Guzuların sessizliği…
Tarsier ve bizi içine çeken, tabansız kuyulara indiğimiz öyküleriyle bir defa daha birlikteyiz efendim. Reanimal vesilesiyle bir kere daha kavuşmuş olduk kendileriyle. Duyurusundan bu yana sabırsızlıkla beklediğimiz ve demosuyla da merakımızı perçinleyen bir oyundu kendisi. İçimizdeki hayvanın uyandığı, kabustan kabusa koştuğumuz öykümüzde bakalım bizi bu sefer neler bekliyor.
LN I ve II’den bildiğimiz o tüyler ürpertici atmosfer, biraz da Limbo’dakini andıran bir havayla bizi bir kere daha kucaklıyor hatta vitesi artırarak devam ediyor Tarsier. Bu sefer bizi tanıtım görüntüsünde da gördüğümüz üzere bir değil, iki hiç değil, tamı tamına beş minik kuzucuk bekliyor. Siz buralara nerden geldiniz yavrum?
Oyunumuza başına bir çuval geçirmiş bir kızan ile başlıyoruz. Suda ise beyazlar içinde hoşlar hoşu kızçemizi buluyoruz. Bu noktada başımızda mecnun sorular oluşuyor; öteki üç arkadaşımız nerede, ne oldu da biz bu türlü dağıldık, nerelere düştük bu türlü?
“Birimiz beşimiz, beşimiz birimiz için” diyerek yola koyuluyoruz. Kimilerimiz umudunu yitirse de pes etmek bize yakışmaz ‘Kimse artta bırakılmayacak’ motivasyonuyla ilerliyoruz. Karşımıza haliyle maniler çıkıyor, zira burası adeta kurtlar sofrası. Testere mi dersiniz, LN’deki ninemizin yerini alan amcalar mı dersiniz, örümcek bayan mı, var da var. Bilhassa kimileri aşılması hayli sıkıntı pürüzler. İki miniğimiz bu çılgın ‘hayvan çiftliğinde’ fenerleri ve küçük tekneleriyle yollarını bulmaya, arkadaşlarını kurtarmaya çalışıyorlar. Oyunun sonlarına yanlışsız bize kimi sürprizleri olacak bu ekibin…
Oynanış bakımından bir iki yer haricinde pek rahat ve akıcı bir ilerleyişi var. Co-op oynanışta da o kısımlar daha rahat geçiyor. Bulmacaları evvelki oyunlara nazaran fikrimce bir adım ileriye taşımışlar. Ama bu sizi huzursuz etmesin, çok zorlayıcı değiller, aslında oyun da sizi ufak ipuçlarıyla yönlendiriyor.
Eleştirilerime gelecek olursak, amaç almamız gereken bir kısım bulunuyor, orada gayeye nişan alabiliyor olmamız oynanış açısından daha verimli ve denetimli olabilirdi. Birçok oyunda olduğu üzere burada da hem haritada hem de oynanışta birtakım buglar var. Bunlar genel manada çok eza çıkaran, oyunu bozan ögeler olmasa da kimi yerlerde kayıt noktasından tekrar başlamanız gerekebiliyor. Bir nokta daha var, bizi belli yerlerde etkiliyor. Bazen karanlıkta atak yapmanız gereken yerler bulunuyor ve o noktada karakteri ve düşmanınızı görmek zorlaştığı için düzgün hücum yapmak da kolay olmuyor.
Biz hem tek kişilik hem de iki kişilik oynanışını denedik, ikisinin de farklı tatları var lakin teklifim kendinize muteber bir dost bulup acısıyla tatlısıyla bu anların tadını birlikte çıkarmanız. Hem tahminen böylelikle siz bizim gözümüze çarpan ayrıntılardan fazlasını fark edersiniz 🙂
Oyunumuz dokuz kısımdan oluşuyor: Dead in the Water, The Cleaning House, After the Flood, No Shelter, Down in a Hole, Nobody Left Behind, The Spoils, The Watcher ve son olarak All-Consuming Past. Oyun akışında aslında bu kısımlar dokuz kısımdan çok üç ana kısım ve alt kısımları üzere, kısımları keskin çizgilerle ayıramadığınız yerler oluyor ve bittiğindeyse “eee bu kadar mıydı, artık ne olacak?” diyorsunuz. Hasebiyle gereğince doyamadık tadı damağımızda kaldı diyebiliriz. Öykümüz de biraz ucu açık biçimde sonlandı, ancak ek paketler aracılığıyla bu boşluğu dolduracaklar üzere. Şu anlık küçük diyaloglar ve final sahnesi üzerinden teoriler ortaya atarak ilerlemek durumundayız.
Peki, elimizde kıssa hakkında iddia yürütmek için neler var (en azından şu anlık)?
Oyun içerisindeki dünya genel manada hayvanlarla iç içe olduğumuz bir içeriğe sahip olsa da birkaç tane insan formunda düşmanla da karşılaşıyoruz. Ancak bu dünyanın eseri olsa gerek, bu insan formundaki yaratıklar da hayvani bir vahşiliğe sahip. Bilhassa en baştaki “Sniffer”dan bunu ziyadesiyle anlıyoruz, hareket ediş biçimi, bizi yakaladığında zalimce yemeye başlaması…
Bir öbür ayrıntı Tarsier’in aslında LN I ve II’de de kullandığı (ve bir manada artık onların geleneği haline gelen), bizi uzaktan izleyen gizemli minik figür. Mesela LN I’de bu Six’in karanlık tarafıydı, burada ise ayakta duran bir tilki figürü var (ya da tilki maskeli bir çocuk?). İlerleyen vakitlerde bu tilkinin de vazifesini, öyküdeki rolünü öğrenebileceğimizi düşünüyorum. Karakterlerin kimileri ise aslında LN’lerdeki tablolarda gördüğümüz bireyler ya da hayvanları anımsatıyor. Bilhassa bu oyunda bizimle konuşan domuz arkadaşımız, aslında o vakitten beri bizimle. Bunun üzere pek çok ayrıntı ve teoriler için önermeler var lakin onu ileride daha ayrıntılı biçimde konuşacağız nasıl olsa.
Genel değerlendirmelerimi paylaşıp incelemenin bana ayrılan kısmını noktalayayım.
Atmosferi genel manada korusalar da yenileyerek bize hem eski dostumuzu hatırlatıyor hem de yeni maceralara yelken açmamızı sağlıyorlar. Ekledikleri diyaloglar aslında bize öyküyle ilgili ufak ipuçları veriyor, lakin diyalogların ölçüsü konusunda pek cömert davranmadıkları için erişebildiğimiz kısım biraz kısıtlı kalıyor. Bunun yanında, kelamsız kıssa anlatımındaki marifetleri sayesinde bu açığı kapatıyorlar. Bulmacaları pek keyifli, bir iki oturuşta bitirebileceğiniz kadar akıcı ilerliyor, doğal bunda oynanış mühletinin 4-5 saat olmasının da hissesi var. Açıkçası ben biraz kısa buldum, hasretimizi gereğince gideremedik. Artık kendimizi ek paketlere saklıyoruz. Sonuç olarak ziyadesiyle önerdiğim, sevdiğim yeni bir seri olacak üzere gözüküyor.
|
İkinci Görüş – Engin Little Nightmares 3 incelememizi okuduysanız bu oyunların bizde bir aile geleneği haline geldiğini biliyorsunuz sevgili Oyungezerler. Tarsier, ne yaptı, nasıl yaptı, anlamadım ancak bizim kızçenin favori serilerinden birisine imza attı birinci 2 oyunla. Sonrasında yollar ayrıldı, kendilerine yeni bir rota çizmek durumunda kaldılar ve artık de karşımıza REANIMAL ile çıkıyorlar. Biz de geleneği bozmayalım dedik ve kızçe ile bu tekinsiz dünyada ufak bir cinse çıktık. Kızçe, kendi seyahatini paylaştı. Ben de kendi fikirlerimi anlatayım. Bu goyun öteki goyun! Oyunun tanıtımlarından biliyorsunuz aslında, burada devasa bir koyun sıkıntısı kelam konusu ve er ya da geç bu problemle yüzleşmemiz gerekecek. Lakin kestirim edebileceğiniz üzere bu, öykünün yalnızca yüzeyde görünen kısmı. Bir de kuyunun tabanındaki “kuzunun hikayesi” var -ki bizi bir o yana bir bu yana savuracak olan da bu öykü aslında.
Nasıl olup da bu tekinsiz dünyaya düştüklerini bilemediğimiz 5 küçük çocuğun kaçış öyküsüne ortak oluyoruz bu sefer. Natürel bu çocukların hepsi yöneteceğimiz ve bize oyun boyunca eşlik edecek karakterler değil. Bunlar ortasında temel kızımız ve temel oğlanı yönetiyor, öbür arkadaşlarını bulundukları yerden kurtarmaya çalışıyoruz. Bu seyahat bizleri denizlerden metruk binalara, çiftliklerden savaş meydanlarına götürüyor. Bu noktada kelamı oyunun elinin çok kuvvetli olduğunu düşündüğüm bir alana bağlamak istiyorum. Oyunun atmosferi hakikaten de muazzam. Bana nazaran, etraf ve karakter dizaynları konusunda çok yeterli bir iş çıkarılmış durumda.
Sularda yol alırken o tekinsiz havayı soluyor, binaların içlerine girdiğinizde köşe başından çıkabilecek bir tehdidin tansiyonunu yaşıyor, savaş meydanıyla da bu tansiyonlu atmosfere noktayı koyuyorsunuz. Yalnızca olup bitenler, yaşayıp gördüklerimiz değil, şahsen yerlerin kendileri de çok şey anlatıyor bizlere aslında. Çevresel anlatım konusunda Tarsier Studios’un ne kadar başarılı olduğunu bir defa daha görmüş oluyoruz bizler de. Bu muvaffakiyet karakter dizaynları konusunda da sürdürülmüş. İsminin de işaret ettiği üzere hayvanların sahneye çıktığı bir oyun bu. Yeri geliyor dev bir pelikandan kaçarken, yeri geliyor korkmuş bir domuzu sakinleştirmeye çalışırken yahut bir balinanın (en azından birinci bakışta bir balina üzere görünüyor, sonrasında dönüştüğü biçime bakılırsa iri kıyım bir yılan balığı da olabilir doğal, takdir sizlerin) gözyaşlarını izlerken buluyorsunuz kendinizi. Kimi dost kimi düşman çeşit çeşit hayvanın bizlere alttan alta nasıl da bildiriler verdiğini, nasıl bir öykünün kesimi olduklarını ve bu hayvanların ne kadar da uygun resmedildiklerini görünce de keyifli oldum kendi adıma. Tam da beklediğim üzere bir iş çıkarmışlar bu mevzuda. Birebir durum beşerler (veya bir vakitler insan olan karakterler) için de geçerli. Bu noktada bir yandan da içimizdeki hayvana projeksiyon çevirdiğini söylemeden geçemeyeceğim ve bu vesileyle örtük bir halde, mecazlarla, göndermelerle dolu kıssa anlatımına şapka çıkartacağım müsaadenizle. Hayvanların insanlaştırıldığı, insanlarınsa o hayvani tabiatlarının su yüzüne çıktığı bir oyun bu. Öyküye dair birtakım noktaları açık etmemek ismine ayrıntılarına giremiyorum, fakat aykırı köşe yaptığı birtakım noktalarda verdikleri başta olmak üzere birçok ileti barındırdığını, gerek Little Nightmares oyunlarına gerekse diğer kültürel eserlere göndermeleri eksik etmediklerini, felsefi problemlere de el attıklarını da belirtmeden geçmeyeyim.
Üç tekerlekli bisikletine atlamış Sniffer’dan sağda solda gördüğümüz ekranlara, bir ahıra doluşmuş garip domuzlardan, savaş meydanındaki askerlere yahut kuledeki keskin nişancıya ya da piyano başındaki askere birçok sahne size öbür öteki şeyleri hatırlatacak, farklı şeyler anlatacak. Oyun boyunca kendini gösterip duran o kabus sahnelerinin vazgeçilmez modülü “kuyu” ise bambaşka bir mevzu esasen. Artık buralara hiç bulaşmayayım, yoksa bu yazı bitmez. Buraya kadar yazdıklarımdan anlaşılmıştır aslında, tekrar de tekrar edeyim. Tarsier’in çıkardığı işten hayli şad kaldım, REANIMAL beklentilerimi karşılayan bir oyun oldu. Lakin bu demek değil ki hiç eleştirmeyeceğim. Elbette bu mevzuda da birkaç kelamım olacak. Oyuna dair eleştireceğim birinci nokta teknik düşünceler. Karakterlerin duvarlara, yerlere, birbirlerinin içine geçmesi üzere şeyler aslında alışageldiğimiz meseleler. Bugüne kadar birçok oyunda benzerlerine denk geldik. Yer yer tebessüm ettirdikleri de oluyor hatta. Ancak kimi yerlerde oyunu tekrar başlatmayı gerektiren teknik yanılgılarla da karşılaştım, bu nedenle bilhassa altını çizmek gereksinimi hissettim. Öte yandan çabucak yakınlarda kesinlikle bir otomatik kayıt alınmış olduğundan çok da büyük sorun oluşturmadı benim için.
Eleştireceğim 2. noktaysa oyunun mühleti. Ortalama 4-5 saatte bitirebiliyorsunuz. Olağanda tutup da bu biçim oyunları bu türlü bir sebeple eleştirmem. Lakin bu durum, içeriklerin hatırı sayılır bir kısmını ek paketlere ayırdıklarını düşündürdü bana. Eleştirimin en temel sebebi bu. Yoksa bu kadarıyla da kâfi olarak kıymetlendirilebilir, hele bir de tekrar tekrar oynayacağınızı düşünürsek. Yeri gelmişken çabucak bir noktanın altını çizmiş, hakkını teslim etmiş olayım, tekrar oynamaya teşvik eden bir yanı var. Maskelerdir, afişlerdir, kapalı gizli şeyleri toplamak, saklı sonu görmek, bilhassa de yanınıza baş dengi birini alıp oynamak için oyuna tekrar dönmeyi düşünebilirsiniz.
Son olarak bir de çıkışı öncesindeki beklentilerle örtüşmeyen bir noktaya değinmek istiyorum. Demoyu oynadığımızda, karakterlerin kendi ortalarında konuştuklarını görmüş ve bu sefer diyalogların da işin içine gireceğini düşünmüştük. Gelin görün ki, oyun boyunca karşılaşacağınız konuşmalar, demoda gördüklerimizden biraz daha fazla, o kadar. Gönül isterdi ki daha fazla konuşmaya şahitlik edelim. O denli olmamış. Gerçi bu, oyunun kıssa anlatımı konusunda çok âlâ bir iş çıkardığı gerçeğini değiştirmiyor. Sonuçta Little Nightmares serisinden devralınan bir miras var ve kelamsız öykü anlatımı konusunda elleri çok kuvvetli daha evvel de belirttiğim üzere. Münasebetiyle diyaloglara çok da gereksinim duymamış olabilirler, bunu da anlıyorum.
Uzun uzun anlattım, bir de özet geçelim. Tarsier, bu oyunuyla da yüzümü güldürdü sağ olsun. Atmosfer oluşturmakta ve kıssa anlatımı konusunda pek becerikli bir takım. Bunu bir sefer daha kanıtlamış oldular bence. Gelin görün ki, bu sefer biraz cimri davranıp oyunu kısa tutmuşlar. Öykünün kıymetli bir kısmını ek paketlere sakladıklarını düşününce, tadım biraz kaçmıyor değil. Bunu bir tarafa koyduğumda, fırsatı olan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye edeceğim bir oyun REANIMAL. |
