Huzur, insanın kendi içiyle ve dış dünyayla hengame etmeyi bıraktığı o sessiz andır
Video oyunlarının geniş bir spektruma yayılıyor olması olayını çok seviyorum. Ben olağan şartlarda “cozy” dediğimiz tipi çok seven birisi değilim. Daha çok aksiyon olsun, rekabet olsun isteyen birisiyim. Bunu esasen incelediğim oyunlara baktığınızda da çok rahat fark edebilirsiniz. Battlefield, Call of Duty, EA Sports FC vs vs… Lakin sonuçta ben de bir beşerim. Her vakit bu hudut gerilimi kaldırmak istemiyorum. Bazen işten gelince yapmak istediğim tek şey; ayaklarımı uzatıp arkama yaslanmak oluyor.
İşte bu üzere durumlarda ekseriyetle oynayacak bir şeyler bulamıyorum. Zira bu cinste olan oyunların çok büyük kısmı ırgatlık üzerine kurulu oluyor. Yahu ben 60 yaşında emekliliğim gelsin de Ege’nin köyünde domat yetiştireyim isteğinde olan biri değilim ki. Niçin her “cozy” oyunun odak noktası burası? Neyse o öteki yazının konusu olabilir aslında üzücü fikir değilmiş :p.
Over the Hill işte benim bu kaygıma deva olan oyun oldu. İşten konuta geldiğim vakit yahut EA Sports FC’ye ana avrat küfürler ettikten sonra arkama yaslanıp da HUZUR bulacağım bir materyal… Birbirinden tatlı off-road otomobillerimi topladım, üzerlerine şirin şirin eşyalar ekledim ve sürdüm. Çok sürdüm. Az gittim uz gittim, dere zirve düz gittim sevgili Goyunlar. Bunu yaparken de rahatladım. Çok gereksinimim varmış bu oyuna.
MOTORLARI ÇALIŞTIRIN!
Aslında temeline baktığınız vakit Over the Hill, Amerika’yı tekrar keşfeden bir şeyler yapmıyor. Eski bir 4×4 cipe atlayarak, tek başınıza çevreyi keşfediyorsunuz. Bunu da bir hedef doğrultusunda yapmıyorsunuz. Bir yolun, bir zirvenin arkasının yahut işte derenin öteki tarafında ne olduğunu görmek için yapıyorsunuz. Yani en azından ben o denli oynadım. Yoksa oyunun içerisinde hiç gaye yok üzere bir durum yok.
Tabii 4×4 cip dediğime bakmayın, oyunun içerisinde yer alan araç seçenekleri beklediğimden çok daha fazla. İşin daha da şaşırtan tarafı sahiden farklı hissettirmeyi başarıyor bunlar. Yani bir İngiliz aracıyla, bir Japon aracının tartısını ufak ayrıntılarda rahatlıkla fark edebiliyorsunuz. Tıpkı vakitte da araçların özelleştirme seçenekleri de çok hoş olmuş. Ben mesela aracın üstünü bavullarla doldurup, ayıcıklı anten falan taktım görsellerde de görebilirsiniz.
Ben her ne kadar burada araçları da övsem, çeşitliliği de övsem aslında değerli olan tek bir mevzu var bu biçim oyunlarda. Sürüş mekanikleri. Bence çok tatlı bir noktada yapmayı başarmışlar bu mevzuyu. İnsanı zorlayıp da terletecek kadar simülasyon değil, araçların teneke üzere hissettirmesine yol açacak kadar arcade de değil. Bu noktayı tutturmayı deneyen ve başarısız olan birçok oyun olduğunu düşününce yapılan işi takdir etmek gerekiyor.
Over the Hill bir arazi oyunu olduğundan ötürü her aracın iki tane evre sonu modu var. Yüksek (H) ve düşük (L) olarak isimlendirilen bu modlar, oyun içerisinde en çok dikkat etmeniz gereken ögelerden. H modunda kullandığımız araçlar, ulaşabileceği azamî sürate ulaşıyor. Bilhassa daha düzlük bölgelerde bu modu kullanmanız daha yararlı oluyor. L modunda ise araçlar, daha engebeli ve sürtünmenin az olduğu bölgelere tırmanabilmek için çabalıyor. Mesela çakıllarla dolu yahut çamur kaplı yerlerde bu modu kullanmanız koşul.
Ayrıca aracınız konusunda dikkat etmeniz gereken diğer ayrıntılar da var. Şayet çok fazla çarparsanız aracınız doğal olarak hasar almaya başlıyor. Muhakkak bir noktaya kadar hasar alırsanız ise büsbütün duruyor. Şayet yanınızda uygun bir ekipman yoksa, haritadan bir süratli seyahat noktasına ışınlanmanız gerekiyor. Birebir durum motor konusunda da var. Bilhassa ırmak yahut göl üzere bölgelerden geçerken, motorun içine çok fazla su kaçarsa olduğunuz yerde kalıyorsunuz. Bu arada içiniz rahat olsun. Zira bilhassa zorlamadığınız sürece bunların yaşanması nitekim güç. Ben mesela bir dağın zirvesinden aşağı inerken 13 takla falan attım ve aracın hâlâ devam edecek kadar dayanıklılığı vardı.
Ekipman demişken, dağın başında sadece 4 tekere güvenecek halimiz yok olağan ki. Her bölge içerisinde yer alan kafadan kırık mekanikçi amcamdan hem ekipman alabiliyorsunuz hem de araçlarınıza yükseltmeler yapabiliyorsunuz. Bilhassa tavsiye edeceğim iki ekipman çapa ve tahtalar olur. Çapa sayesinde, aracınızda bulunan çekme halatını etrafınızda bir şey olmadığı vakit dahi kullanabiliyorsunuz. Gerek takla attığınız vakitlerde gerekse de dik bir yokuşu çıkmaya inat ettiğiniz vakitlerde çok yeterli iş çıkarıyor. Tahtalar ise biraz daha karşıdan karşıya geçerken aracın tekerleklerinin basma noktası olsun diye kullanılıyor. Olağan bu iki ekipmanın haricinde havayı değiştirmenizi sağlayan, gün döngüsüyle oynayanlar da var. Burada da hoş bir çeşitlilik var baktığınız vakit.
Hanım Çay Koyar Mısın Termosa?
Over the Hill 2 ana bölgeden ve bu bölgelerin küçük modüllerinden oluşuyor. Bu küçük kesimler da aslında, bulunduğu ana bölgenin temasını taşıyor yalnızca. Yoksa her biri, bir başkasından daha farklı hissettirmeyi rahatlıkla başarıyor. Bunu ise keza etraf ayrıntılarıyla, keza da alan yoğunluğuyla yapıyor. Nedir bu alan yoğunluğumdan kastım? Bir bölgenin içerisinde daha çok dağlık alan oluyor, başkasında daha fazla sulu alan oluyor üzere gibi.
Bu bölgeler içerisinde de oyunun amaçladığı “keşif” olayını geliştiren ilgi noktaları var. Öncelikle harita tuşuna basıp kağıt modülüne birinci baktığınız vakit, sis ile kapalı olduğunu göreceksiniz. Yani bu alanlar siz oralara gitgide açılıyor. Birçok açık dünya oyun da bunu yapıyor zati. Ancak bu sisin içerisinde göreceğiniz üzere “ev” logoları olacak. Zati gayenizi buralar seçerseniz, haritanın büyük bir çoğunluğuna ulaşmış oluyorsunuz.
Gelelim oyunun içerisinde aktiflik olarak yapılabileceklere. Az evvel bahsetmiş olduğum mesken logolarının yanı sıra, “soru işareti” olan noktalar da var. Buralarda da yüklü olarak harcamak gayesiyle kullanılan “çakıl taşı” sandıkları var. Alışılmış bu biraz daha sıkıcı olan tarafı. Büyük bir istekle gittiğiniz yerde sandık bulunca biraz canınız sıkılabiliyor. Tahminen de yapımcıların emeli budur. Ulaşmak istediğiniz noktanın her vakit sizi tatmin edecek üzere bir gayesi yok sonuç olarak.
Neyse, bu soru işaretlerinin asıl keyifli olan aktiflikleri ise üç tane. Bunlardan birincisi ve benim favorim olan, seyir noktaları. Bir hayal etsenize; aracınızla güçlü yolları aşmışsınız. Bir bakıyorsunuz karşınızda dayanılmaz bir görüntü var. Daha evvel size büyük gelen, binbir türlü zorluk çıkaran o yol ve harita, aslında küçücükmüş. Zira şu an hepsinin doruğuna çıkmayı başarmışsınız ve ayaklarınızın altında oralar… Kapatın sevgili Goyunlar kontağı, alın elinize çayınızı. Biraz da kafanızı dinleyin.
Ben huzur istemiyorum diyenlerden iseniz bir başka aktiflik olan gayret yolları tam size nazaran. Haritaların içerisinde, bilhassa sizi zorlayacak biçimde hazırlandığı bariz olan bu yollar acayip keyifli. Hem bir yandan oyunun mekaniklerini en yeterli formda kullanmaya çalışıyorsunuz hem de harikulade görünümlere tanıklık ediyorsunuz. İkinci bölgede yer alan şelale yolu mesela benim favorim…
Son olarak ise aslında aktifliğin kendisinden çok verdiği mükafattan ötürü hoşlandığım araç kurtarma misyonları var. Yazının daha öncelerinde de dediğim üzere araçlarınızın bir halatı var. Bu halatla kendinizi sağa sola çekmenin yanı sıra, etrafta çamura saplanmış yahut şarampole yuvarlanmış araçları da çekerek kurtarabiliyorsunuz. Kestirim edeceğiniz üzere de kurtarmış olduğunuz bu araçlar, artık sizin garajınıza ekleniyor.
Şimdi diyeceksiniz sevgili Erdem yahut sevgili Çağdaş, artık hangi adıma alışkınsanız… Bu oyunun hiç mi berbat yönü yok? Maalesef ki var, o da ufak tefek buglar. Muhakkak oyun çökerten usulünde değil bunlar. Ancak durduk yere tekerleğinizin taşın içine saplanması, halatınızın tuhaf yansılar vermesi üzere buglar. Tam yolun sonuna gelmişken bir anda bu türlü şeylerle karşılaşıp başa sarmak, bilhassa benim üzere sabırsız birisi için çok can sıkıcı olabiliyor.
Bir başka kasvet ise içerik ve müzik eksikliği. Tamam araç çeşitliliği olsun, özelleştirme seçenekleri olsun çok çeşitliler. Ama harita içerisinde yapabileceğiniz şeyler bu saydıklarımla hudutlu. “Cozy” bir oyun mantığı olarak baktığınız vakit aslında çok da göze batmayabilir zira zati maksadınız etrafı sakince keşfetmek. Ancak işte o keşfedilebilir ögelerin az olması da bazen kendinizi sorgulatabiliyor. Müziklerde de oyun içerisinde 3 tane albüm olsa bile yalnızca birkaçını hoş buldum. Maalesef hiçbiri yarın bir gün aklıma gelip de dinleyeceğim cinste olmamış.
Sonuç olarak Over the Hill, rekabet ve aksiyondan ötürü bulanmış zihnime bir ilaç üzere geldi. Birtakım günler yalnızca bir dağın zirvesine çıkıp da görünüme karşı çayımı yudumladığım bile oldu. Sahiden o mevzularda çok uygun iş çıkarmışlar. Ama maalesef ki içerik eksikliği ve ufak tefek buglar yüzünden ara ara yüzümü ekşittiği de olmadı değil. Kendisi yılın en uygun oyunlarından birisi mi? Hayır. Ancak kendisi tecrübe olarak unutulmaz bir içerik mi? İşte orası katiyetle evet…
