Çabuk, tomalar gelmeden!
Nioh 3… Artik Soulslike oyun incelemelerine nasıl giriş yapacağımı bilmemekten sık sık şikâyet ediyorum. Lakin bunun da ötesinde, bölüm trendlerinden ve alt cinsinin suyunun çıkışından bağımsız ele alındığında bile kendisine yönelik bir eleştirel bakış açısı oturtmakta zorlandığım bir oyun oluyor kendisi. Çünkü hem Nioh 3’ü oynarken sıkılmadım, hem de seriye getirdiği yeniliklere baktığımızda Nioh 3’ün ikinci oyunun üzerine inşa ettiği şey sayısı, ikinci oyununun birinci oyunun üzerine yaptığı eklemelerden daha bile fazla. Buna karşın Nioh 2 oynarken aldığım keyfi ben bu oyundan alamadım. Buna tesiri olan birkaç faktör var. Gelin oyunun öyküsünü üstüne kurduğu çatışmaya kısaca bir bakalım (bir Nioh oyununun öyküsüne uzunca bakacak halimiz yok çünkü) ve akabinde bu faktörleri inceleyelim.
Oyun 1622 yılında başlıyor. Birinci oyundan hatırladığımız Tokugawa Ieyasu’nun torunu, Tokugawa Takechiyo rolündeyiz. Shogun ilan edilmemize ramak kala saray bir Yokai güruhunun saldırısına uğruyor. Dedemiz ve Hattori Hanzo’nun da yardımıyla iblisleri yara yara ilerlerken Tokugawa Kunimatsu’nun ihanetine uğruyor ve atağın gerisinde da onun olduğunu fark ediyoruz. Çömez karakterimiz yanında çok güçlü kalan Kunimatsu’dan (siz hünerinizle pataklamayı başarsanız bile) senaryo gereği dayak yiyip, hakkın rahmetine kavuşmak üzereyken karakterimizin bağ kurduğu esirgeyici ruh Kusanagi ortaya giriyor ve bizi geçmişe, Sengoku periyoduna yolluyor. Sengoku periyodundan 1-2 arbedeye karışıp “sen bana bi’ yerden tanıdık geliyon” diyen dedemizle buluşuyoruz. Az ötesinde Li Naotaro isimli oyunun temel bayan bireyi ablamız “senin bu kıskanç kardeş Crucinite diye şeytani bir husus ile bu kadar güçlenmiş, buradaki ve başka periyotlardaki Crucinite salgınlarını ortadan kaldırırsın kendi vaktine döner yenersin” diyor ve oyunun vakit seyahatlerine uydurduğu kılıf bu formda ortaya çıkıyor. Nioh 3’ün kendi çapında bunun üzerine de koyduğu 1-2 aksi köşesi var lakin bunlar tesiri su üzere akıp geçen şeyler. Anlatının geneli de yeniden Japon tarihini sevip bilen, tanıdık bir yüz ve isim görünce “BİLDİM BİLDİM” diye bağırarak ekranı parmakla gösterecek insanlara referans coşkusu yaşatmak için yazılmış.
Kapalı Ayran, Açık Nioh
O yüzden kıssayı bırakalım, Nioh’u temel düzgün yaptığı şeyler olan mekanikleri ve sistemleri için sevenler olarak işimize bakalım. Öncelikle Nioh 3’ün birinci iki oyunun üzerine koyduğu en büyük yeniliğe, yani oyunun kesimli açık dünya formülüne geçişine değinmemiz lazım. Nioh oyunlarında en çok şikâyet edilen şeylerden biri, oyunun kesim modül ana vazifeler halinde tasarlanmış olması ve yan vazifelerinde de bu ana misyon haritalarını orasından burasından kırpıp tekrar tekrar kullanmasıydı. Nioh 3 bu yapıdan kurtuluyor ve öyküdeki kıymetli dönüp noktalarını bağlayan birkaç ekstra çizgisel kısım dışında içeriğinin tamamını, karakterimizin vakitte seyahat ederek gittiği periyotlarla anılan üç büyük haritaya serpiştiriyor. Lakin bana kalırsa Sengoku, Heian ve Bakumatsu olarak isimlendirilen bu üç harita, Nioh’un kısım tasarımlarındaki temel sorunu ortadan kaldırmıyor. Çünkü ben kendi adıma Nioh’un kısım dizaynlarından edilen şikayetlere hiç katılmadım; birinci iki oyunun kısım dizaynları dolambaçlı ve kısa yol açarak öldüğünüz vakit yol kısaltma odaklı yapılarıyla işlevsel cephede çok de tıkır tıkır çalışıyorlardı. Nioh serisinin kısım tasarımlarındaki temel sorun kısımlara giydirilen estetiğin insanın içini baymasıydı. Renk paletinin sıkıcılığıydı. Işıklandırmanın boğukluğuydu. Kısımların tematik olarak birbirlerinden ayrılmaya çalıştığı yerlerde bile işi dönüp dolaşıp tıpkı burçlardan tıpkı şatolara tırmanıp tekrar bir diğer kodaman Japon şahsıyla dövüşmekti. CAPCOM ve Square dışındaki daha küçük Japon stüdyoların antika motorlar ile çerez parasına mal edip 1 milyon satınca göbek attığı bir serinin devam oyununu incelediğimin, Nioh 3’ün temel albenisinin oynanış olması gerektiğinin ben de farkındayım. Bu yüzden oyunun daha uygun bir görsellik ile karşımıza gelememiş olmasına çok da vurmamam gerekli tahminen ancak aynısından iki tane oynadım kardeşim ben bunun? Az da oynamadım hani, Nioh 1’de 220, Nioh 2’de 160 saatim var. Aslında Nioh 3 grafiksel bir gelişim göstermiş göstermesine(incelemenin art tamponunda konuşuruz orasını) lakin sanat tasarımı birebir sıkıcılıkta, cılkı çıkmış tema da birebir aynı olunca ne eyleyeyim?
Açık dünyanın bir de oyunun akışına ve zorluğuna olan tesiri var elbette. Bunu iki koldan irdelemek gerekiyor. Birincisi, hele de artık oyunda Ninja Formu diye bir şey bulunduğu için(buraya da az ileride geleceğiz), Nioh oynanışının içerdiği mobiliteye yaptığı katkı. Malum hepimizin farkında olduğu üzere agresif düşmanlardan hoplayıp zıplayıp takla atarak kaçındığımız Soulslike oyunlarda kamera ebediyen en büyük düşmanımız oluyor. Karşıda bizi daima gerileten düşmanlar varken, canhıraş kaçış esnasında ardımıza bakamayıp bir yerlerden düşmek yahut duvara sıkışıp kamera sapıttığı için patates edilmek sıkça başa gelen bir şey. Bilhassa de Nioh, takla/kaçınma animasyonu ile oyuncuya daha fazla uzaklık kat ettiren, üzerine ritmi daha süratli bir oyun olduğu için kameranın azizliğine uğramak evvelden daha bir muhtemeldi. Ninja formu sayesinde artık daha bile mobiliz fakat açık dünya dönüşümü oyun alanımızı hayli genişlettiğinden bu pek az sorun yaratıyor. Bu oyunu bir tık daha kolaylaştırmış.
Not: Oyunda Metroidvania elementleri de var. Kendisiyle bağ kurduğunuz kimi gözetici ruhların güçlerini kullanarak erişmesi sıkıntı birtakım noktalara gidebiliyorsunuz. Lakin hem bunların sayısı az hem de “parlayan çemberin içine girip tuşa bas, hayvan seni taşısın” kolaylığında olduklarından kayda paha oldukları söylenemez.
Açık dünyanın oynanışa tesirinin olduğu ikinci ve bence daha bile değerli nokta zorluk istikrarı. Malum Nioh üzere düzey sistemi barındıran açık dünya oyunlarda en büyük sorun, evvel gitseniz düzgün olacak yere palazlanıp giderseniz “önüme gelene bir tekme” modunda takılmak. Nioh, benzeri birçok Soulslike oyunun bilakis “looter” damarı da olan bir oyun olduğu için bu sorun daha bariz bir biçimde ortaya çıkıyor. Oyunun yekpare bir açık dünyası olmadığı, içeriği 3 büyük modüle bölündüğü halde “overlevelling” durumunu Elden Ring’dekinden daha bile sert yaşıyor olmak evvelki iki oyunun yaşattığı zorlayıcı tecrübeyi arayanlara güzel gelmeyecek. Ha oyunun bu tuzağa düşmediği kısım var, o da ana misyonların sonundaki zindanlar. Crucible isimli öteki diyara geçtiğimiz, hasar yedikçe sıhhat barımızın Ninja Gaiden’daki üzere kısaldığı bu zindanlar mevcut açık dünya haritasındaki maceramızın sonuna hoş bir darboğaz yaratıyorlar ve buraların düzeyleri uygun ayarlandığı için fazla güçlü girme durumumuz da pek olmuyor.
Not: Bu ortada oyun açık dünya bölgelerinde çokça toplanabilir obje barındırıyor. Kodama’lar her zamanki üzere öldüğünüzde stoğunuzdan kullanmadan yenilenen iksir sayısını artırıyorlar. Chijiku ve Scampuss’lar repertuvarınıza yeni hareketler katıyorlar, Crucible Spike’lar Spirit barınızın kapasitesini artırıyorlar vesaire… Oyun dünyasını keşfe harcadığınız vakti kâfi sıklıkla ödüllendiriyor. Hatta o kadar sık ödüllendiriyor ki oyun seanslarınız bazen ıvır zıvır toplama maratonlarına dönüyor. Fakat Nioh 3 evvelki oyunlarla emsal uzunlukla bir oyun ve açık dünya formülüne geçerken içeriğini çekiştire çekiştire uzatmamışlar.
Bir Oberyn Martell bir de ben
Gelelim oynanışa. Nioh oyunları aslında hem “looter” damarına sahip olmalarıyla, hem temel hareket setleri oldukça limitli olan standart Soulslike’lara kıyasla çok daha bereketli ve teknik odaklı karakter kitleri barındırmalarıyla alt çeşidin bildiğimiz örneklerinden ayrışıyorlar. Bu bağlamda Nioh oyunlarının DMC ve Ninja Gaiden üzere hack’n’slash oyunları ile “Souls-gibin” üretimler ortasında yakın dövüş tarafında hayli taze hissettiren bir köprü kurduğu oynayıp bilenlerin malumu. Nioh 3 de hafif ve süratli Ninja formunu oyuna dahil etmesiyle hack’n’slash tarafına biraz daha bile yakınsamış. Evet, artık savaş alanında tek tuşla ortalarında geçiş yapabildiğimiz, biri Samuray biri Ninja olmak üzere iki formumuz var.
Samuray formumuz büyük oranda evvelki oyundaki yegâne formumuz ile tıpkı; silahımızı High, Mid ve Low olmak üzere üç farklı duruş ile kullanıyoruz. Kenardan istersek kısayollara atadığımız Omnyo büyüleri de başarabiliyoruz. Harcadığımız Stamina’nın bir kısmını da zamanlamaya dayalı Ki Pulse isimli teknik ile geri kazanıyoruz. Samuray formunun üzerine üç yeni teknik ile kat çıkılmış. Bunlardan ne olduğunu şıp diye anlayacağınız birincisi, Deflect. “Blok tuşuna yanlışsız vakitte bas, dayanıklılık barın boşalmasın, düşmanı da sendeletirsin” mantığı ile çalışan Deflect, başlarda çok elzem değilmiş üzere görünse bile ortalara yanlışsız kombo üstüne kombo yapan Bosslar gelmeye başladığı için büyük kapışmalarda hayli işe fayda bir teknik, onu bir cebe koyalım. İkinci ve minik yeniliğimiz Frost Moon hücumları. Her silahın artık Ki Pulse yaptıktan çabucak sonra çıkarabileceği, Stamina’dan yemeyen ekstra bir saldırısı daha var.
Sonuncu ve en büyük yeniliğimiz Arka Proficiency. Kendine ilişkin bir paragrafa sahip olmasından anlayacağınız üzere bunun getirisi bol. Saldırdıkça ve savundukça süratli bir halde dolan, tam dolduğunda ağır akın, Martial Arka yahut Frost Moon hareketleri ile (siz isteseniz de istemeseniz de) aktive olan Arka Proficiency, birkaç saniyeliğine saldırılarınızın Stamina bedelini azaltan, hasarını artıran ve toparlanma müddetlerini kısaltan bir Buff. Bu üç yararının ortasındaki en kıymetli özellik de sonuncu, yani hareketlerin toparlanma müddetlerini kısaltması. Olağanda akıcı bir biçimde bağlayamadığınız, ortalarındaki müddet uzun olduğu için rakibinizin gardını alabildiği hareketleri arka arda seri bir biçimde çıkarabilmenizi sağlıyor yani. Daha uygunu ne biliyor musunuz? Arka Proficiency sistemi âlâ oynamayı ödüllendiriyor; olağanda 1.5-2 saniye kadar sürer ve 2-3 harbenizi güçlendirirken, hangi hareketleri birbirine en yeterli bağladığınızı silahına nazaran güzel öğrenirseniz bu süreyi hünerinizle uzatabiliyor ve Boss’ların içinden geçebiliyorsunuz.
Bir de Ninja formu var alışılmış. Ninja formu, Samuray formunun feragat ettiği Ninjutsu marifetlerini sahipleniyor, bunun yanında Ki Pulse’u, taarruzlarını daha erken kesip süratle konum değiştirebilmesini sağlayan alternatif bir kaçınma hareketi (Mist) ile değiş tokuş ediyor. Standart kaçınma hareketleri de daha uzun ara kat ediyor ve daha süratli. Havada daha fazla akın opsiyonu var, havada kaçınma hareketi kullanabiliyor, ayrıyeten evvelden olduğu üzere Ninjutsu kullanımı sonlu değil. Samuray nasıl dövüştükçe Arka Proficiency dolduruyorsa, Ninja da Ninjutsu kullanım haklarını dolduruyor. Ayrıyeten Ninja Gaiden’ı hatırlatır formda (ve evvelki Nioh oyunlarının aksine) koşarken düşmanın üstüne patır patır Ninjutsu cephanenizi boşaltabiliyorsunuz. Stance tuşları Ninjutsu basmak için kullanıldığı için Ninja formu silah duruşlarını kullanamıyor ve samuraya kıyasla hasarı da düşük. Ninja formu ile yeterli hasar çıkarabilmek rakibin gerisine geçmeniz ve ateş, zehir üzere devamlı hasar veren Ninjutsular ile yumuşattıktan sonra kıyma yapmaya başlamanız gerekiyor.
Not: İkinci oyundaki Burst Counter bu oyunda da geri dönüyor ve artık Burst Counter yapmanın 3 farklı yolu var. Bunlardan birincisi buna adanmış tuşu kullanarak dümdüz Burst Counter yapmak. İkincisi tam düşman size vuracağı sırada Samuray ve Ninja formları ortasında geçiş yapmak. Üçüncüsü ise Guardian Spirit saldırısı isabet ettirmek.
Omnyo büyüleri de değişmiş. Hatırlarsanız evvelce Omnyo’nun kendine özel bir marifet ağacı vardı buraya puan yatırarak yeni büyüler ediniyorduk. Nioh 2’de de Yokai formuyla bir arada öbür yaratıların maharetlerini özümseyip kullanabilmemizi sağlayan Soul Core isimli eşyalar oyuna eklenmişti. Bu oyunda karakterimiz yarı iblis olmadığı için Yokai formuna elveda diyoruz fakat Soul Core’lar, artık büyük sisteminin belkemiği olarak Nioh 3’de de yerli yerinde duruyorlar. Artık her bulduğumuz Soul Core bize hem farklı bir büyü hem de farklı bir Summon bahşediyor. Yeni Soul Core/Omnyo sisteminde sunaklarda erişebileceğimiz Omnyo Box’u kullanıyoruz. Omnyo Box’ın slotları Magic ististiğimizi artırdıkça çoğalan iki çeşit slotu var: Yin ve Yang. Şayet bir Soul Core’u Yin slotuna takarsak, bize bahşettiği büyüyü kullanabiliyoruz. Şayet Yang slotuna takarsak da ilişkin olduğu Yokai’yi tek seferlik hücumlar için savaş alanına çağırabiliyoruz.
Koruyucuları kim koruyacak?
Nioh 3’ün getirdiği sistem değişikliklerinde son olarak birinci oyundan geri dönen Living Weapon formumuz ve Guardian Spirit marifetlerimiz var. Spirit barı artık seçtiğimiz Guardian Spirit’e özel 2 hareketten birini aktive etmek için kullanılıyor. Bunun dışında Amrita barı dolduğunda da hareket setimizi değiştirirken bize sınırsız stamina bahşeden Living Weapon formuna geçiyoruz. Bu sistem pek hoş, başımız sıkıştığında altına sığınacak bir çatı da sunuyor lakin bence Guardians Spirit maharetleri biraz fazla güçlü olmuşlar. Ben bu hünerleri, biz onları kullanırken dayanıklılık barı geri dolmaya başladığı için kasıtlı olarak uzun animasyonlu olanlardan seçiyorum düşmana ofansımı kesintisiz bir biçimde sürdürebileyim. Üzerine bir de üstte anlattığım üzere Burst Counter yerine de geçiyor olmaları durumu var. Üzerine bir de düşman bunları kullanırken size darbe vurursa hasar verse bile saldırınızı bölemiyor. Kullanımları o denli çok hudutlu da değil, sık sık bu marifetlere başvurabiliyorsunuz. Yani ben tek maharetle hem düşmana bölünmesi imkânsız bir taarruz yapıyorum, hem onu kullanırken Burst saldırısı yapacağı tutarsa “yat aşağı” çekiyorum, hem de bu sırada Stamina doluyor ardından ofansa devam ediyorum. Yani evet, Nioh ofans odaklı bir oyun, düşmanın Ki barını olabildiğince çabuk bitirmeye oynamanızı istiyor ancak bu birçok farklı mekaniği bir ortada istikrarlı bir biçimde kullandığınız anda azamî keyif veriyor. Bu yüzden Guardian Spirit maharetlerinin bu kadar işlevi tek çatı altında toplamış olması biraz fazla kaçmış.
Oynanışla alakalı ikinci şikâyet edebileceğim ve şahsen yaşadığım nokta, Ninja formunu efektif kullanabilmenin biraz çetrefilli olması. Bu bir yerde “samuray formunun” üç oyundur elimizin altında olması ile de alakalı; nihayetinde ağır zırh giyebildiği için daha sağlam, e mızrak kullanmayı da çözeli yıllar olmuş. Ninja ile randıman alabilmek için rakibin ardına geçmem, Ninjutsu cephanemi üzerine boşaltmam ve o bana döndükçe tekrar durum almam falan lazım. Bu ortada zırhım da hafif olduğu için ataklardan kaçmayı da ihmal etmemem gerekli. Öte yanda samuray rakibin önünde dikilip, ataklarını bloklayıp dönüşümlü olarak dayanıklılık ve Spirit barlarımı üzerine boşaltınca süratli bir formda şaftı kaymayan çok az düşman oluyor. Kısım sonu canavarlarının kimilerini bile bu formda rezil etmek mümkün.
Oynanışın oyuncunun yapabildikleri ile alakalı olmayan son kusuru da bence Boss savaşları. Ben artık mızrak kullanmakta fazla mı usta oldum bilmiyorum fakat Nioh 3’de birkaç denemede içinden geçemediğim çok az Boss oldu. Hatırı sayılır bir kısmına zati tek attım. Yalnızca oyunun ortalarındaki bir Boss’u çok agresif oyun planımla dövemedim fakat vur kaç yapmaya başlayınca onun da çantada keklik olduğu ortaya çıktı. Oynayıp süratlice unuttuğum birebir Nioh muadili bir oyun olan The First Berserker: Khazan’ın Boss dövüşleri Nioh 3’ünkileri donunda sallar, o denli söyleyeyim.
Oyunun gelişim sistemleri ek paketlerine daha kavuşmamış her Nioh oyununda olduğu üzere ham. Tekrar yalnızca birinci NG+ döngüsü açık, yeniden Ethereal düzey eşyalar düşürebilmek için bütün paketlerin çıkmasını beklememiz gerekecek. Tekrar ek paketlerle ana oyundakilerin üzerine yeni gelişim sistemleri eklenecek. Abyss gibisi bir oyun sonu gelecekse yeniden her şey çıkıp bittikten sonra. Oyunun “looter” tarafının kıvama gelmesi için daha bir yılımız var üzere duruyor. Bu, her ne kadar bu türlü olacağı birinci iki oyunu oynamış herkes için bariz olsa bile hudut bozucu ve oyunu önermeme de mani olan bir şey. Hele de çıkış fiyatının 70 dolar(bizde 58) olduğunu düşününce. En hoş Nioh oyunu sürekli çıkış sonrası içerik takviyesinin tamamına kavuşmuş Nioh oyunu bana kalırsa.
Sen kim köpeksin Nioh?
Oyunun teknik tarafına da bir bakacak olursak, görüntünün yönetim eder düzeyde olduğunu görüyoruz. Nioh oyunlarının görselliği daima bir jenerasyon geriden geliyor biliyorsunuz; birinci iki oyun PS3 grafikli PS4 oyunlarıyken Nioh 3 de PS4 grafikli bir PS5 oyunu olmayı başarmış. Ha ben konsolda mı oynadım, hayır lakin çokça ayar başlığına karşın oyunun her şeyi en doruğa aldığınızda bile mevcut kuşak bir oyunun sahip olmasını bekleyeceğiniz görsel kaliteye sahip olmadığını itiraf etmek gerek. Daha yüksek çözünürlüklü modeller ve daha hoş bir ışıklandırma sistemi oyunu daha üst taşımayı bir yere kadar başarmış. Lakin bahis Nioh olduğunda benim derdim oyundaki grafik teknolojilerinin yeniliğinden fazla sanat tasarımı olduğundan, Katana Engine’in ekranıma yansıttığı bu son görsellere çok da burun kıvırmak dileğinde değilim. O kadar grafik isteseydik sarfiyat Ghost of Tsushima oynardık. FAKAT, oyunun bu görselliğe karşın Ghost of Tsushima’dan daha düşük kare oranlarında çalışması bence oldukça tat kaçırıcı. From Soft’un kendi külüstür motoru ile daha çizgisel bir yapıdan açık dünyaya geçmesinin nasıl berbat bir işlemci darboğazıyla sonuçlandığını Elden Ring’de görmüştük. Neyse ki Nioh bu geçişi çok daha pürüzsüz halletmiş, işlemci kullanımı yönetim eder düzeyde ve kare oranları stabil. Lakin oyun ekran kartına haddi olamayacak düzeyde fazla yükleniyor. Ben mevcut ekran kartımda Native 1440p çözünürlükte her şeyi en sona çekince Ghost of Tsushima’da 80-90 FPS alıyorum. Nioh 3 60’ın altına düşmeyi başarıyor. Bu aslında başlı başına bana “lan sen kim köpeksin?” dedirten bir durum fakat Team Ninja’ya temel Upscaling tarafında bilendim. Oyun tek tek her ayarı kurcalamak yerine ön tarifli ayar düzeylerinden biri seçmek isterseniz arttan Upscaling de açıyor. Very Low’da açarsanız DLSS’i Performance’a dayıyor, Very High bile yapsanız illa Quality modunda etkin ediyor. DLSS tersi bir insan değilim, hiç olmadı DLAA modunda kenar yumuşatma için kullanıyorum fakat Upscaling tekniklerinin ön tarifli ayar düzeylerine gömülü gelmemesi gerekiyor. Neyse ki kendimiz yeniden ayrıyeten kapatabiliyoruz ancak fark edersek olağan…
Oyunun bunun dışında bir sorunu daha var. Japonlar evvelce beri oyunlarını fiks kare oranlarında çalışacak formda geliştiriyorlar ve hem oyunun suratını hem de fizik hesaplamalarını buna göbekten bağlıyorlar. Bu tedavülden çoktan kalkmış olması gereken durum Nioh 3’te de var ve oyun suratını size seçme talihi tanıdığı, 30, 60 ve 120 olan üç farklı kare oranı limitine nazaran tekrar ayarlıyor. Bu da şu demek, seçtiğiniz kare oranı limitini tam besleyecek güçte bir sisteminiz yoksa oyun yavaşlayacak. Örneğin oyunu 80-90 FPS’te çalıştıracak bir sisteminiz var. Şayet FPS limitini 120 seçip oyuna girerseniz beğenilen bir deneyim yaşamayacaksınız. Ya DLSS yahut Frame Generation üzere teknolojiler ile kare oranınızı 120’ye tamamlamaya çalışacaksınız ya da paşa paşa limiti 60’da düşüreceksiniz.
Peki Team Ninja Nioh 3’e bu kadar emek harcamış, oyunu bir sonraki düzeye taşımak uğruna geneli çalışan tasarım tercihlerinde bulunmuşken, e evvelki oyunun üzerinden de 5 sene geçmişken ben niçin bu oyunu Nioh 2 kadar ağzımın suyu akarak oynayamadım? Sanırım bu sorunun karşılığı biraz benle, biraz da oyunun değişmek yerine birebir kalan taraflarıyla alakalı. Bence bu oyunun eskisinin biraz gelişmişi olmak yerine yesyeni olan bir çehreye gereksinimi varmış. İlla grafiksel gelişmeden bahsetmiyorum, en azından renk paleti daha berrak olabilirdi, ya da çok benzeri tasarlanmış dağlar, doruklar, kale burçlarında dolaşmak yerine bir defa olsun bizi yemyeşil bir ormana salabilirlerdi ki oyun bunu yapacak üzere davranıyor da bir yerde. Açık dünya haritalarından birinde işinizi bitirdikten sonra yüzyıllar öncesindeki bir vakit dilimine gidiyorsunuz, orada dedim “ha işte benim sevdiğim, istediğim üzere bir harita.” Halbuki sonraki açık dünya modülü değil uzun bir zindanmış. Anlatabiliyor muyum sıkıntımı? Bir de natürel benim, birinci iki oyunun suyunu çıkarmış bir insan olarak formülden biraz sıkılmış olmam var. Bunu oyunun bu sefer bana kolay gelmesiyle birleştirdiğinizde neden Nioh 3’e ölüp bitmediğini anlayabilirsiniz. Şayet serinin gediklilerindenseniz, sizin de serinin üçüncü oyununu sevip sevmeyeceğiniz büyük oranda buna bağlı olacaktır. Ha ancak hiç Nioh oynamadıysanız 3’e dalıp inanılmaz eğlenme bahtınız çok yüksek. Evvelki oyunları da oynamanıza gerek yok, benden söylemesi…
