‘Ortalama’nın kelamlık karşılığı üzere oyun
İyi üzere olup da olamayan oyunlardan nefret ediyorum. Evet, hislerim yoğun bu bahiste. Haydi berbat oyun vardır ve gelişinden belirlidir… Ya oynamazsın ya da ciddiye almazsın. Kimileri o kadar berbattır ki çok yeterlidir. Fakat bir de böyleleri var ki: “Aaa hoş oyunmuş ha!” diyorsun, istek ediyorsun; hudutlu vaktini bu oyuna harcıyorsun. Ve işin kötüsü, güya biraz daha sabretsen hoş bir şeyler olabilecek üzere duruyor. Arkadaşların “Ya bilmem kaçıncı kısımdan sonra açılıyor aslında” diye tavsiye ettiği diziler üzere. Terrinoth: Heroes of Descent de işte bu türlü bir oyun. Biraz umut veriyor… sonra hop geri alıyor!
Hikâyesini muhtemelen bir ay sonra büsbütün unutmuş olacağım, çünkü aşırı derecede sıradan; akılda kalıcı hiçbir yanı yok. Hani Çinli taşınabilir oyunlar vardır ya, altyapısı büsbütün tıpkı, yalnızca isimleri ve konsepti azıcık değiştiriyorsun hop oluyor sana yeni oyun! Şimdi biz beş askeriz ve Nazi’leri dövüyoruz… Şimdi beş uzay korsanıyız ve uzay Nazi’lerini dövüyoruz… anladınız siz onu. Terrinoth’ta da bu potansiyeli görüyorum. Oyunun öyküsü olsun, karakterleri olsun o kadar jenerik hissettiriyor ki güya boş bir şablon üzere. Tıpkı tiplere parlak gri streç kıyafet giydir, olsun sana fütüristik RYO. Kıssa de değişmez; hikmetinden sual olunmaz kadim krallar/ tanrılar/ kahramanlardan kalan sihirli objeyi çalmak isteyen berbat… hedef? KÖTÜLÜK! Ve alışılmış ki onları durdurmak için yoldan topladığımız kahramanlar…
Her haritaya 4 adedini sürebildiğimiz ve bunu kolay bir menü ekran yaptığımız kahramanların yetenekleri birbirinden farklı ve çoklukla eğlenceli. İşte geldik umut vadeden tarafa! Zira ben Sıra Tabanlı Strateji ve RYO’ları seviyorum. Şöyle ekrana bir hâkim olayım, düşmanı büyücünün önünde toplayayım ki hepsini bir büyüde indirip sevincimizi bulalım! Oyun bu form mekanikler açısından hiç kötü değil, karakterlerin sinerjik güçleri olması da hoş. Hiçbir karakteri “Off bu da gereksiz olmuş, hiç kullanmadım” dedirtmiyor; hepsinin hoş bir yanı var. Favorim her yere zıplayabilen kaplancık! İsmini unuttum, esasen kıymetli değil. Okçumuz yüksek bir yer buldu mu çift vurup tek sayıyor, Legolas’ın Terrinoth şubesi üzere kendisi fakat düz yüzeyde tam bir etkisiz eleman. Orada da Celeborn’un Terrinoth… tamam tamam, gömmeyelim, kral adam. Bu kısmı redakte edelim lütfen. Yengeye de selamlar! Bu sayıda Lembas tanımı veriyorum zati, yersiniz.
Neyse, bu kadar Orta-dünya sohbeti kâfi. İsmini hatırladığım tek karakter olan büyücü Elsa… yani Jaina… ay, yani Audra’ya tek bir repliği yakıştırıyorum: “Tam da ayağıma oturdu hergeleler!” Siz siz olun bir büyücünün önünde tek sıra dizilmeyin…
Savaşlarda tek sevmediğim şey düşmanı boşluğa ittirmenin her türlü kılıç, pençe ve büyüden daha fazla hasar verdiği gerçeği. Yani stratejinizi itişmek üzerine kurarsanız sırtınız yere gelmiyor. Bu da çok keyifsiz değil aslında fakat kimi karakterleri büsbütün metal konserlerinde pogocu olarak geliştirmeye başlıyorsunuz ve öteki stratejiler cezalandırılıyormuş üzere hissettiriyor. Üstelik geliştiricilerin bunun farkında olduğuna da eminim, çünkü kimi karakterler direkt “ittirilemez” statüsüyle geliyor. Arkadaşım bunu bi’ tartıya, güce falan bir parametreye bağlayın. “İttirilemez” de nedir? Yapışık mı yere? Neyse bu çok ittirgeçli gömçürgeç ve bir de düşmanların her haritada tek tip olması savaşları bir müddet sonra çok tekdüze hale getiriyor. Çılgın bir strateji kurmanıza falan gerek yok, zira standart taktik her vakit işe yarıyor. Düşmansa aslında asla size karşı strateji falan kurmuyor. Kendisini uçurumla aranıza aldığınızı nazaran göre orada mal mal durup saldırmaya devam ediyor mesela. Büyücünüz orada 5 canına bakmadan vefat saçarken gidip üzerinde yaldır yaldır parlayan güç kalkanıyla arz-ı endam eden savaşçınıza dalıyor. Koskoca oyunda keyif aldığım iki tane savaş oldu: Bir tanesi vampir lord. Kabul ediyorum, beklenmedik ve hoş bir savaştı. Düşman daima kendini düzgünleştiriyor (haliyle), boss desen her tıp birini gözüne kestiriyor ve dikkatini dağıtamazsanız korkunç hasar veriyor. Ve dikkatini dağıtabilecek objeleri de tertipli olarak kırıyor üstelik! Öldüm öldüm dirildim o savaşta (kelime anlamıyla). Bütün eşya ve yeteneklerimi tabanına kadar kullandım. Beğenilen, oyun savaşın ortasında bile kaydetmenize müsaade verdiği ve kendisi de sık sık otomatik kayıt aldığı için kazanamayacak bir noktada sıkışıp kalmak lakin aşırı talihsizlik sonucu olur. Keyif aldığım ikinci savaşı söylemeyeceğim, o da oynayacaklara sürpriz olsun! Yani bu incelemeyi okuyup da oynarım ben bunu diyen varsa… ki oynanır bence aslında… Bilemedim, siz bakıp karar verin artık anlattıklarımdan yola çıkarak.
Eşyalara gelince bence çeşitlilik tam kıvamında. Ne çok az ne de seçim buhranına sokacak kadar fazla. Kararında ve en kıymetlisi de ilerleme hissini veriyor. Sandıklardan bulduğunuz ya da menüdeki marketten satın alabildiğiniz kolay eşyaları oyunda ilerledikçe yeniden sandıklardan çıkan kristallerle geliştirmek de yepisyeni ve eşsiz bir mekanik olmasa da hoş kotarılmış ve hoşuma da gitti. Ziyan olmasın diye birine takıştırdığınız dandik bir eşyayı biraz geliştirince nefis bir şeye dönüşebiliyor -ki elinizdeki birçok eşyayı rahat rahat geliştirebilecek parayı ve kristali de buluyorsunuz esasen. Oyun pintilik etmiyor yani. Şayet haritalar gereksiz derecede büyük olmasaydı ve bir Chapter’da 5 kısım yapacağız diye kasmak yerine 20 tane küçük kısım yapsalardı tekrar oynanabilirliği de dayanıklı olurdu. Değişik kadro sinerjilerini ve eşya kombolarını denemek isterdim. Ancak şu anki haliyle bu imkânsız, zira haritalar büyük ve vaktinizin birçok da mecnun danalar üzere koşturmakla geçiyor. O haritaları tekrar oynamak zorunda bırakılırsam klavyeyi kırarım!
Bazı savaşlar için de birebir şeyleri söyleyebilirim lakin hiç olmazsa animasyonları süratli hızlı geçebilmek üzere zekice bir ayar eklemişler. Zira bir haritada yüz tane düşmanla cebelleş olurken bir tane daha summon animasyonu izlemek zorunda kalsam hudut krizi geçirebilirdim! Hiç mi hiç sevmiyorum kalabalık savaşları, hamallık resmen. Doğru düzgün düşman yapay zekâsı geliştirememiş oyunların ucuz tahlili üzere geliyor bana. “On tane daha tıpkı düşmandan ekleyelim.” Tamam, ekleyin de onları da ittireceğiz işte, vakit sonu da yok ki?
Bir de bu yavaşlıkta çok oyunculu oynamayı da denedim. Yaptım bunu. Teknik olarak çalışıyor ancak pratikte kendimi camdan atsam daha az acı çekerdim diye düşünüyorum. Bu sefer yalnızca on bin tane düşmanı değil, bir de öteki oyuncunun tipini bekliyoruz, bekliyoruz… Yaşlandım burada beklerken! Benim Villain arc’ım başladı: Dünyayı ele geçirip uyuz uyuz ilerleyen oyunları tarihten sileceğim! Nihahahaha… Bu düşüncem Can yavaş oynadığından falan da değil. (Steam Deck’te input lag var ya, ben n’apayım? -Can) Sadece yapacak bir şey yok, öbür oyuncu oynarken sizin de kartlarınıza bakıp strateji kurabildiğiniz Sunderfolk’un aksine… (Güzel oyundu o da, herkese tekrar tavsiye etmiş olayım!) Onun haricinde ufak tefek birkaç yanlışla karşılaştık. Mesela benim açtığım kapı Can’ın karakterlerinde açık görünmediği için tuhaf bir durumda kaldık. Fakat boss savaşına geçince otomatik olarak hepimizi odaya aldığı için çok da uzun sürmedi bu durum.
Temel oyun mekaniklerine ve teknik ayrıntılara doyduysak gelelim tekrar karakterlere… Yoksa gelmesek mi? Gelelim gelelim. Haklarını yemeyelim, oyundaki bütün diyalogları seslendirmişler. Her ne kadar çok yazılı eski RYO’lar gözümün bebeği olsa da yarısı seslendirilmiş diyalog görünce bir irkilmiyor değilim. Size söylüyorum Japonlar: Şu oyunları ya tam seslendirin ya hiç seslendirmeyin yahu! Sebep birinci cümleden sonra kesiyorsunuz? (Japonlar şu an “Konu bize ne ara geldi?!” diye panikte… -Can)
Neyse, Baldur’s Gate 3 bizi çok şımarttı çok. Tekrar de bu diyaloglarda seslendirmeye paha bir şeyler olsaydı daha yeterliydi olağan. Daha birinci giriştekiler bile, nasıl anlatsam, eğitici çizgi sinemalar üzereydi. Hani “Bakın bu böyledir, anlattık bitti. Bir daha da sormayın bunu” der üzere bir anlatım, üstüne üstlük kâğıttan okuyormuşçasına bir monotonluk. Kaleye ejderhalar mı saldırıyor yoksa İzmir Hayvanat Bahçesinin şirin bir konuğu mu var ayırt etmek mümkün değil. (Bence İzmir Hayvanat Bahçesinin sempatik bir ejderha konuğu var?! -Can) Ses tonu hiçbir ipucu vermiyor bu hususta. Şimdi hava durumu için Can’a bağlanıyoruz, sendeyiz Can.
(Yazıya bitiş yazmadan pat diye topu bana attığınız için teşekkür ederim öncelikle Burcu Hanım. Valla potansiyeli var aslında Terrinoth’un ancak tasarım açısından da çok tuhaf ve yanlış birtakım tercihlerde bulunmuşlar. Bizim oynamaya çalıştığımız süreçte Co-Op’un çalışmaması, hatta Steam Deck’te oyunun açılmadığı bir periyot bile vardı. Haliyle çok gönül rahatlığıyla “Oynayın” denebilecek bir oyun değil. İndirimde yakalarsanız bir bakabilirsiniz ya da demosuna bir talih verip size hitap ediyor mu diye bir deneyebilirsiniz lakin. -Can)
