Resident Evil’a bir kardeş geldi!
The Sinking City 2 bu yılın en çok beklediğim oyunuydu. Eksiksiz çıkacağını bildiğimden değil, bilakis içinden ne çıkacağını bilmemek beni heyecanlandırmıştı. Bir yandan Frogrwares’ın son 10-15 yılına bakınca berbat bir oyun çıkarmadığını ve her vakit bir evvelki oyunlarının üstüne ekleye ekleye gittiklerini gördüm. Yaptıkları oyunlar yılın oyunu olmaktan uzaklardı tahminen lakin hitap ettikleri kitleyi tatmin etmeyi başarıyorlardı. Öte yandan The Sinking City 2 bir detektif oyunu olmayacaktı. Frogwares birinci kez çağdaş Resident Evil misali bir hayatta kalma kaygı oyunu geliştirecekti. Üstelik bunu devam eden bir savaşın ortasında yapacaklardı.
Benim üzere ortaya ne çıkacak sanki diye heyecanla bekleyenlere muştuyu önden vereyim: Başlıktan da anlayacağınız üzere The Sinking City 2 daş gibin olmuş. Elimizde hem Resident Evil hayranlarını hem de Lovecraft fanlarını keyifli edecek bir oyun var.
Bir aşk hikayesi
Oyun ana karakterimiz Calvin Rafferty’nin komadaki sevgilisi Faye Bennet’e bakması ile başlıyor. Üç ay evvel Rüyalar Elemi’ne gitmek için bir ayin yaparlar ve bir şeyler karşıt masraf. Faye uyanmaz ve Calvin ayin sırasında olanları unutur. Hayatının aşkına olanları öğrenmek ve onu geri getirmek için Calvin’in göze alamayacağı bir şey yoktur ve biz de bu seyahatinde kendisine eşlik ederiz.
Birinci oyunun bilakis, The Sinking City 2 Oakmond’da değil, sel felaketinin başladığı, Lovecraft hayranlarının yakından tanıdığı Arkham’da geçiyor. Kestirim edebileceğiniz üzere Arkham’ın tek sorunu nereden geldiği muhakkak olmayan ve gitgide yükselen sular değil. Cesetlere dadanan solucanlardan özgün The Sinking City’de örneklerine çokça rastladığımız Lovecraft canavarları bizi rahat bırakmıyor. Neyse ki karşılaştığımız insan (ya da insanımsı) karakterler bizi öldürmeye çalışmıyor. Lakin ne niyetlerini öğrenince en az boğazımızdan girmeye çalışan kocaman solucanlar kadar rahatsız edebiliyorlar.
Bütün bu çürümüşlüğün ve ümitsizliğin içinde Calvin ve Faye’nin aşkı, birbirlerine olan bağlılıkları adeta ışık saçıyor. Gerek dizaynları olsun, gerek seslendirmeleri, gerekse diyalogları, her şeyleri ile sempatik bir çift olmuşlar. Lovecraft vari bir dünyada aurası ile ışık saçan Calvin’i izlemekten çok keyif aldım. Oyunu bitirip gördüklerimi düşününce de bu kontrastı daha fazla takdir etmeye başladım.
Unreal’ın gücü
Tabii çağdaş Resident Evil ayarında yüz animasyonları beklemeyin. Ellerindeki imkanları kullanarak çok hoş bir iş çıkarmış olsalar da Unreal 5 bir RE Engine değil. Hem esasen burada savaşın ortasında oyun geliştiren ve uzaktan çalışmak zorunda olan bir gruptan bahsediyoruz. Oyun motoruna yahut animasyonlara ayırabilecekleri onlarca milyon dolarları yok.
Unreal demişken optimizasyonuna da değinmek istiyorum. 32GB Ramim, RX 9060 XT ekran kartım ve Ryzen 5 7500F işlemcim var. Dört kalite düzeyinden üçüncüsünde oynadım ve FPS’in bir kez bile düşmesine şahit olmadım. O denli her pikseli inceleyen bir oyuncu değilim (onun için Onur’a gitmeniz lazım) olağan lakin görsel olarak da beni çok tatmin eden bir oyun olmuş The Sinking City 2. Yalnızca birkaç noktada birtakım eşyaların geç yüklendiğine şahit oldum, o kadar.
Frogwares’ın evvelki oyunlarını ve bilhassa birinci The Sinking City’yi oynayanlar yaptığım bu tasvire şaşırabilir. Çünkü bu arkadaşlar bu denli güzelin ve berbatın ayrıldığı, siyah beyaz dünyalar yahut karakterler yazmaktan genelde kaçınıyorlar. Sherlock Holmes oyunlarında bile sık sık iki berbat opsiyon arasından seçim yapmak zorunda kalıyorduk. Lakin merak etmeyin, seçimler kalkmış olmasına karşın ortada siyah-beyaz bir durum yok. Yalnızca karizmaları ve aralarındaki kimya ile oyuncunun sevgisini kazanan karakterler var.
Detektif Calvin
Sevgimi kazanan bir diğer öge da Frogwares’ın imzası haline gelen araştırma alanı. Oyun içinde bulduğunuz kimi dokümanları ve ipuçlarını bu alanda bulabilirsiniz. Alakalı olanları birbirlerine bağlıyor ilgili bulmacanın tahliline giden birinci adımı altmış oluyorsunuz. Araştırma düzeyinin zorluğunu kolaya ayarlarsanız bir kümeye ilişkin ipuçlarının simgeleri tıpkı oluyor ve işiniz oldukça kolaylaşıyor. Lakin bana sorarsanız o vakit araştırma alanının bir manası kalmıyor. Bence araştırma alanının bugüne kadarki en başarılı versiyonu bu olmuş, o yüzden zorluk ayarını yüksekte tutmanızı tavsiye ederim.
Araştırma alanı bulmaca tahlilinin yalnızca bir modülü. Gerçek ipuçlarını birleştirince bulmacanın tahlili otomatik olarak ortaya çıkmıyor. Yalnızca alakalı bütün ipuçlarını bulduğunuzu anlıyorsunuz. O ipuçlarını dikkatli bir halde okuyup bulmacaların tahlilini bulmak size kalmış. İşte bu kısım birçok oyuncunun canını sıkabilir zira birtakım bulmacalar gerçekten çok güç ve kimi ipuçlarının biraz fazla soyut olduğunu düşündüm. Tekrar de çözünce tatmin olduğumu söyleyebilirim.
Peki araştırma alanı bulmacanın tahlilini söylemiyorsa ne diye ipuçlarını birleştiriyoruz diye sorabilirsiniz. Zira yanlışsız grupladığınız ipuçları için birer adet geliştirme puanı alıyorsunuz. Daha sonra o puanları kullanarak insan tipi düşmanlardan daha az hasar alma, daha süratli şarjör değiştirme üzere ufak tefek yetenekler alabiliyorsunuz. 4 kategoriye ayrılmış 6 büyük, 15 tane de küçük olmak üzere toplam 31 adet yetenek var. Doğal hepsini bir anda kuşanmanız mümkün değil. Oyunun başında yalnızca bir adet büyük ve bir adet küçük yetenek alabiliyorsunuz ve istediğiniz vakit bunu değiştirebiliyorsunuz. Puanları topladıkça ekstradan iki küçük yetenek için yer açabiliyorsunuz.
Ful aksiyon!
Eğer bulmaca işi size nazaran değilse ve oyunu %100 bitirmek üzere bir derdiniz yoksa üzülmenize gerek yok. Çünkü bulmacaların çabucak hemen hepsi opsiyonel. Açtığınız kasalardan genelde silah geliştirmeleri çıkıyor. Yararlı olsalar da oyunda ilerleyebilmek için hiçbirisine gereksiniminiz yok. Aslında kanımca bu sayede bulmacaları bu kadar güç yapabilmişler. Yoksa oyuncuların çok büyük bir kısmı takılıp oyunu bırakabilirdi.
Bulmacalardan hoşlanmıyor ve yalnızca aksiyon arıyorsanız da The Sinking City 2’den mutlu kalacaksınız. Geliştiriciler çağdaş Resident Evil mekaniklerini alıp başarılı bir formda uyguladıkları üzere ekstradan birkaç ufak özellik eklemeyi de ihmal etmemişler.
Uzaktan bakınca Resident Evil’dan çok fazla bir fark göremeyebilirsiniz; dar alanda zombilerle köşe kapmaca oynuyor, zayıf noktalarını vurmaya çalışıyorsunuz. Buraya kadar her tamam. Hatta oyunu bu biçimde bitirmeniz mümkün. Fakat yüksek zorluk düzeylerinde oynarsanız mermi problemi çekmeniz muhtemel. Onun yerine üzerinize gelen düşmandan hakikat anda kaçınırsanız bir iki sefer bıçakla vurabilir ya da yere kapaklanırsa üstünde tepinebilirsiniz. Bu sayede mermi tasarrufu yapmanız mümkün oluyor.
Bu noktada tepinme aksiyonun üstünde biraz daha durmak istiyorum. Zira düşmanları öldürdüğünüzde birçoklarının içindeki kurtçuklar cesedi terk edip yakınlarda öbür bir ceset varsa anında onun içine giriyorlar. Bu yüzden bir düşmanı öldürdüğünüz anda doruğuna çöküp tepinmekte, çıkan solucanları ezmekte yarar var. Birebir nedenden dolayı yerde gördüğünüz solucanları ezmenizde yarar var.
Ben burayı görmüştüm güya?
Resident Evil esintilerini gördüğümüz öbür bir mevzu da harita ve kısım dizaynları. Ön inceleme demosunu oynadıktan sonra da söylediğim üzere, oynarken kendimi evimdeymişim üzere hissettim. Bilhassa oyunun başındaki kütüphaneyi Raccoon polis merkezine koysan bir gram sırıtmaz. İlerlemek için çeşitli anahtarlar aramak, geriye dönüp kaçırdığımız eşyaları toplamak, kısayollar açmak, envanterde yer kalmadığı için sık sık inançlı kayıt odasına dönüp üstümüzdekileri sihirli eşya kutusuna boşaltmak, etraftan bulduğumuz materyallerle mühimmat ya da sıhhat eşyaları üretmek falan direkt Resident Evil. Hatta oyunun bir noktasında Nemesis/Mr. X gibisi, bizi daima takip eden bir yaratık bile var. Resident Evil formülü şimdi soulslike üzere bir doygunluğa ulaşmadığı için bence bu bir sorun değil. Hatta bu şekil oyunlara aç olduğumdan benim için büyük bir artı.
Bu oyunlara o kadar açım ki şu anda incelemeyi yazsam da bitirdikten sonra açılan Ex Oblivione moduna dalsam diye hayal kuruyorum. Bu modu New Game+ diye düşünebilirsiniz. Oyunun başında yetenekler olduğu üzere duruyor lakin öteki eşyaları ve geliştirmeleri tıpkı biçimde oyundan bulmanız gerekiyor. Bir tek silah konusu biraz farklı çalışıyor.
Yine Resident Evil serisinde olduğu üzere oyun içindeki başarımlarınız size puanlar veriyor ve o puanlarla kozmetikler, konsept dizaynları ve en değerlisi de silahlar ve sonsuz mermi alabiliyorsunuz. Silahları ve mermileri aldığınız taktirde oyun içindeki envanterde belirliyorlar.
Ex Oblivione modunun tahminen de en kıymetli (ve beni oynamaya iten) olayı oyun boyunca bulabildiğimiz ekstradan 8 mektup. Şayet oyunun dünyasına ve karakterlerinize aşık olmadıysanız 8 adet mektup tekrar oynamak için kâfi bir teşvik olmayabilir olağan. Lakin şahsen oyunu çok sevdiğimden sonuna kadar suyunu çıkarmak istiyorum. Zati bir defa bitirmem 15-16 saati falan buldu. Boş vaktim olduğunda bir iki tıp daha binerim kesin.
Gelelim eksilerine…
Dikkat ederseniz şimdiye kadar oyunun eksiklerinden hiç bahsetmedim. Yok zira. En azından benim gözüme takılan bir sorunu yok. Ne rastgele bir kusur ile karşılaştım ne de teknik bir sorun yaşadım. Tasarım açısından aslında başarılı olan bir formülü alıp üstüne bir iki hoş mekanik eklemişler. İlla bir tenkit yapmam gerekirse özgün The Sinking City’nin sonunda olduğu üzere oyunu bitirince bir varoluş krizi yaşamadım. Ve üzerinde uzun uzun düşündüğüm, birbirinden berbat kararlar vermek zorunda kalmadım. Öteki ne söyleyebilirim bilmiyorum açıkçası.
Frogwares bir defa daha beklentilerimi aşarak beni çok keyifli etti. Tahminen dünyanın en yepyeni işi değil. Hatta Lovecraft mitosunu en uygun işleyen oyun bile değil (bu mevzuda birinci oyunu daha başarılı buluyorum). Ancak Resident Evil formülünü ve Lovecraft’ı bir araya getiren, bunu yaparken kalite açısından Resident Evil’a kafa tutacak öbür bir oyun daha yok.
