Konami ve Kojima ikilisinin Metal Gear serisiyle oyun dünyasına iz bıraktığına kuşku yok. Birebir vakitte bu ikilinin yollarının berbat bir halde ayrılmasının da nedeni bu seri. 2015 yılındaki bu ayrılıktan sonra Konami, serinin birçok hayranının …
Konami ve Kojima ikilisinin Metal Gear serisiyle oyun dünyasına iz bıraktığına kuşku yok. Birebir vakitte bu ikilinin yollarının berbat bir formda ayrılmasının da nedeni bu seri.
2015 yılındaki bu ayrılıktan sonra Konami, serinin birçok hayranının “Çıkmasa da olurdu”, hatta “Çıkmasa daha yeterli olurdu” dediği Metal Gear Survive’ı çıkarmıştı gerçi, fakat o çok da dikkate alınmadığından yine üretimlere kadar seri sessizliğe gömüldü denilebilir. Bu noktadan sonraysa “Acaba ölüyor mu?” denilen seriyi yeni oyunlarla olmasa da tekrar üretimlerle geri döndürmeyi başardılar.
Bu yine imaller 2 farklı formda geldi. Birincisi Master Collection paketi formunda serinin birinci oyunlarının hafif elden geçirilmiş versiyonlarının toplandığı bir derlemeydi. Böylelikle bu oyunları günümüzde de oynanabilir hale getirdiler, yeni oyuncularla da buluşturmayı başardılar. Başkasıysa serinin bazılarına nazaran en yeterli oyunu olan MGS 3’ün tekrar üretimiydi -ki bana nazaran geçtiğimiz yılın en hoş oyunlarındandı kendisi. Bu türlü harika bir oyunun bir sefer daha sahneye çıkmasından ötürü çok memnun oldum kendi adıma. Şimdi de sıra 2. derlemeye gelmiş bulunuyor.
Bu pakette 2008 yılında çıkan Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots ve 2010 yılında çıkan Metal Gear Solid: Peace Walker’ın daha sonra PS3 ve Xbox 360’a gelen HD Collection versiyonu yer alıyor. Ayrıyeten bonus içerikler arasında Metal Gear: Ghost Babel da bulunuyor -ki serinin el konsollarına çıkan birinci oyunu bu. Paketin birinci artısı içerdiği oyunlar diyebiliriz.
MGS 4, vaktinde PS3 için çıkmıştı ve sonrasında da öbür platformlara gelmedi. MGS: Peace Walker da özgününde PSP oyunuydu, sonra PS3 ve Xbox 360’a gelmişti. Eski kuşak konsollara hapsolup kalmış oyunların hem günümüz konsollarına hem de PC’lere geliyor olması çok hoş bir gelişme bence (MGS: Peace Walker, geriye uyumlulukla sonraki kuşak Xbox’larda da oynanabilir hale gelmişti gerçi, ancak bu halde yine çıkması da hoş oldu).
Aslında yalnızca MGS 4 için bile satın alınabilecek bir paket bu. Yanında bir de “Naked Snake”in “Big Boss”a dönüşüm kıssasını getiriyor olması da hoş olağan. Ayrıyeten bu tercih ince düşünülmüş bir ayrıntı üzere geliyor bana. Big Boss’un doğuş kıssasıyla veda oyununu bir pakette buluşturmuşlar sonuçta.
Naked Snake’ten Big Boss’a…
MGS: Peace Walker, Naked Snake’in sahneye çıktığı MGS 3’te yaşanan olaylardan 10 yıl sonrasına, 1974 yılına götürüyor bizi. The Boss’un cenaze merasiminden sonra ortalardan kaybolan Naked Snake, Kolombiya’da gözlerden uzak bir köşeye çekilmiş, sağ kolu diyebileceğimiz Kaz (Kazuhira Miller) ile Militaires Sans Frontières (Sınır Tanımayan Askerler) isimli özel bir birlik yetiştirmekteler.
Kosta Rika’dan Ramon Galvez Mena (Profesör) ve Ramon’un öğrencisi Paz Ortega Andrade, Snake ve Kaz’ı ziyaret edip kendilerinden yardım istiyorlar. Bir silahlı gücün Kosta Rika’ya yerleştiğini, Kosta Rika’nın ordusu bulunmadığı için bu mevzuda ellerinden bir şey gelmediğini, münasebetiyle Snake ve takımından medet umduklarını söylüyorlar. Snake, Profesör’ün temelinde bir KGB casusu olduğunu anında anlıyor. Tekrar de Kosta Rika’ya gidip olayları yerinde görmeye karar veriyor.
Kosta Rika’ya gittikten sonra buradaki mahallî direnişçilerle bir araya gelen Snake, nitekim de nükleer bir silahlı gücün Kosta Rika’ya çöreklenmeye çalıştığını görüyor. Bundan sonra da varsayım edilebileceği üzere buna pürüz olmak için elinden geleni ardına koymuyor.
Bu oyunun seri için kıymeti, Naked Snake’in nasıl Big Boss’a dönüştüğünü anlatıyor olması. Bu tıpkı vakitte MSF’nin de doğuş kıssası oluyor.
Old Snake ile vedalaşma zamanı
MGS4, bu koca külliyatın öyküsünü noktalayan oyun. Genleri (ve de FOXDIE) yüzünden süratle yaşlanan Snake, bu oyunda karşımıza artık “Old Snake” olarak çıkıyor. Orta Doğu’da başlıyor, Latin Amerika ve Doğu Avrupa duraklarına uğradıktan sonra birinci oyunun geçtiği Shadow Moses Adası’na yol alıyor, noktayı da Bering Boğazı’nda, Outer Haven’da koyuyoruz.
Snake, Liquid’in dünyayı denetimi altına almasına mahzur olmak için uğraşırken kimi vakit ihanete uğruyor, kimi vakit beklemediği isimlerden yardım alıyor, başardım derken çuvallıyor, beceremedim dediği anda rüzgâr aksine dönüyor, en sonunda Liquid ile yüzleşip bu işe bir nokta koyuyor. Final sonrası finalde de seriye temel noktayı koyuyoruz.
MGS 4’ün öyküyü hoş bir biçimde noktaladığını söylemek mümkün. Yalnızca yeterli bir final olmasıyla değil, içerdiği öteki ayrıntılarla da bu bahiste uygun bir iş çıkarıldığını düşünüyorum. Mesela boss savaşları yalnızca oynanış açıdan keyif vermekle kalmıyor, her birinin akabinde yas tutmanızı sağlayacak arka plan öyküleriyle de geliyor bu düşmanlarımız. Yalnızca bu isimler için geçerli değil bu durum, seride yeri olan öteki karakterlerin öyküleri de o denli ya da bu türlü bir noktaya bağlanıyor. Raiden, oyun boyunca Snake dara düştükçe yardıma yetişirken, bir yandan onun da aile sorunlarına şahitlik ediyoruz. Liquid neyi, sebep yapmaya çalışıyor, onu da en sonunda çözüyoruz. Eva, Ocelot, Major Zero ve Big Boss üzere serinin ana karakterlerinin öykülerinin de toparlandığı bir oyun bu. Bu yönüyle de serinin hayranları için özel bir yere sahip.
Uzun lafın kısası MGS 4’te öykü yazımını artı hanesine yazmakta en ufak bir tereddüt duymuyorum. Oynamış olanlar (veya bundan sonra oynayacak olanlar) bana bu mevzuda hak vereceklerdir diye düşünüyorum.
Oynanış açısından da benzeri değerlendirmelere sahibim. Tüm vakitlerin en düzgün gizlilik-aksiyon oyunlarından birisi sonuçta. Bu unvanı boşa almadığını gösteriyor. Saklılıkla ilerlemek de aksiyon sahneleri de keyif veriyor. Boss savaşlarında gereğince yeterli bir iş çıkarıldığı görüşündeyim şahsen.
MGS4’e dair vaktinde de yapılan tenkitlerden birisi uzun sinematik sahneler ile ilgiliydi diye hatırlıyorum. Bugün de kimi oyuncular bu bahiste rahatsız olabilir, onları anlıyorum. Benim açımdansa bu hiçbir vakit sorun olmadı. Kojima’nın stili bu işte, yapacak bir şey yok, adam oyunun içine uzun uzun sinemalar eklemekten zevk alıyor, ne yapalım 🙂 MGS serisini başka bir yere koyan biraz da bu değil mi aslında? Sinematik kıssa anlatımı konusunda öncü bir seri olması.
MGS: Peace Walker’ı da ayrıyeten pahalandırmak lazım doğal. Vaktinde bir el konsoluna çıkmış olmasının getirdiği sonluluklar bulunuyor ve pakette sunulan da o hudutlar içerisinde geliştirilen oyunun güncellenmiş versiyonu. Haritaların görece küçük olması üzere şeyler bir tercihten çok bir zorunluluktan kaynaklanıyor yani. Bunu göz ardı etmemekte yarar var.
Öte yandan bu oyunda güzel yapılan şeyleri de es geçmemek, hakkını teslim etmek gerek bence. Bunlardan birincisi, dünya sorunlarını ele alış biçimi.
Uluslararası İlişkiler alanına az biraz ilgisi olan çabucak herkesin duymuş olduğu bir kavram “nükleer caydırıcılık” ve Soğuk Savaş’ın alevlenip sıcak bir savaşa dönüşmemesinin de en değerli sebeplerinden birisi bu. Kıssanın başlangıcında (MGS 3) Küba Füze Krizi’ni ve sonrasında yaşananları arka plana yerleştirip buradan hareketle bir kıssa kaleme alan Kojima, burada da nükleer tehdit ve caydırıcılık konusunu ele alıyor. Paralı asker kümelerinin devletleri aşan rolü yahut bir öteki biçimde ele alırsak devletleşen paralı asker kümeleri sorununu de işliyor. Ayrıyeten yapay zekâ sorununu ve savaşlarda oynayabileceği rolü de düzgün bir formda ele aldığı görüşündeyim. Hasebiyle geçmişin deneyimlerini ele alıp gelecekte karşılaşılabilecek sorunlara projeksiyon tutan bir yönü bulunuyor.
Bunu yalnızca MGS: Peace Walker’a ilişkin değil de serinin geneliyle ilgili bir özellik olarak belirtmekte yarar var bence. Bu yönüyle MGS 4 için de emsal bir değerlendirmede bulunmak yerinde olur. Bilhassa yapay zeka ve toplumların denetim altında tutulması üzere hususlarda dikkat çekebilecek ayrıntılar sunuyor. Savaşların yarattığı yıkımlar ve savaşlar içerisinde insan öyküleri konusunda da kıymetli bir yaraya parmak basıyor.
Peace Walker’a dair bir öbür artı da vaktinde karşı karşıya bulunulan o teknik sonluluklar içerisinde oynanış açısından getirdiği yenilikler -ki bunlar MGS 5’in de temellerini oluşturuyor denilebilir. Ana üs (Mother Base) idaresi bunlar arasında yer alıyor mesela. Fulton balonlarını kullanıp savaş alanında bayılttığımız askerleri üssümüze yollamamız, sonrasında da yeteneklerine nazaran onları bir misyona atamamız, üssünüzde yeni silahlar geliştirip vazifelerde bunları kullanmaya başlamanız vb. özellikler bu oyundan MGS 5’e miras kalan özellikler arasında yer alıyor. Keza, ana vazifeler yanında yapılabilen yan misyonlar de (Extra Ops) MGS 5’te tekrar karşımıza çıkacak bir özellikti.
Özetle hem öykü hem oynanış açısından Peace Walker da kalbur üstü oyunlardan birisi ve bu biçimde yine oynayabilmek de hoş.
Gelelim pakete dair genel değerlendirmeler kısmına. Yine imal açısından bakıldığında, çok da büyük bir değişim kelam konusu değil. Sonuçta bir remake yapmıyorlar, elden geçirip yeni kuşak konsollara ve PC’ye portluyorlar. Münasebetiyle o denli büyük bir beklentiye de girmenin manası yoktu aslında. Gönül elbette şöyle adamakıllı bir remake görmek istiyor. Öte yandan bu haliyle de bugün hala göze fazla batmadan oynanabildiklerini de görüyoruz. Bununla birlikte 1-2 yerde kimi teknik yanlışlar da varlıklarını koruyor. Bunlar da ayıklansaymış keşke diye geçirdim içimden.
Bir de Peace Walker’ın ara sahnelerinin çizgi roman üslubunda olması, vaktinde PSP için geliştirilmiş olmasından kaynaklanıyordu. Şimdi önlerinde bu türlü bir teknik sonluluk yokken bu ara sahnelere de bir el atamazlar, farklı bir şeyler düşünemezler miydi sanki? Çok büyük bir sorun mi, elbette değil. Yalnızca belirtmiş olmak istedim.
Bitirmeden belirtmek istediğim güzel bir ayrıntı da var, böylelikle yazıyı da hoş bir biçimde noktalamış olalım. Oyunlarda birtakım sürpriz yumurtalar, güzel göndermeler bulunuyor olağan. Burada da hoş örnekler bizi bekliyor. Örneğin, MGS 4’ün özgününde bir telsiz konuşmasında “2. Diski takın” deniliyordu. Bu sefer tıpkı yerde Otacon, “Snake, 2. Diski tak” dedikten sonra, o günlerin geride kaldığını hatırlayıp teknolojinin gelişmesinden dem vuruyor. Bana nazaran daha güzeliyse birinci oyunda Psycho Mantis ile yaptığımız o zihin yakan boss savaşına yapılan gönderme. Bence hoş, eğlenceli bir ayrıntı olmuş. Bu türlü güzel ayrıntılarla serinin hayranlarına bir hoşluk yapmak istemişler sağ olsunlar.
Bu kadar yazdım, çizdim, son sözlerimi de söyleyeyim ve noktalayayım artık. Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2, hoş bir paket. Daha fazla içerik görmek isterdik elbette. Günün birinde MGS 4 (ve MGS: Peace Walker) için tam manasıyla bir tekrar üretim gelse, çok daha yeterli olur, hayır demeyiz. Öte yandan MGS 4 bu haliyle de oynanması gereken oyunlar arasında yer alıyor bana kalırsa. Yanında bir de Big Boss’un bu kimliği edinme kıssasını getirmiş olması da ayrıyeten hoş.
Metal Gear serisini sevenler yahut bu seriye bir noktada adım atmak isteyenler, seriyi baştan sona oynayabilme fırsatına sahipler artık. Bence bu fırsatı değerlendirsinler.
