospel Planı devreye soktu. Artık yalnızca Liberl değil, tüm Zemuria (Trails’ın geçtiği dünyanın adı) risk altındaydı ve Joshua’dan daha büyük meselelerimiz vardı.
Arkadaşlığın Gücü: Trails Edition
Başta da biraz anlattığım üzere Trails içerisindeki karakterler yazım kaliteleri manasında muadilsiz konumdalar. Hepsinin karakter gelişimleri 13 oyun boyunca güya sizin hayatınızın bir parçasıymış üzere yaşanıyor. Hepsini tanıyorsunuz. Hepsi derken sanırım 13. oyunun sonu itibariyle ÇOK YAKINDAN tanıdığım 80 tane oynanabilir karakter var… İkinci kısımda şimdi o etaba gelmedik fakat birinci oyundan tanıdığımız Oliver, Tita, Agate üzere isimler tekrar oynanabilir olarak yanımızda yer alıyor. Zati örneğin Zin isimli devasa Taito ustası Bracer karakterini birinci oyunda bir turnuva sırasında tanımıştık, şimdi ise Estelle ile çok daha yakın arkadaşlar ve bunun nedenlerini de çok yeterli biliyorsunuz. Bu Zin’i daha sonra ÇOK FAZLA oyunda da oynanabilir olarak göreceksiniz…
Yanımızda yoldaşlarımız, karşımızda Ouroboros çıktık göklerde bir yolda süzülüp gidiyoruz. Trails in the Sky bilhassa birinci iki oyunda hakkını çok fazla veriyor zira oyun sahiden Orbal ihtilalle gerçekleşen uçaklarla şekilleniyor. Örneğin Cold Steel’da da bu sefer trenlerin gücünü yaşıyoruz oyunların geçtiği ülkeler ve atmosferler inanılmaz derecede ihtimamla hazırlanmış hissettiriyor. Liberl esasen Erebonia’nın komşusu ufak bir ülke, bağımsızlığı var ancak Erebonia’ya karşı kazandığı bir savaş dışında dünyada çok kelamı geçen bir yer değil. Yeniden de tarihi ve geçmişiyle Zemuria’nın en kilit noktalarından birisi pozisyonunda, Ouroboros’un Gospel Planı için de anahtar yer.
Yetimhanede tanıştığımız Kloe’nin gerçek kimliğini öğrenip, kendini arayışı da oyunun aşırı keyifli kısımlarından birisi. Benim partimden bir an bile ayırmadığım Kloe’nin geleceği de direkt kalan 11 oyunda karşımıza çıkacaktı zati. Oyunu oynarken herkesi çok yakından tanıdığım için her gördüğüm diyalogda keyfim 4 kat daha arttı. Çünkü bugün düşman olanların yarın dost olacağını biliyordum. Beni en çok şaşırtan nokta ise oyunda birtakım diyalogların (ki bunlar majör öykü diyalogları bile değil, hatta kimileri seslendirmesiz) direkt 8 oyun sonrasında olacak bir olayı işaret ediyor olması. Hatta işaret etmekle kalmıyor, direkt söylüyor bazen… Bu yazım kalitesi karşısında tekrar, tekrar ve tekrar hayran kalmamak elde değil. Keşke her marka karakterlerine ve kainatına Trails kadar kıymet verebilse diye de çokça iç geçirdim…
Kombo Zamanı
Her Trails oyununda olduğu üzere Sky’da da Arts ve Crafts sistemi var. Basitçe Arts dediğimiz şeyler herkesin kullanabildiği büyü hücumları. Crafts ise her karaktere özel olan büyü yahut fizikî akın tipleri. Sky serisindeki orbal gelişmeler artsların slotlarındaki elementlere nazaran şekilleniyor. Örneğin 1. sıraya 2 ateş, 4 su koyarsanız bu komboya nazaran hücumlar var. Bunların sayısı sahiden çok fazla ve bilhassa Kloe üzere büyü kullanan karakterlerin elinde inanılmaz keyifli şeyler ortaya çıkartabiliyor. Her karakterin bir de harika gücü var, bu üstün güç Crafts yaparken harcadığımız CP ile kullanılıyor. S-Craft ismi verilen bu güçler tüm CP’nizi emiyor ancak çok güçlü fonksiyonlara sahip. Kloe örneğin tüm takımı full can ile canlandırıp bir de kalkan veriyor. Estelle devasa bir hasar vuruyor üzere gibi üzere özünde düz vuruşlarla CP biriktirip bu S-Craftları hakikat vakitte kullanmak tüm dövüşlerin formunu değiştiriyor.
Seriye birinci olarak 2021 yılında çıkan Trails Through Daybreak oyunuyla giren sıra tabanlı olmayan dövüş sistemi de motamot korunmuş. Birinci oyunda da olan bu sistemde etraftaki ufak yaratıkları turn based ile vakit kaybetmeden pataklayabiliyorsunuz. Burada da birkaç farklı taarruz tipi var; düz vuruşlar ile hem sersemletme hem de hasar vuruyorsunuz. Özel vuruş ile alan vuruş kapasiteniz artıyor. Son olarak bir de ekipçe bir düşmana açık alanda da girişebiliyorsunuz. Sersemletme barı büsbütün dolan düşmanlarda combatı anında süratli bir halde sıra tabanlıya çevirip avantaj elde etmek de mümkün. Hatta sıra tabanlıya geçip bir iki vuruş yaptıktan sonra öbür bir karakterler sıra tabanlı dövüşten çıkıp tekrar gerçek vakitli pataklama yapıp etrafınızdaki düşmanları serseme çevirebilirsiniz.
Oyunun combatı genel olarak benim Trails ile ilgili en sevdiğim şey olmasa da (ki yeniden de bence bilhassa Cold Steel’dan sonra inanılmaz keyifli bir sıra tabanlı sistemi var) bu oyunda tepe yapmış. Çok sayıda oynanabilir karakter, çokça arts kombosu derken ihtimallerin büsbütün sizin elinizde olduğu bir sistem, hayal üzere. Agate ile paldır küldür yarınlar yokmuş üzere bossa dalarken arkadan Kloe ile tüm takımı canlandırmak, Tita ile AOE bombardımanı yapmak çok fazla şey hayal gücünüze bırakılmış ve bu da serinin alametifarikalarından birisi.
Angel of Slaughter
Şahsen kendisiyle birinci olarak Cold Steel 3’ün sonunda tanışmış olsam da Renne tüm seri içerisindeki en sevdiğim karakterlerden birisi. Trails in the Sky 2nd Chapter ise onun kainata giriş yaptığı yer. Ouroboros’un faal en küçük üyesi, yalnızca 11 yaşında dünyalar tatlısı bir kız çocuğu. Lakin birebir vakitte cihanın en tehlikeli varlıklarından da birisi, tam bir JRPG klişesi… Elbet bu oyunu beklemek için çok fazla nedenim vardı ancak Renne’in orijin öyküsüne tanıklık etmek bunların içerisinde en önemlisiydi. Ouroborosların Enforcer ardını verdiği hür çalışan casuslarından birisi olan Renne, Estelle ile birinci tanıştığında kaybolmuş bir kız manzarası çiziyordu. Lakin bu masumiyetin bu hoşluğun arkasındaki karanlık ortaya çıkınca ona sebep Angel of Slaughter denildiğini de öğrenmiş olduk. Arkasındaki tüm karanlığın ortaya çıkması takribi bir 10 oyun sürecek olsa da bu birinci tanışma ve o 11 yaşındaki kızın yaşadıklarını görünce lise Daybreak’de gördüğüm o aşırı olgun liseli Renne’i çok daha düzgün anladım.
Karakter gelişimi tam olarak bu türlü bir şey işte ve Trails’in öteki serilere ilham olması gereken en kıymetli nokta da bence bu. Yüzden fazla karakteri yaşayan bir cihan içine, devasa politik olaylar etrafında şekillendirmek çok kolay bir şey değil. Bunu yaparken HEPSİNE evet HEPSİNE kişisel inanılmaz öyküler yazan, hepsinin parladığı anları ve geçmişini anlatan bir serinin daha yapılması bana pek muhtemel gelmiyor. Hele ki günümüzde her şeyin bu kadar süratli tüketildiği bir dünyada 13 oyunluk lineer bir seri yapmak akıl işi üzere değil. Çünkü birinci iki oyunun remakei olmamış olsa, haydi Cold Steel 1’i biraz bir kenara koyayım, bu seriye rastgele bir yerinden giriş yapmak mümkün değil. Olayları anlamak için 20 sene, 13 oyun ve takribi 13×40’dan 520 saati göze almanız gerekiyor. 20 saatlik bir oyuna çok fazla gözüyle bakılan bu devirde buna vakit ayırmak için ya emekli olmanız ya da benim üzere meczup olmanız lazım.
Özetle Trails in the Sky 2nd Chapter şayet ki birinci oyunu oynadıysanız Trails serisine devam etmek için ÇOK FAZLA neden veriyor. Şayet hala birinci oyunu oynamadıysanız ve buna girişmeyi düşünüyorsanız, sakın yapmayın. Sahiden tüm öykü göbekten birbirine bağlı ve öykünün takribi yüzde yetmişini hiçbir şey anlamadan oynayacaksınız. Bu tam da Trails’in acı lakin bir o kadar da lezzetli gerçekliği işte. Size dünya üzerinde anlatılabilecek en hoş kıssalardan birini, şahane karakterleri ve onların tüm ayrıntılarını sunan bir seri. Fakat talep ettiği şey sadakat ve bu bahiste kimsenin gözünün yaşına bakmıyor. Tek başına bir oyun olarak Trails in the Sky 2nd Chapter gelmiş geçmiş en düzgün JRPGlerden birisi. Mekanikleri, anlatacak kıssası ve karakterleriyle bir başyapıt. Fakat iki oyunu tek bir oyun üzere düşününce muhtemelen yeniden yalnızca kalan 11 oyunla kendisinin aşabileceği bir çıtayı çok yukarıya çekmiş oluyor.
