Türünün en düzgün örneklerinden birisi artık Switch 2’de…
Aslında daha evvel yazdığım incelemelere referans vermek çok da tercih edeceğim bir usul değil. Ancak 2024’ün sonlarında Aiko’s Choice’un PS5 versiyonunu incelemeye başlarken yazdığım şu cümleler, bugünkü hislerimi de yansıttığından bir istisna yapacağım müsaadenizle.
“Normal kaidelerde yıllar evvel oynadığınız bir oyun yeni bir platforma geliyor diye tutup inceleme yazmaya pek sıcak bakmayabilirsiniz. Fakat kelam konusu Mimimi Games üzere kapanıp gitmesine çok ancak çok üzüldüğünüz bir stüdyonun Shadow Tactics: Aiko’s Choice üzere hoş mi hoş bir oyunu olunca, ister istemez kendinizi bir defa daha ekran başında buluyorsunuz sevgili Oyungezerler. Bir yandan bu oyunu ne kadar sevdiğinizi hatırlayıp memnun olurken bir yandan da bu işe imza atan stüdyonun kapanıp gitmiş olmasına hayıflanıyorsunuz.”
Yine tıpkı hislerle, bu sefer de Switch 2’ye gelişini mazeret edip bir kere daha Shadow Tactics: Blades of Shogun’a ve de Aiko’s Choice’a geri dönüyorum müsaadenizle.
Öyle bir geçer vakit ki…
Bulduğum her fırsatta övdüğüm oyunlardan birisi Shadow Tactics. 90’ların sonunda çıkan Commandos ile Pyro Studios’un yaptığı şeyi, 2016’da bu oyunla yapmıştı Mimimi Games, hem de çok yeterli bir halde. Kapalılık temalı strateji tipinin en güzel örnekleri ortasına rahatlıkla yazabileceğimiz bir oyundu. Ondan 5 yıl sonra da ana oyundan bağımsız halde de oynanabilen Aiko’s Choice’u çıkarmışlardı -ki o da ana oyunun hoş yaptığı şeyleri devam ettirip kimi yeniliklerle işi daha keyifli kılan bir ek paketti. Artık bu ikiliyi hibrit konsolumuz Switch’te konuk etmek de çok hoş.
Bilenlere bu oyunu neden çok sevdiğimizi bir defa daha hatırlatmak ve eski bir dostu hoş bir biçimde anmak, bilmeyenlere de neden oynamaları gerektiğini söz edebilmek için neleri güzel yaptığının üzerinden süratlice geçmiş olayım, ne dersiniz?
Öncelikle, şahsen çok sevdiğim bir devirde geçiyor Shadow Tactics, Edo Periyodu Japonyası’nda. Şogun, yıllar boyunca savaşlarla, iç çatışmalarla boğuşan ülkeyi yine bir bayrak altında birleştirmeyi başarmış durumda. Tam her şey yoluna girmiş, sonunda halk huzura kavuşmuş derken, gölgelerden” Kage-sama” isminde gizemli bir savaş lordu çıkıyor ve bu huzuru tehdit etmeye başlıyor. Ülkeyi tekrar felaketin eşiğine sürükleyen bu isyanı bastırmak, Kage-sama’ya pürüz olmak vazifesi de savaşta gösterdiği üstün hizmetlerle Şogun’un gözüne girmeyi başaran ünlü samurayımız Mugen ve arkadaşlarına düşüyor.
Seçilen periyot de, anlatılan öykü de, karakterler de oyunun tipine çok uygun düşüyor bence. Çabucak her misyonda kapalılığın değer arz ettiği durumların içine düşüyoruz varsayım edebileceğiniz üzere. Her adımımızı tartarak atmamız, her hamleyi ince ince planlamamız, kahramanlarımızın kendilerine has yeteneklerinden olabildiğince istifade etmemiz gerekiyor.
Ekibimizde samuray da var, ninja da, suikastçı da, hırsız da, keskin nişancı da, hatta ihtiyar keskin nişancımızın şirin yardımcısı Kuma da. Her birinin kendilerince farklı özellikleri var ve önünüzdeki mahzurları aşıp misyonları yerine getirebilmek için bu özellikleri faal bir halde kullanıyoruz.
3 askeri bir ortada avlamamız mı lazım, samurayımız Mugen’i sürüyoruz alana, ikili kılıç atılımıyla kesip biçiyor, oldu bitti. Yahut bir samuray mı var yolunuz üzerinde, Mugen’i çıkarıyoruz karşısına, kozlarını paylaşıyorlar.
Kapıdaki nöbetçiyi sessiz sedasız indirmeye mi niyetlendiniz? Baş karakterimiz, ninjamız Hayato çıksın meydana, atsın şurikenini, olsun bitsin.
Ortalık asker kaynıyor, ortadan sıyrılıp ilerlemeniz lazım. O vakit Aito’yu alalım sahneye. Çabucak kılık değiştirsin, süzüle süzüle geçsin ortalarından.
Yuki ile milletin cebinden anahtarları yürütüp başkaları için kapıları açın. Ya da bir yerlere tuzaklar kurup sonra da flütünüzle çalacağınız melodilerle avınızı tuzağa çekin. İlla flüt de kaide değil, karda ayak izi bıraksanız da olur.
İş ihtiyar Takuma’ya fikir de uzaktan uzaktan tüfeğinizle düşman avına çıkın. Düşmanların dikkatini dağıtmak için de Kuma’yı kullanabilirsiniz olağan.
Bir de bunları bir ortada kullandığınız durumları düşünün, tadından yenmiyor. Gölge halini kullanıp takım üyelerinize farklı talimatlar veriyor ve bu formülün işleyeceğine ikna olursanız, tek tuşla atağınızı gerçekleştiriyorsunuz. Kimi vakit işler tam da planlandığı üzere gidiyor, kimi vakitse gözden kaçırdığınız bir ayrıntı olduğunu ve bu nedenle işlerin sarpa sardığını görebiliyor, haliyle sineması başa sarıp yeni bir taktik geliştirmeye çalışıyorsunuz.
Ezcümle, türlü türlü durum ve bu durumlarda kullanacağınız türlü türlü taktik var. İşin içine etrafın kullanımını da eklediğinizde olasılıklar alıp yürüyor, “aynı misyonu bitirmenin kaç farklı formülü olabilir sanki?” diye düşünmeden edemiyorsunuz. O yüzden de tekrar tekrar oynuyor, “Bu sefer de şöyle yapmayı deneyeyim” diye diye vazifeleri tekrar ediyorsunuz. Ve kestirim edebileceğiniz üzere hiç de sıkılmıyorsunuz.
Buraya kadar anlattıklarım hem ana oyun hem de genişleme paketi için geçerli şeyler. İkisi ortasında o denli büyük değişiklikler yok zati. Tahminen harita boyutlarındaki farklılıktan bahsedilebilir, bir de doğal olarak oyun müddetleri farklılaşıyor, o kadar.
Gelelim işin teknik boyutuna. Switch 2’de nasıl olmuş diye merak ediyorsanız, hiç uzatmadan vereyim karşılığı – âlâ olmuş, hoş olmuş, pek güzel olmuş. Pürüzsüz bir oyun deneyimi sunduğunu söylemek mümkün, neredeyse hiçbir kasveti yok. Aslında PS5 ve Xbox versiyonlarında da uygun bir iş çıkarmışlardı. Burada da tıpkı durum geçerli. “El konsoluna da ne kadar uygun bir oyunmuş, ne kadar da keyifli akıp gitti böyle” dedirtti bana. Dilerseniz televizyon karşısına geçip geniş ekranın keyfini çıkara çıkara oynamanız da mümkün. Bu noktada bir farklılık da sunuyor alışılmış, Switch kontrolcünüz joy-conların mouse olarak kullanılabilmesi.
Bu, oyunun hem artı hem de eksi hanesine yazılabilecek bir özellik bence. Her ne kadar mouse denetimleri desek de o kadar da kolay değil bu denetimlere alışmak. Strateji oyunlarının denetimleri konusunda klavye-fare ikilisi hala bir adım önde. Öte yandan alışabildiğiniz takdirde, joy-conu mouse olarak kullanmak hayli fonksiyonel olabiliyor. Karakterlerinizi daha özgürce hareket ettirebiliyor, görüş konileri ortasında seri bir halde geçiş yapabiliyor, talimatlarınızı duruma nazaran tek tıkla verebiliyorsunuz. Ancak bir sefer daha altını çizmiş olayım, “kontrollere alışabildiğiniz takdirde”. Bu mühlet benim için biraz uzun sürdü. Tahminen de benimle ilgili bir sıkıntıdır bu, bilemiyorum.
Nazar boncuğu olarak birkaç teknik yanılgıyı da miras almış evvelki sürümlerinden. Mesela kapı kenarına sıkışıp kalan, o yüzden de devriye misyonlarına dönemeyen 2 askere bakıp bakıp gülüyor, sonra da elinizi kolunuzu sallaya sallaya olay mahallinden uzaklaşabiliyorsunuz 🙂 Sayıca çok fazla değil bu kusurlar. O yüzden çok da eleştirecek değilim. Yalnızca adet yerini bulsun diye belirtmek istedim.
Girişte de belirttiğim üzere, Mimimi Games, Shadow Tactics: Blades of Shogun ile tıbbın en uygun örneklerinden birine imzasını atmıştı. Bugün bunu bir defa daha teyit etmiş oldular. Switch 2’de oynanması gereken strateji oyunları listesi yapacak olsam, içlerinde kesinlikle Shadow Tactics de yer alır. Bundan 5 yıl sonra yeni bir konsola çıkacak olsa, o versiyonu için de büyük ihtimalle birebir şeyleri müellifim 🙂 Üzerinden ne kadar vakit geçerse geçsin, kaç kere oynarsam oynayayım, bu oyundan bıkmayacağım kesin.
