Marathon – İnceleme

Koş Bungie, koş!

Marathon kadar bana değişik hisler yaşatan bir inceleme oldu mu hiç hatırlamıyorum. Oyunun kendisiyle bir kasvetim hiçbir vakit olmadı. Hatta mecmua içerisinde daha evvel birkaç sefer de yazdığım üzere, ben bu oyunu hevesle bekliyordum. Birinci elime ulaştığında da çok büyük bir heyecanla açtım. Lakin çok kısa müddette bu heyecan yerini can ezasına bıraktı. Uflaya, puflaya sadece inceleme yazayım diye devam ettim. Ki işin can sıkıcı noktası üretimci takım olan Bungie’nin bizden incelemeyi çabucak değil, Mart ayının sonunda çıkacak olan Cryo Archive moduyla bekliyordu. Yani bu da oyunu uzunca bir müddet oynamam gerektiğini ima ediyordu zira bu mod, Endgame dediğimiz oyun sonu içeriklerinin bulunduğu bir moddu ve 25. düzeye ulaşmamı istiyordu.

İşin can sıkıcı noktası işte bu civarlarda ortaya çıktı. Sizlere palavra bir içerik sunmak istemediğimden ötürü oyunda kasmaya başladım. Lakin birinci 15 saatimde her vakit o meydanlara tek başıma atlayan biri olarak, bu sefer ekiplere katılmaya başladım. Olağanda bu tıpta olan oyunlarda her vakit yalnız kurt olmayı tercih ederim. Ondan ötürü burada da o denli başlamıştım ancak Marathon’dan gerçek hazzı yabancılarla birlikteyken aldım. Ondan sonrasında da ben Cryo Archive için gerekli düzeye ulaştım. Zira mod birinci çıktığında girememiştim. Tam işte 25 oldum, inanılmaz heyecanlayım… Moda giremedim! Yahu ne oldu, ne alaka falan derken şunu fark ettim: MOD YALNIZCA HAFTA SONLARI AÇIKMIŞ. Eh BE KARDEŞİM SEN ULTIMATE TEAM MİSİN NE ALAKA? İşin özeti bu incelemenin hem bu kadar gecikmesinin hem de bana büyük bir külfet olmasının özeti bu. Can abi ile daha neler neler konuştuk bu bir aylık süreç içerisinde inanamazsınız… Neyse gerekli basın açıklamasını yaptığıma nazaran oyun hakkında rahatça konuşmaya geçebilirim.

Ne oluyor yahu burada?

Marathon art planında hakikaten hoş bir kıssa barındırıyor. Ne de olsa 1994 yılında başlayan yepyeni üçlemeyle birebir cihanda yer alıyor. Ancak şöyle bir düşünce var: Oyunun burada bir senaryo anlatım kaygısı yok. Ekseriyetle uçan başların sizlere bir şey anlatmasıyla geçiştiriliyor. Bundan ötürü da bir türlü bu kainatta neler olup bittiğini umursayamıyorsunuz. Her bir misyon sonrası “Aferin sana Koşucu. Artık bak taaa ben köyde yaşarken annemle babam beni çok severdi…” stilinde bir şeyler anlatmaya başlıyorlar. Bu ortada hayır sahiden bu türlü bir cümle yok endişelenmeyin. Her neyse durum bundan ibaret olunca ben de bir yerden sonra “Geç, geç, bu diyaloğu da geç” halinde oynamaya başladım. Ancak dediğim üzere, merak edip araştıracak olanlar için hakikaten hoş bir “lore” cevheri bulunduruyor.

Biraz üstün körü olacak biçimde kıssanın ne anlattığından bahsedecek olursam: Oyun ismini, bütün insanlığın ümidini bağlamış olduğu gemi olan Marathon’dan alıyor. İşte bu gemi ortadan kaybolmuş ve Tau Ceti IV’de kurulması planlanan koloni terk edilmiş. İşte sizin burada yer aldığınız rolse bu gizemi ortadan kaldırmak. Bunun içinse Koşucu (Runner) olarak isimlendirilen şahısları yönetiyorsunuz. Oyunun ismiyle ilişkisi çok hoşuma gitmiş olsa dahi aslında kolay kiralık katiller bunlar. Esasen bu Koşucular da kendileri alana inmiyor. Kabuk (Shell) ismindeki özel yetenekli Androidlere zihinlerini aktarıyorlar. Yani her ne kadar fizikî ve biyolojik bir şey yönetiyor olsak bile bundan ötürü gerçekte hiçbir Koşucu ölmüyor. Ben o denli anladım en azından. Oyunun ardında bulundurduğu 157125 metinden bir adedinde tam aykırısını diyorsa özür dilerim 😛

Tam yeri mi emin değilim lakin misyon yapısından da buradan bahsedeyim zira büsbütün öyküye irtibatlı olarak ilerliyor. Yaptığınız misyonlar sizleri gereğince motive edemiyor. Gerisinde bir mânâ bulundurmuyor. Bu türlü olunca da bütün bunları sadece düzeyinizi yükseltmek için yapıyorsunuz. Yalnızca şu yanını sevdim vazifelerin: Hangi kümeden aldığınıza bağlı olarak içerikleri değişiyor. Mesela daha barışçıl odaklı olanlardan misyon aldığınız vakit daha çok sıhhat gereçleriyle işiniz oluyor. Fakat daha bam güm olanlardan alırsanız büsbütün etrafa ziyan verme odaklı ilerliyorsunuz.

Görevler hakkında en çok şikayetçi olduğum mevzuysa tek bir koşuda yalnızca bir vazife takip edebiliyor olmanız. Arc Raiders incelemesinde bundan bahsetmeye gerek bile duymamıştım zira orada birden fazla misyonu tıpkı anda takip edebiliyordunuz. Ne hoş bir özellikmiş o yahu… Marathon çok hudut etti beni bu kısıtlamayla. Salsana beni dört misyonu birebir anda üzerimde taşıyayım da ona nazaran strateji belirleyeyim o koşu içerisinde. Lakin yoooook! Yalnızca bir tane… Hele bir de tamamlaması güç olan bir misyonsa geçmiş olsun. Ekranı yumruklama noktasına kadar ayar olabilirsiniz. Ben birkaç sefer masaya vurmuş olabilirim de olmayabilirim de.

Extraction oyunda kim umursar öyküyü?

Genel olarak baktığınız vakit Valorant’ın da çok hoş bir öyküsü var, League of Legends’ın da… Fakat birçok oyuncu bunları umursamıyor. Onun yerine oynanış mekaniklerini falan önemsiyor haklı olarak. Zira itiraf edelim, DVO usulü olmadığı sürece bunlar yalnızca ana yemeğe lezzet katan baharatlar oluyor. Fakat ana yemek makûs olduktan sonra istediğin kadar kimyon yahut kekik ekle, istediğin o tadı alamazsın. İşte Marathon’un sunduğu menü, ağızda biraz ekşi bir tat bırakıyor.

Her şeyden evvel bu Marathon’un emeli ne? Yalnız kurt olarak yahut da üç kişilik bir kümenin modülü olarak bir haritaya daldığınız ve misyonları yerine getirdiğiniz bir oyun. Bu misyonları yaparken etraftan çeşitli gereçler, silahlar falan topluyorsunuz. Haritadan çıkmak için kısıtlı bir süreni ve tek bir canınız var. Şayet ki ölürseniz, o çıktığınız koşuda envanterinizde ne varsa kaybediyorsunuz. İşin özü bildiğimiz ve sevdiğimiz Extraction Shooter cinsinde yeni bir oyun. Escape from Tarkov, Arc Raiders ve artık de Marathon derken bence önümüzdeki yıllarda bu cinsten daha çok oyun görmeye başlayacağız.

Tabii bu oyun cinsini heyecanlı kılan kısımları envanterinizi kaybetme korkusu olsa bile asıl oyun mekanikleri en değerlisi. Hepimiz Bungie’nin alameti farikasının silahlı çatışmalar tarafında olduğunu biliyoruz. Gerek Halo serisi gerekse de Destiny serisi bunu daima ispatladı. Marathon tarafında da işler çok farklı değil. Oyun başlarda bu bahiste birazcık çekimser davransa bile daha güçlü silahlar elde ettikçe savaşlara girmesi sahiden çok keyifli oluyor. Ben esasen olağanda çok fazla savaşlardan kaçan birisi değilim. Kaybedeceklerimi umursamadan o çatışmaya dalarım. Marathon burada ekstra olarak içimi gıcıkladı.

Çatışma tarafı her ne kadar çok keyifli olsa bile silahlar açısından tıpkı şeyleri söylemem birazcık sıkıntı. Her bir silahın kendine mahsus dizaynları, sesleri olsa bile hissiyat tarafında çok benzeri hisler sunuyorlar. Misal olarak taarruz tüfekleri içerisinde sahiden hoş çeşitlilikler bulunduran bir kategori. Lakin birçoğunun o karışıklık anındaki hissiyatı birbirine çok benziyor. Ha lakin içerisinde bulunduğu otuz üç farklı silah ve sekiz alt kategoriyle aslında pek kâfi çeşitlilik sunuyor.

Bu silahlarıysa kullanabileceğiniz çok fazla düşman çeşidi var. Öteki Koşucuları bir kenara koyarsak kendi içerisinde bile çeşitli olan yapay zekâ robotlar haricinde de böcek şekli ufak düşmanlar var. Böcekler neyse de robotlarla çatışmaya girmek nitekim muazzam hissettiriyor. Birinci başlarda bana mermi süngeri üzere hissettiren bu robotlar zekalarıyla da beni çok zorluyordu. En alt kademeli olanlarını bile zar sıkıntı öldürürken rütbeliler gelince savaştan kaçıyordum. Ama etraftan daha güçlü silahlar buldukça bu sefer mevt makinesi onlar değil, ben olmaya başladım. Haritaya birinci daldığım an bunların üzerlerine koşmaya ve hepsini paramparça etmeye başladım. İşte o noktada, Marathon’un asıl cümbüşünün, içerisinde daha çok vakit geçirdiğinizde ortaya çıktığını anladım.

Oyunun temel tarafı olması hedeflenen “Ölüm Tarikatı” yani PvP tarafıyla ilgiliyse kanılarım birazcık daha aksi kalıyor. Zira bu noktada oyun kendisini taktikselliğe odaklanılması gereken bir Extraction Shooter’dan çıkarıp, rastgele bir oyundaki mevt maçına çeviriyor. Time to Kill (TTK) yani mermi tarafından hasar almaya başladığınız andan, öldüğünüz ana kadar geçen mühlet çok fakat sahiden çok az. Daha ne olup bittiğini anlayamadan öldüğüm çok fazla sefer oldu ki bu oyunun başlarında da böyleydi, geliştikçe de bu türlü kaldı. Bilmiyorum Bungie’nin bu hususta bir şeyleri değiştirme kanısı var mı? (Hahahaha -Can) Ancak bu haliyle eğlenceli olan mekanikleri çok büyük heba ediyorlar.

Bu sebeplerden ötürü oyunun çatışma tarafıyla ilgili niyetlerim biraz karışık. Bir yandan çok keyif verirken bir yandan da çok rahatsız ediyor. Lakin nitekim kusursuza yakın yaptığı bir taraf var. O da karakterlerin hareket sistemi. Vaktinde çok fazla Counter-Strike oynamış birisi olarak ona çok yakın olduğunu söyleyebilirim. Karakterinizin yürümesi olağan vakitlerde ağır hatta koşmaya başladığında da çok süratli gittiğini söylemeyeceğim. Lakin CS oynayanların bildiği bir B-Hop mekaniği vardır. Nedir bu B-Hop? İsmini “Bunny Hop” yani “Tavşan Zıplaması” olarak tamamlayınca anlamışsınızdır aslında. Hiç durmadan tavşan üzere “ZIP ZIP ZIP” diye olağana nazaran daha süratli hareket etmenizi sağlayan bir mekanik. Marathon oynarken bunu yapabilmek acayip yeterli hissettiriyor. Bilhassa çatışmalardan kaçarken yahut bir yere süratlice gitmeniz gerektiğinde bu formda gitmek hayat kurtarıcı olabiliyor. Ki daima de zıpladığınızdan ötürü oyunda hayatta kalmak için kullanmanız gereken parkur mekaniklerini daha süratli ve keskin bir halde kullanabiliyorsunuz.

Her şey güllük gülistanlık değil natürel ki. Gönül isterdi ki bunu sınırsız olarak kullanabilelim. Lakin oyunun güç barı mekaniği var. Aslında bu olumsuz bir şey değil yalnızca ben daha fazla zıplayıp koşmak isterdim 😛 Bu mekaniğiyse Android Kabuklar yönettiğimizden ötürü “Isınma” olarak isimlendirmişler oyun içerisinde. Koştukça, güç kullandıkça falan işlemciye daha fazla güç bindiğinden ötürü ısınmaya başlıyorsunuz.

Aynen güç kullandıkça… Marathon’un kendini öteki Extraction Shooters oyunlarından ayırdığı en büyük kısım burası. Toplamda yedi farklı Kabuk tipi var. Her birinin de yetenekleri birbirinden büsbütün farklı. Olağanda bu türlü durumlarda aşikâr başlı karakterler başkalarına nazaran daha üstün olur. Burada da tekrar misal durum var fakat bir yandan da burada istikrarın üzücü kurulmadığını düşünüyorum. “Rook” karakterini bir kenara koyarsak (çünkü kendisi yalnızca tek başınıza oynarken seçebildiğiniz bir Kabuk) oynama tarzınıza bağlı olarak, büsbütün kendinizin güçlü yanlarına odaklanacak bir oynanışa kıyı olabilirsiniz. Alışılmış ki öne çıkan iki kabuk olsa bile başkalarını seçenlere de “NEDEN SEÇTİN ONU?” diye kızma muhtaçlığı duymadım.

Daha demin de bahsettiğim üzere, karakterlerin güçlerini kullanmak ve etrafta hunharca koşmak Kabuğunuzun ısınmasına yol açıyor. Öbür her oyunda bu biçim durumlarda azıcık yavaşlarsınız yahut beklersiniz ki barınız yine dolsun. Marathon’da da doğal ki birebirini yapmak mümkün. Lakin çok hoş bir nüans var. Bir suya girerek soğumanızı hızlandırmak mümkün. Hatta dahası da var, haritada yağmur yağdığı vakitlerde da karakteriniz daha çabuk soğuyor. Benim çok hoşuma giden bir detay oldu bu.

Oyunun hakikaten çok can sıktığı noktalar da var. Vazifelerin ne kadar anlamsız hissettirdiğinden zati bahsettim. Bir de bu misyonları tamamlamak için bazen haritalarda terminallere ve bilgisayarlara sızmanız gerekiyor. Pek kolay aslında etkileşim tuşuna basıyorsunuz ve otomatik olarak süreci o yapıyor. Yaklaşık 10 bilemediniz 15 saniye sonrasında da sızmış oluyorsunuz. Ancak sorun şurada: TERMİNALİ FALAN BIRAKAMIYORSUNUZ! Tam bu esnada bir düşman sizi gördüyse geçmiş olsun. Terminali bırakıp da savaşa giremiyorsunuz. Karakteriniz mal üzere hâlâ ekran başında sızmaya çalışıyor. Bu sırada da çat çat iki üç mermiye ölüyorsunuz aslında TTK çok kısa olduğundan ötürü. BÜTÜN EMEKLERİNİZ ÇÖPE GİDİYOR. El insaf be Bungie… Hani etraftan hasar aldığı an karakter terminali bıraksın ya da bize bırakabilmemiz için bir tuş koy yahu. Kaç defa sessizce sızdığım bir yerde tam o esnada öldüğümden ötürü bütün çantamı kaybettim bilmiyorum. Bu kadar kolay bir mekaniği nasıl düşünemezler mana veremiyorum.

Annem bizden bol bol kozalak toplamamızı istedi

Gelelim Extraction Shooter tipinin bir öteki kilit mekaniğine yani malzeme yağmalamaya. Zira fark etmişsinizdir inceleme içerisinde çok defa “Eşyalarım şöyle kayboldu, bu türlü kayboldu” usulünde tabiri caizse ağlamalarım oldu. Tarkov yahut Arc Raiders oynuyor olsam bunlar sahiden çok canımı yakabilirdi. Ama Marathon, yağmalama taraflarında biraz daha eli bol davrandığından ötürü “eşya kaybetme korkusunu” çok da fazla veremedi bana. Bilmem kaç saatlik oynanış süremde toplasam beş silahıma falan üzülmüşümdür. Her seferinde de ya tıpkı güçte olanları ya da daha güzellerini buldum aslında bu ortada. Marathon’un bu yapısından ötürü insan hakikaten cesaretleniyor. Olağanda elimde uygun bir silah olduğu vakit envanterimde çürümeye bırakırım. Zira çok düzgün bir silahı niçin kaybetme riskine gireyim ki? Ayrıyeten bu oyunda elinizde düzgün bir silah olduğu sürece avantajınız da önemli oranda artıyor.

Oyunda para kazanmak da çok kolay bu ortada. Çantanızı doldurarak çıktığınız her bir koşudan hoş paralar elde ediyorsunuz. Bu sayede de isterseniz silah aramanıza gerek kalmadan direkt olarak kümelerin marketlerinden özel olarak alabiliyorsunuz. Ya da içerisinden rastgele silah gelecek halde ucuz ve kıymetli iki ekipman paketinden birini satın alabilirsiniz. Genelde daima param olduğundan ötürü ben kıymetli olan paketi alıp geçiyordum.

Peki ya ne bir param ne de silahım kalmazsa ne yapacağım? Elimde hiçbir şey olmadan zımnilik odaklı bir biçimde malzeme yağmalamaya mı odaklanacağım? Alışılmış isterseniz bu türlü de yapabilirsiniz. Hatta ben meraktan birkaç koşuyu bu türlü yaptım. Elimde bir tek bıçakla büsbütün kaçınarak oynadım. Verdiği gerginliğin farklı bir düzey olduğunu itiraf etmem lazım. Fakat genelde yapacağınız şey, beleş olan ekipman paketini satın almak. Ondan ötürü nitekim ekipmansız kalmanız oyunda çok güç.

ÖLÜM TARİKATI!

Arc Raiders neden başarılı oldu? Doğal mekanikleri ve atmosferi hakikaten ilgi cazipti. O bahiste bir ıstırap yok. Fakat insanları nitekim oyuna bağlayan kısım neydi? Oyunun toplumsal tarafı. İnsanların birbirine yardım etme hevesi, karşındakine güvenebilecek misin güvenemeyecek misin gerginliği… Oyuncuların silahlarını değil de mikrofonlarını kullanıp da çözdüğü anlara şahit oluyorduk. Bundan ötürü da insanların birçok buna bayılmış olsa bile içerde olan o “Pollyanna” havasını sevmeyenler de vardı. Siz hangi taraftasınız bilmiyorum ancak Marathon içerisinde bunların hiçbiri yok. Herkes bir “Ölüm Tarikatına” bağlıymışçasına oynuyor.

Tek kişilik ve üç kişilik modları bulunan bu oyunda zati tek kişi oynarken mikrofon kullanan birini görme talihiniz neredeyse sıfır. Ben yalnızca iki sefer falan duydum herhalde. Üç kişi girdiğiniz anlarda bu biraz daha düzgün zira kadro içi konuşmalar oluyor. Ancak onda da oran yarı yarıya falandır. Herkesin tek emeli olduğunu ve bu maksadın hayatta kalmak olduğunuzu hissediyorsunuz. Bu da aslında oyunun toplumsal tarafını çok zayıflatıyor ve bir yerden sonra sıkıcılaştırmaya başlıyor. Öldürdüğünüz birinin yalvarmasını yahut size küfretmesini istiyorsunuz yani…

Bu ortada oyunun gerçek tadı maalesef üç kişi oynarken ortaya çıkıyor. Maalesef diyorum zira ben ekseriyetle “yalnız kurt” olmaya bayılırım. Lakin oyunun yapısından ötürü tek kişi oynamak çok zorlaşıyor. Ondan ötürü bir noktadan sonra üç kişi girerek denemeye başladım. Bilhassa de düzgün bir ekibe denk geldiğim vakit aldığım zevk kat be kat fazlaydı. Hatta burada sevdiğim bir nokta, ekip arkadaşlarınızın vazifelerini yapmasına yardımcı olduğunuz vakit ekstradan düzey puanı kazanmanız oldu. Cryo Archive modunu açabilmek için nasıl işime yaradığını sizlere anlatamam…

Ha bu kadar ölümcül bir oyun içerisinde olmasını istediğim fakat bir yandan da olmadığına sevindiğim bir mekanik var. Grup arkadaşlarınız sizin mermilerinizden hasar almıyor. Esasen üçlü girince ortaya çıkan düzensizlik içerisinde bence dikkat edilmesi gereken, çok keyifli bir öge olurdu. Bir yandan da yeteneksiz beşerlerle girince nasıl hudut edeceği gerçeği de var natürel ancak onlar olağan girdiğiniz vakitlerde da bir biçimde can sıkıyor esasen 😛

Marathon bu üçlü kümeler için sizleri sınırlamıyor. Artık neredeyse her oyunda olduğu üzere burada da Cross-Platform var. Yani bir arkadaşınız Steam üzerinden sizlerse PlayStation 5 üzerinden tıpkı kadroya girebilirsiniz. Bunun her iki taraf için de dezavantajları var. Konsol tarafı yakın çatışmalarda amaç yardımcısının katkısıyla daha güçlü oluyorken, bilgisayar tarafı uzak uzaklıklı çatışmalarda hiç acımıyor. Ben konsol üzerinden Cross-Platform kapalı olarak oynamayı tercih ettim.

Neymiş bu incelemeyi geciktiren “Cryo Archive” modu?

Hatırlıyor musunuz kıssa tarafında Marathon isminin, kullanılan UESC gemisinden geldiğini söylemiştim. Hani kaybolmuştu ve bizim de emelimiz o gemiyi bulmaktı. He işte, Cryo Archive o Marathon gemisinin içerisinde geçiyor ve içerisi büsbütün tehlikeli yapay zekâ robotlarla dolup taşıyor. Sizler de bu gemi içerisini keşfetmek için seçtiğiniz bir Kabuk ile bu terk edilmiş gemiye atlıyorsunuz…

Reklamsal lisanı bir kenara bırakıp da oyuncu lisanına geçecek olursak, burası Marathon oyununun final içeriği. Şu ana kadar yaptığınız bütün envanter, kastığınız bütün düzeyler büsbütün burada hayat kalmayı başarabilmek için. Zira yalnızca hafta sonu oynanabilir olmasının yanı sıra, modu oynayabilmek için çok fazla ihtiyaç var. 25. düzeye gelmeniz gerektiğinden zati bahsetmiştim. Onun yanı sıra moda girerken çantanızda en az 5000 kredilik ekipman olma mecburiliği var.

Oyunda para kazanmanın bana nazaran kolay olduğunu söyledim. Ama şöyle çok kritik bir nokta var: Envanterinize giren eşyanın kıymeti %90 düşüyor. Yani marketten 1000 krediye aldığınız bir eşya, envanterinize koyduğunuz vakit 100 kredi pahasında oluyor. Cryo Archive için en zorlayıcı kısım modun kendisinden fazla bu ihtiyaçları yerine getirmek oluyor…

Modun oynanış tarafına gelirsek, sahiden yaratıcı olduğunu düşünmekle birlikte çok bir şey beklememeniz gerektiğini belirtmek istiyorum. Zira burası aslında klasik bir haritadan fazla her yerini kurcalamak zorunda kalacağınız bir labirent. Tamamını kavramak için çok uzun bir müddet geçirmeniz gerekiyor. Kapılar, hava kanalları falan derken geldiğiniz tarafı bile unutabiliyorsunuz. Her ne kadar hudut bozucu olsa bile atmosfere çok uyduğundan ötürü hoşuma gittiğini belirtmem gerekiyor.

Bu labirent üzere haritanın her bir kapısını da keyfinize nazaran açamıyorsunuz. Birkaç kademeden oluşan “Güvenlik Seviyesi” ilerlemenize nazaran açıyorsunuz. Bu seviyeyi de arttırmak için birkaç seçeneğiniz var elbette. Bunlardan birincisi, öldürdüğünüz düşmanlardan düşen “Güvenlik Kartları”. Robotların kimileri bunları üstünde taşıyor ve her bir kart, bir bara eşit oluyor. İkinci seçenekse etraftaki sistemlerin içerisine sızmak. Son düzeye geldiğiniz vakit da bütün kapıları açabiliyorsunuz. Ayrıyeten bir şeyi de belirtmem de yarar var, üçüncü düzey güvenliğe gelmeden haritadan çıkamıyorsunuz. Yani 30 dakikanın sonunda kesin olarak ölüyorsunuz…

Cryo Archive’ın en yaratıcı kısmıysa buradaki birtakım misyonların dizaynları. Labirent üzere olmasının yanı sıra, birçok vazifesi de bulmaca biçiminde dizayn etmişler. Mesela misyon olarak bir kapak açmanız isteniyor. Öteki haritalarda bu kapağın yeri otomatik olarak haritada gösteriliyor. Gösterilmese bile net pozisyonu misyon detaylarında yazıyor. Buradaysa tekerleme ve bulmaca biçiminde bir açıklama olduğundan ötürü sahiden baş patlatmanız gerekiyor. Ha yok ben uğraşamam derseniz de internet döneminde her vazifenin nasıl yapıldığını tek aramayla bulabilirsiniz zati.

Bulmaca ve labirent tarafının getirdiği oynanış her ne kadar keyifli olsa dahi bir tarafı çok olumsuz etkiliyor. Gruplu olarak girdiğiniz vakit çok zorlanıyorsunuz. Zira daha evvel hiç bağlantı kurmamış üç kişi, birbiriyle mutabakata çalışıp bulmaca çözmeye uğraşıyor. Ondan ötürü aslında buranın tat vermesi için mutlaka arkadaşlarınızla oynamanız gerekiyor. Şahsen benim arkadaş grubumda kimse bu oyunu almadığı için deneyemedim… Ancak siz yeniden de benim sözüme itimadın. Yabancılarla yalnızca bir sefer haritadan başarılı bir formda çıkabildim zira. Birebir vakitte Marathon içerisinde bulabileceğiniz “efsanevi” eşyaların tamamı bu haritada olduğundan ötürü başarılı olmayı hakikaten çok istiyorsunuz.

Son olarak bu modun kendine has bir özelliği olan oyun sonu boss’u var. “Compiler” ismindeki bu boss’u bırakın kesmeyi daha ulaşamadım bile. Zira moda giriş ihtiyaçlarında olan absürt isteklerin çok daha fazlası burada var. Öbür haritalardan evvel 6 tane anahtarı toplayacaksın da birçok şeyi etkin edeceksin de falan da filan da çok şey istiyor. İnternet üzerinden baktığım vakit zati giren kişi sayısının çok az olduğunu, kesebilen kişi sayısının çok çok daha az olduğunu gördüm. Spoiler olmaması ismine boss savaşının kendisinden bahsetmeyeceğim. Ancak kestiğiniz vakit verdiği ödüllere katiyetle bedel gözüküyor. Efsanevi renk olan sarının bile üstünde birkaç eşya düşüyor.

Tekniksel Meşakkatler…

Düz PlayStation 5 üzerinden oynuyor olmama karşın oyun görsellik olarak çok hoşuma gitti. Bunun sebebi kaplamaların kalitesinden çok sanat dizaynından kaynaklanıyor. Yapımcıların kendi tanımına nazaran “olabildiğince gerçekçi yerler ve dizaynlar içerisinde capcanlı renkler” kullanımına ben bayıldım. Rastgele bir performans külfeti da yaşamadan akıcı biçimde oynadım.

Genel performans hoş olsa bile konsolda oynayan herkesin ortak fikri olduğum teknik düşünceler var. Bu paragraf büsbütün konsol üzerine olacak zira bu dertleri bilgisayar tarafında yaşama imkânınız yok. Marathon menüleri büsbütün klavye ve fare kullanımına nazaran tasarlanmış. Menü içerisinde kontrolcünüzün istikamet tuşlarıyla hareket edemiyorsunuz. İllaki sol analog’u, fareymişçesine bir imleci hareket ettirerek kullanmak zorundasınız. Bu da menüleri çok bir hantal hale sokuyor. Haydi ana menülerde buna bir biçimde katlanırsınız lakin koşuların içerisinde yağmalama yaparken de bu türlü kullanmak zorundasınız. İnanılmaz bir acemilik daha kısaca.

Ses tarafında ben oyunu hiç beğenemedim. Müzik albümü nitekim şahane olmuş, o kısma bir lafım yok. Lakin oyun içerisindeki ses tasarımı hakikaten çok makûs. Mesela üç katlı bir binanın orta katındasınız. Bir anda çatışma yahut adım sesleri duydunuz. Bu sesin alt kattan mı veyahut üst kattan mı geldiğini anlayamıyorsunuz. İki farklı kulaklıkla oynadım ki bunlardan bir tanesi Steelseries Arctis Nova 7x, oburu de IEM bir kulaklık olan Razer Moray. İkisi de oyun açısından çok uygun kulaklıklar. Fakat bu oyunda bir türlü istikamet anlayamadım. Çok fakat hakikaten çok makus bir ses iğneleme olmuş.

Ayrıca oyuna sonradan gelen bir güncellemeyle çatışma sesleri daha da duyulabilir bir hale geldi. Resmen haritanın öteki ucunda olan bir silah sesi bile size gelebiliyor. Çok da mantıklı gelmiyor yani. Oyunlarda ses dizaynlarına ehemmiyet veren biri olarak çok tadım kaçtı.

Son virajı koşarken

Genel çizgileriyle Marathon benim için önemli bir hayal kırılığı oldu. Extraciton Shooter çeşidini çok seven biri olarak bile sadece incelemeyi yazayım diye devam ettiğimi çokça hissettim. Her ne kadar muhakkak bir yerden sonra zevk almaya başlamış olsam bile istediğim tadı bir türlü alamadım. Bilhassa de Arc Raiders üzere bir fenomenin akabinde çıkmış olması da kendileri açısından büyük şanssızlık oldu. Keza ortamda yalnızca Escape from Tarkov’un olduğu devir çıkmış olsa hakikaten büyük ses getirebilirlerdi.

İyi açıdan düşünecek olursak, Bungie’nin bu oyunu toplayamaması için hiçbir sebep yok. Yazı içerisinde bahsettiğim kusurların çok büyük bir kısmı amatör yanılgılardan oluşuyor. Stajyerlere yaptırdıkları o kısımları sil baştan kendileri yaparlarsa en azından bir tık daha eğlenceli hale gelebilir. Ama şu noktada bırakın oyunu tekrar açmayı, konsolumda yüklü duracağının bile garantisini veremem.