Aynı oyun, yepisyeni bir tecrübe…
2000’lerin başları. J-RYO’larla kafayı bozduğum, PS1 ve PS2 periyoduna ilişkin önüme gelen her J-RYO’yu sorgusuz sualsiz oynayıp bitirdiğim periyot. Önüme gelen demişken de şunu kastediyorum: O vakitler meskende internetim olmadığı için merak ettiğim oyunları indirmek üzere bir talihim da yok, o yüzden korsan ağabeylerden ne bulabilirsem alıp direkt onu oynuyorum.
Bir gün bir kırtasiyenin önünden geçerken baktım, dükkânın dışına bir kutu koyulmuş. İçi de PS1 oyunları dolu! (Evet kırtasiye ve korsan oyun) Ortalarında da Dragon Quest VII var. Dragon Quest yıllardır merak ettiğim ancak bulamadığım için bir türlü merakımı giremediğim bir seriydi o vakitler. Ders esnasında gizlice Game Uzunluk Color ile DQ3 oynamışlığım vardı ama o 8-bit, artık epey eski sayılabilecek bir oyundu. O yüzden çabucak DQ7’yi aldım ve meskene koştum.
İşte özgün DQ7 ile tanışmam da bu halde olmuş ve oyuna baştan sona hayran olmuştum. Her bir adada birbirinden bağımsız maceralar sunması, melankolik havası, acımasız ancak başarınca dayanılmaz bir tatmin duygusu yaratan zorluk ayarı, hayatımda duyduğum en yeterli oyun soundtrack’lerinden birine sahip olması beni mest etmişti. Çok da uzun bir oyundu bu ortada, 100 saatten fazla sürüyordu bitirmesi.
Sadece bir J-RYO olarak değil, oyunculuk hayatımın da en değerli oyunlarından biri haline gelmişti DQ7. Beni serinin amansız bir hayranı haline getiren, bütün yan oyunları dahil hepsini oynattıran oyun da tam olarak budur. Hatta koleksiyonculuğa başladıktan sonra en çok para vererek aldığım orjinal oyunlardan biri de yeniden bu oldu, hala daha da koleksiyonumun en pahalı modüllerinden biridir.
Gelgelelim benim için bu kadar kıymetli ve değerli olmasına karşın genel olarak serinin en tanınan oyunlarından biri değildir DQ7 maalesef. 4 milyon üzere bir satış sayısı yakalayıp PS1 tarihinin en çok satan 25. oyunu haline gelmeyi başardı ama serinin hayranlarını biraz ikiye bölen bir oyun oldu. Yan oyunlarda karakterleri ve müzikleri falan pek kullanılmaz. İşte bu sebeplerden dolayı Reimagined duyurulunca inanılmaz şaşırıp çok keyifli olmuştum.
Issız Adam
Farkındayım, giriş kısmını biraz fazla uzattım ancak bu oyunun benim için değerini ve pahasını de paylaşmak istedim. Oyuna dönecek olursak, bilmeyen dostlar için özetlemek gerekirse en safkan haliyle sıra tabanlı bir J-RYO DQ7 Reimagined. Baş karakterimiz bütün dünyanın küçücük bir adadan ibaret, gerisinin yalnızca engin ve bomboş denizler olduğu dünyada, ufacık bir balıkçı kasabasında yaşayan bir genç. Lakin en yakın arkadaşı ve hükümdarın oğlu Kiefer’le birlikte adada bilinmeyen bir tapınak buldukları gün hayatları değişiyor. Tapınaktaki her bir kaideyi, buldukları ada fotoğraflı tabletlerle tamamladıkları vakit da tablette resmedilen adanın geçmişine gidip geleceklerini kurtarmaya başlıyorlar. Böylece de günümüze döndüklerinde de bu adaların da yine ortaya çıktığını görüp aslında dünyanın bildiklerinden çok daha büyük olduğunu keşfetmeye başlıyorlar. Tıpkı çocukluğumuzda dünyanın mahallemizden ibaret olduğunu sanıp, büyüdükçe aslında ne kadar büyük ve tekinsiz olduğunu fark etmeye başlamamız üzere olağanüstü bir alegori bu.
Bu ortada şunu değerle belirtmek gerekiyor, DQ7 birinci defa Remake olmuyor aslında. 3DS’e de oyunun tam üç boyutlu bir Remake’i çıkmıştı ki Reimagined bu sürüme ilişkin kimi elementleri kullanıyor, rastgele savaşların kaldırılıp canavarların haritada görünmesi üzere. Fakat 3DS sürümü bir el konsoluna hapsolduğu için çok fazla beşere ulaşamamıştı, o yüzden ben çok daha tanınan olan klasik PS1 sürümüyle kıyaslamak istiyorum müsaadenizle.
Öncelikle Reimagined sürümü oyunu görsel açıdan büsbütün yenilemiş ve rengarenk bir üç boyutlu dünya sunuyor. Üretimci grubun karakterlerin gerçek figürlerinden modelleyerek yaptığını belirttiği karakter modelleri hakikaten de oyuncak üzere gözüküyor. Görsel açıdan harikulâde bu üslup çocukmuşsunuz da oyuncaklarınızla bir hikaye canlandırıyormuşsunuz hissiyatını yaratıyor. Bayıldım diyebilirim. Tekrar PS1 özgününde konsolun midi sistemini kullanan müziklerse Reimagined ile yerini birebir bestelerin full senfonik versiyonlarına bırakmış. Ben oyunun müziklerine midi’yken bile hayrandım, senfonik versiyonlarıysa beni mest etti oynarken. Merhum Koichi Sugiyama üstadın tekrar ellerine sıhhat.
Oyundaki kıymetli orta sahnelerse artık seslendirmelere sahip. Muhakkak ki 2D – HD Remaster’larda yer alan takımla çalışmışlar ki benim üzere dikkatli dinleyiciler ortak seslendirme sanatkarlarını çabucak yakalayacaktır. Ruff’u DQ2’deki Sanguini Elmo’yu seslendiren kişi seslendiriyor mesela, duyar duymaz fark ettim. Yıllardır bildiğim karakterleri birinci defa kendi sesleriyle duymak çok keyifli ve seslendirmeler genel olarak başarılı lakin DQ8 ve 11’deki kadar etkileyici bir seslendirme performansı olduğunu söyleyemem.
Ada kıyılarında bekliyorum
Görselliği ve sesleri ortadan çıkarttığımıza nazaran gelelim artık en değerli kısma, yani oynanıştaki yeniliklere. Savaş sisteminden başlayacak olursak, yepyeni DQ7 en klasik sıra tabanlı savaş sistemini kullanıyordu. Yani grubunuzdaki herkes için bir komut seçiyordunuz, sonra oyun sizi ve düşmanlarınızı suratına nazaran dizerek atakları arkası arkasına gerçekleştiriyor, böylece bir cins sona eriyordu. Reimagined ise DQ9’unkine epey benzeyen bir savaş sistemini tercih etmiş ve sıra kime geldiyse atağınızı seçip çabucak gerçekleştiriyorsunuz. O denli eskisinde olduğu üzere Heal’ı seçtim, inşallah karakter ölmeden Heal yapılır gibisinden tırnak yemelerinize gerek kalmadı yani.
Tabii bu sistem oyundaki risk faktörünü azalttığı için savaşlardaki gerilim ölçüsünü ve zorluğu biraz (aslında bayağı) götürmüş. Yeniden DQ9 ve 11’de olduğu üzere de Worked Up sistemi eklenmiş. Şöyle ki, karakteriniz savaşlarda muhakkak bir darbe aldıktan ya da tıp geçtikten sonra Worked Up oluyor ve yalnızca bu haldeyken kullanabileceğiniz bir yeteneği açılıyor. Mesela Priest’ler tüm takıma tıpkı anda Heal basıp, ölenleri diriltip, bütün negatif efektleri sıfırlayabiliyor. Ya da Wizard’lar süreksiz müddetliğine kesin olarak kritik vurmaya başlıyor büyülerinde. Her karakter ve sınıfa nazaran değişen bu yetenekler nitekim de savaşın seyrini değiştirebilecek nitelikte şeyler, hatta bunları birebir savaşın içinde birkaç sefer de kullanabiliyorsunuz.
Sınıflardan bahsetmişken, oyunun sınıf sistemi de bayağı değişmiş. Moonlighting denen sistem sayesinde birebir anda 2 tane sınıf seçebiliyor, iki sınıfın da yeteneklerini ve büyülerini tıpkı anda kullanıp birebir süratte geliştirebiliyorsunuz. Böylece oyunun özgününde olağandışı düzeyde kasma isteyen sınıf sistemi çok daha katlanılabilir bir hale gelmiş. Şahsen kasmaktan nefret eden biri olarak PS1 periyodunda en fazla Paladin, Pirate, Sage üzere Intermediate düzey sınıfları anca kullanabilmişken Reimagined’da Hero, Druid, Champion üzere Advanced sınıfları bile kullanabilmek çok keyifli oldu. Ayrıyeten eskisinden farklı olarak her sınıf değiştirmek istediğinizde Alltrades Abbey’e gitmenize de gerek yok artık. Tek tuşla direkt sınıf ekranını açıp istediğiniz değişiklikleri yapabiliyorsunuz.
Ada vapuru yandan çarklı
Zaten Reimagined sınıflar konusunda olduğu üzere genel olarak oyuncunun çok fazla elinden tutan, hatta bunu biraz da abartan bir oyun olmuş. Evvelce zindanları boss savaşı da dahil tek seferde oynamak gerekirken Reimagined’la birlikte her zindan girişine ve boss savaşının öncesine tüm takımınızı otomatik olarak düzgünleştiren kayıt noktaları koyulmuş mesela. O denli eskisi üzere mana puanlarımı boss’a kadar saklayayım üzere bir derdiniz yok yani, en dandik düşmanlarda bile yapıştırın gitsin. Ayrıyeten dünya haritalarında ve zindanlarda muhakkak aralıklarla yenilenen kaynak noktaları var. (Gene DQ9’da olduğu gibi) Oyunun PS1 versiyonunda Phial üzere mana yenileyici eşyalar o kadar değerli ve kıymetliydi ki kullanmak zorunda kaldığım vakit içim kan ağlayarak kullanırdım. Buradaysa çantam tamamını beleşten topladığım, her birinden neredeyse 100’er tane olan güzelleştirme eşyalarıyla dolu oldu. Bir öteki büyük yardım, DQ’lerde bir karakteriniz öldüğü vakit şayet Zing üzere dirilme büyüleriniz ya da Yggdrasil Leaf üzere über az ve kıymetli diriltme eşyalarınız yoksa ölen karakteri kiliseye götürüp çok önemli bir para ödemeniz gerekiyordu. Reimagined’daysa ölen karakter savaş bittiğinde 1 HP ile diriliyor otomatik olarak. Ya seride 40 yıldır devam eden “Ekip ölünce paranın yarısı gider” kuralı bile kaldırılmış yahu, o kadar diyeyim size.
Peki oyunun bu kadar yardımcı olması neye sebep oluyor? Maalesef oyunun en büyük eksisine: Oyun olağandışı derecede kolay arkadaşlar. Yani DQ serisine yakışmayacak kadar kolay. Düşmanların gücü aşağı çekildiği üzere bir de bahsettiğim takviyeler eklenince DQ serisinin şanına yakışmayacak bir zorluk düzeyinde düşmüş Reimagined. Size durumu şöyle anlatayım: Ben oyunun demosunu olağan zorlukta oynarken çok kolay geldiği için şüphelenmiş lakin tahminen oyunun başı olduğu için böyledir diyerek bozmamıştım. Lakin oyunun tam sürümüne geçince Hard moda aldım ve oyun yine çok kolay oldu. O denli ki bütün savaşları Auto Battle’a aldım, bir sefer bile grind yapmadım, ona karşın birkaç savaş haricinde takımca bırakın ölmeyi, ölmenin kıyısına yaklaştığım savaş bile olmadı; boss savaşları da dahil. Maalesef bu durum bana nazaran bir oyun için en kıymetli şeylerden biri olan sınanma ve muvaffakiyetim hissini bayağı götürmüş. Savaşlarda karakterlerimi yönetmeme gerek kalmadı, yalnızca taktik ve ekipman menajerliği yaptım diyebilirim. Bir oyunun en azından “ZOR” modunun bu kadar kolay olmaması gerekiyor. DQ3 HD Remake’in güç moduna laf etmiştim, bu ona rahmet okutur yani o derece.
Tabii hakkını teslim edeyim, Reimagined’ın yaptığı çok da hoş değişiklikler var. Bana nazaran artık temelli olarak tarihe karışması gereken rastgele savaş mekaniği yerine canavarlar haritada dolaşıyor ve onlara silahınızla vurarak savaşları başlatıyor, istemiyorsanız da dokunmadan kaçabiliyorsunuz. (Gene DQ9’da olduğu gibi) Ancak daha da hoşu, şayet saldırdığınız canavar sizden çok daha düşük bir düzeyse sizi hiç savaşla uğraştırmadan anında öldürüp ganimetleri de kazanabiliyorsunuz. Oyunu gereksiz savaşlardan kurtaran bu harikulade mekanik için üretimci takımı alnından öpüyorum. Ayrıyeten standart canavarların çok daha kuvvetli versiyonları olan, bir boss savaşı tadında “Vicious” canavar savaşları eklenmiş özgününde yer almayan.
Tamamen opsiyonel olan bu savaşlar hem keyifli hem de grubunuzda kullanabileceğiniz ve farklı yetenekler veren (düşmanın size verdiği hasarın birebirini alması gibi) Monster Heart’lar düşüyor. Üstte bahsettiğim halde çift karakter sınıfı sistemi de (Moonlighting) takım planlaması ve idaresine de büyük keyif katmış. Pek çok yeni orta sahne, post-game içeriği ve büyük sürprizler de mevcut ama oyunu birinci kere oynayacak arkadaşlara spoiler olmaması ismine susuyorum.
İncelemeyi sonlandırmadan evvel oyunun 1-2 eksisine daha değinmek isterim. Oyunda tempo düşüncesi var arkadaşlar ve kimi vakit tempo gereğinden fazla tabana vuruyor. Mesela Alltrades Abbey misyonunda grubunuz kandırılıyor (kaçışınız yok) ve bir müddet hiç büyü ve yeteneğiniz olmadan dümdüz oynamak zorunda kalıyorsunuz. Lakin bu süreç o kadar uzuyor ki, bir noktadan sonra yalnızca Attack’ı seçerek dümdüz savaşmak zorunda kalmak artık baygınlık getiriyor. Emsal biçimde zerre savaş ve aksiyon olmadan, yalnızca karakter konuşmalarını okuyarak ilerlediğiniz bir ada sekansı var ki bir noktadan sonra acayip sıkıyor. Bu sekanslar özgününde de böyleydi ancak Reimagined’ta biraz elden geçirilmesini beklerdim doğrusu. Ama hakkını teslim edeyim, yazımı âlâ bir oyun DQ7. Yıllar evvel oynarken fark edemediğim pek çok beğenilen nüansı Reimagined oynarken fark ettim ve hoşuma gitti. Eklenen yeni sahnelerle de eskisine oranla karakterlere çok daha derinlik katmayı başarmışlar. Bilhassa baş karakterimiz ve Maribel ortasındaki kimya çok sempatik.
4 ada sorunu
Gelelim herkesin en çok eleştirdiği kısma. Vakit kısıtından mı yoksa öbür bir sebepten mi bilmiyorum lakin oyunun özgününde yer alan toplam 4 ada ve misyon bu sürümde yer almıyor maalesef. Bu da önemli bir içerik kaybı demek. Olağanda bu adalarda bulduğunuz tabletler de haritada çok alakasız yerlere serpiştirilmiş ve benim üzere özgünü oynadıysanız “Aaa bu tablet ne alaka burada?” diyebilirsiniz. Oyunculardan önemli tenkit alan bu eksikliği daha sonra DLC ile halledeceğiniz duyurdu üretimci takım lakin hikayenin olağan akışında yer alması gereken bu kısımlar nasıl eklenecek, gerçekten merak ediyorum.
Hatırlarsanız evvelki HD – 2D Dragon Quest Remake’leri için “Oyunların sonuncu sürümleri muhakkak bunlar” demiştim. Lakin tıpkı şeyi Reimagined için söyleyemeyeceğim. Neden derseniz, klasik PS1 sürümüyle Reimagined versiyonu açıkçası birbirinden çok farklı deneyimler sunuyorlar zira. İkisinin de başka hoşlukları var. Orjinal PS1 versiyonu, vakit zaman biraz abartsa da yüksek zorluğu ve riskli savaş motoruyla klasik lakin hayli rafine bir DQ deneyimi sunuyordu. Hayli da melankolik, hatta vakit zaman karanlık diyebileceğimiz bir havası vardı. Reimagined sürümüyse daha çağdaş oyuncu kesiti için tasarlanmış, bu yüzden de serinin mirasına uymayacak kadar kolaylaşmış, daha müspet ve renkli bir oyun. Ayrıyeten oynanışa renk katan, hatta keşke PS1 sürümünde de olsaydı dediğim pek çok geliştirmeye de sahip. Çok uzun saatler boyunca da keyifle oynadım, o denli direkt bir negatif hava yaratmak istemem.
Bu saydıklarım Reimagined’ın çok kaliteli bir oyun olduğu gerçeğini katiyetle değiştirmiyor. Yalnızca özgününden epey farklı bir deneyim sunduğunu kabul etmek gerekiyor ki ismi üzerinde, “Reimagined” zati. Benin için çok özel şeyler tabir eden bir oyuna yepisyeni bir gözle bakabilmek de muazzam oldu. Sahiden keşke diyebileceğim tek şey de gereğinden fazla kolay olan zorluk ayarı. Muhafazakarlığıyla nam salan bir serinin tahminen de en çağdaş halkası diyebiliriz Reimagined için. Özgününü oynamış olun ya da olmayın, cinsin hayranı iseniz katiyetle deneyim etmeniz gereken bir oyun.
