Bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır
Türkçeyle alakalı çok sevdiğim bir şey var, o da sahiden çok yaratıcı küfürler edebilmeye imkan tanıyan bir lisan olması. Burada da oluyor, her vakit değil ancak bu türlü vakit zaman güzel Türkçemizin sonlarını zorlayıp o kadar uygun küfürler edelim ki kütlemizle aşamadığımız ışık suratını küfrümüzle aşalım istiyorum. Sövgü ve beddualarım, gayemin gelmişine geçmişine değdikten sonra geleceğine de bir sürtüp kıvılcım çıkartsın istiyorum. Edebiyat uzayında keşfetmeyi bırakın çok genel çerçevede ismi bile konulmamış koordinatlara lisanın bu naçizane kara büyüsüyle güneş yelkenleri açabilelim istiyorum. Buradan Microsoft’a o denli bir sallayayım ki ta Alpha Centauri’de duyulsun, uzaylı illerde ışıklar sabaha kadar sönmesin istiyorum.
Lakin küfrü drama azgını bayağı sosyal medya ağalarının ellerinden kurtarıp, kendimize yakışan halde edemediğimize, serdeki terbiyeyi dışarı iki hava almaya gönderemediğimize nazaran, elden gelenler sonlu. Ben kendi adıma Nokia misali hiç kusur yapmayıp tekrar de kaybeden id Software çalışanları başta olmak üzere Microsoft’un sigortasını patlattığı herkese taziyelerimizi yollayacağım bu bir. Ardından çağdaş Doom külliyatı dahilinde çıkarılmış tahminen de en düzgün içeriğe sayfa sayfa methiye düzeceğim bu da iki.
Hikâyeyi ana oyunun bittiği noktadan devralan Revelations paketi, Slayer’ın cehennem yüksek kuruluna meydan okuması ve karşısına çıkardıkları hilkat garibesinden sopayı yiyip oturmasıyla başlıyor. Ana oyundan da hatırlayacağınız üzere Slayer’ı dümdüz öldürmek onu ortadan kaldırmadığı için, kurul kendisini Azhrak’ın yaptığına emsal biçimde öbür bir boyuta hapsetme yolunu seçiyor. Kurul tabanında açılan uçurumdan Araf isimli boyutlar arası hapishaneye düşen Slayer varsayım edebileceğiniz üzere elbette buradan kurtulacak. Lakin ana oyundakinin bilakis bunu yapması tek kısım değil, Revelations’ta tabağımıza koyulan dört etli kısımdan üçü kadar vakit alacak.
Revelations’ın anlatısı yeniden ana oyunda olduğu üzere aksiyonu bölmeyip onun etrafından dolaşıyor, Codex sayfalarıyla destekleniyor. Fakat çağdaş üçlemenin alışkanlığını bozan, standart pompalı tüfekle düz insan vurduğumuz ve oynanış olarak eski Doom oyunlarına selam çakan birkaç flaşbek sekansı var. Bu sekanslar, birinci Doom oyunundan bile öncesine giderek Doom Slayer’ın kumandanıyla sebep sürtüştüğüne ve bunun sonucunda Mars’a sebep sürüldüğüne dair bilgileri açık ediyorlar. Yani Revelations, Doom mitolojisine kıymetli eklemeler yaparak ismini haklı çıkarıyor.
Eternal holiganları, gelin bakayım sizinle bir şey konuşacağız
Ancak elbette paketi bu kadar yeterli yapan temel şey, kaç oyundur daima arka koltukta takılan öyküye yeni ayrıntılar eklemesi değil, Eternal’ın The Ancient Gods eklentilerinin yaptığının tersine ana oyunun oynanışına kat çıkması. Ek paketi beklerken Hugo Martin canlı yayınlarda daima Revelations ile alakalı ufak ufak insanları gazlıyordu ve mızrağın ismini da anmıştı. Lakin ben Haziran ayındaki fragmanı görene kadar mızrağın kalkana değil, yakın dövüş silahlarına alternatif olacağını düşünüyordum. Sonra o aşırı gaz Revelations fragmanı geldi ve karşımıza Eternal ile The Dark Ages’in aşk evliliğinden doğmuş görünen bir oynanış çıktı. Revelations, Eternal’ın hareket yeteneğiyle The Dark Ages’in ağır ve tok üslubunu birleştirecek üzere duruyordu.
Birleştirmiş de zati. The Dark Ages’in savaş mekanikleri spesifik bir gayesi olan, bu uğurda birtakım fırsatları bile isteye kaçırmış mekaniklerdi. Oyun savaşlarını kalkanla savuşturma yapmanın yanında üzerinize gelen düşman ateşinden zigzag çizerek kaçma işinin etrafına kurmuş, yatay düzleme takıntısıyla dikey düzleme hiç yüz vermemişti. O kadarki yüksek bir yerden düştüğünüzde şok dalgası yayarak düşmanlara hasar verme ve onları sendeletme olayı, üzerine gidilerek etkin kullanabileceğiniz bir mekaniğe bile dönüştürülmemişti. Bunun yanında bir de kalkanın yer yer fazla kolay kaldığı gerçeği vardı. Blok/savuşturma/sektirme tek tuşla yapılırken, rünler başarılı savuşturmalarla kendi kendine aktifleşirken, bunun üzerine faal kullanılan yegâne öbür özellik kalkanı fırlatma özelliğiyken kullanım kolaylığı uğruna kullanım inceliği tıraşlanmış üzereydi. Yanlış olmasın, ben ve benim üzere Eternal olmasını beklemeyen tayfa The Dark Ages’in mekaniklerinden çok büyük keyif aldı almasına fakat tıpkı DOOM 2016 üzere muhtemel eklemeler için çokça yeri vardı. Bir kesitin 2016’dan Eternal’a geçiş sürecini tekrar yaşamaya sabrı olmadığı görülmüş ve mevcut sistemi olgunlaştırma işi, bir seneyi az aşan bir müddette önümüze koydukları bu kocaman pakette mızrakla halledilmiş.
Araf’a düştüğümüz o birinci anda kalkanımız beş kesime ayrıldığı için öbür elimize mızrağımızı hemencecik alıyoruz. Tanışma süreci biraz sancılı geçiyor zira birincisi, mızrakla da savuşturma yapabiliyor olmamıza karşın zamanlaması farklı. Çünkü savuşturma için mızrağı savurmamız lazım ve animasyonu daha yavaş. Yani hem daha erken basmamız gerekiyor hem de art arda süratli saldıran Cosmic Baron yahut Agaddon Hunter üzere düşmanlarla savaşırken defans arasında ofansa geçecek daha az vaktimiz oluyor. İkincisi, mızrağın kalkan üzere 2 değil 5-6 tane etkin kullanmak gereken, farklı fonksiyonlu özelliği var ve bunlar başta açık gelmiyor. Etrafı delik deşik ederek yeni kaynaklarımızdan evvel yeteri kadar “Platin” sonra kâfi ölçü “Kan Demiri” buluyor, o denli bu arkadaşları açıyoruz. Oyunun başındaki kalkanla sonundaki kalkan arasındaki fark fare kadarken, ek paketin başındaki mızrakla sonundaki mızrak arasındaki fark dağ kadar.
Kırmızıysa dur, yeşilse savuştur
Tabii anlatmaya da o baştaki halden başlayayım, üzerine ekleye ekleye gidelim. Mızrağın standart özellikleri Kesik, Et Kancası ve Atılma (Eternal’daki ismiyle “Dash”) olmak üzere üç tane. Kesik, yukarıda bahsettiğim savuşturma işlevli savurma hareketi. Et Kancası ise Eternal’daki Super Shotgun zincirinin çok daha gelişmiş bir versiyonu. Artık düşmana yönünüze yalnızca yanlara değil yukarı hakikat da falso verdirebiliyorsunuz. Yörünge özelliğini alırsanız kancayı attıktan sonra tuşa basılı tutarak kısa bir mühlet düşmanın etrafında daire de çizebiliyorsunuz. Atılma özelliği de mızrağı savurarak savuşturma yapacak vaktinizin olmadığı durumlarda karşı akına geçmeden yalnızca kaçmak için. Hem Kesik hem de Atılma, düşmanların yeşil renkli ataklarını absorbe ederek mızrağın sonraki üç özelliğini kullanmanıza yarayacak Güçlendirme barlarını dolduruyorlar.
O sonraki üç özellik de Vuruş, Fırlatma ve Darbe. Vuruş yalnızca Et Kancası’nın ardından kullanabildiğimiz, gökten yere inen alan tesirli bir taarruz. Geliştirildiğinde hem sıhhat doldurma hem de tesir alanındaki herkesi bir müddetliğine sersemletme üzere fonksiyonları var. Fırlatma ismi üstünde menzilli bir hücum fakat yeniden geliştirildiğinde, düşmanların üzerinize yolladıkları mor ve kırmızı güç huzmelerini delip geçme ve kalkanları aşma özelliğine sahip olduğundan bilhassa havadaki düşmanlara karşı çok tesirli. Darbe ise hem düşmanların zırhlarını kısayoldan ısıtıp kırılabilir hale getiriyor, hem de art arda kullanımda en büyüklerini bile sendeletiyor.
Mızrak sahiden oynaması çok fakat çok keyifli bir oyuncak. Başta bilhassa de savuşturma işinde daha yavaş kaldığı için biraz ritminizi bozacak, sadık yâriniz kalkana koşmak isteyeceksiniz. Kalkan mızrağı da bize takdim eden Mimar isimli yeni karakter tarafından birinci kısmı bitirdiğimizde tamir edilene kadar buna imkân olmayacak, tahminen bu yüzden hudut olacaksınız. Kalkanı geri aldığınızda da hasarlı olduğu için rünlerin çalışmadığını görünce somurtmaya devam edecek, ufak ufak mızrakla aranızdaki buzları eritmeye başlayacaksınız. Lakin mızrağın özelliklerini açtıkça ve kalkanla dönüşümlü kullanmaya başladıkça değişik zevklerin kapılara aralanacak. Ek paketin ana içeriğini bitirdiğinizde hem kalkan rünleri dönecek hem de kalkanla mızrak arasında geçiş yaptığınızda yakındaki düşmanları sendeleten özelliği nihayet açabileceksiniz.
Bu noktada Slayer bir tanktan tam teşekküllü bir kitle imha silahına dönüşmesini çabucak hemen tamamlamış olacak ve The Dark Ages savaşları Eternal’dakilerin düzeyine erişecek, hatta tahminen geçecek. Öncelikle mızrağın zinciri sağ olsun başta bahsettiğim, yere inişlerde şok dalgası yayma olayı artık faal kullanabildiğiniz bir mekanik haline gelmiş. Ayrıyeten kalkanın oyuncudan hiç talepkâr olmaması durumu da mızrağın say say bitmeyen özelliklerinden mazeretle ortadan kalkmış. Aslında hatırlarsanız Eternal’ın The Ancient Gods paketleri de ana oyunda ustalaştığını varsayan ve zorluğu kökleyen paketlerdi. Fakat repertuvarımıza az şey ekledikleri için tatmin edici birer öğrenme deneyimi sunamıyorlardı. Revelations hem repertuvarımıza hem de karşımıza çıkan manilere yaptığı eklemelerle olağanüstü bir öğrenme deneyimi sunuyor. Bilhassa birden fazla sendeletme formülünü aralıklı olarak kullandığınız kombolarla, kalkan ve mızrak arasında geçiş yapa yapa Mini Boss’ları nefes aldırmadan döver hale geldiğiniz noktada yaptıklarınıza bakıp “ÜFFFF” çekmeye başlıyorsunuz. Oradan sonrası menüdeki ekstra parametrelerle, oyun süratiyle, düşman hasarıyla, savuşturma aralıklarıyla falan oynayıp güzelce kafayı kırmak.
“Karşımıza çıkan pürüzlere yapılan eklemeler” derken sebep bahsettiğimi de unutmadan açayım. Revelations öncelikle yeni düşman tipleriyle geliyor. Avcı Agaddon’un çekiç kullanan daha güçlü versiyonu var, savaş alanını sisle kaplayıp öteki düşmanların sıhhatini artıran Sehhar var, birinci sefer burada gördüğümüz tek teker üstüne kalkanla vızır vızır dolaşan Döner Testere var, pek sevdiğimiz Pain Elemental’ın kozmik TDA şubesi var ve son olarak pek nefret ettiğimiz Arch Vile’ın (Baş Zalim diye çevirmişler) yeni hali var. Bilhassa Arc Vile’ın yeni hali hakikaten nefretlik olmuş ki o denli de olması lazım. Ayrıyeten yıkım yeteneğimiz arttığı için artık düşmanlar da daha kalabalık geliyor; bilhassa oyun sonu içeriğinde kendinizi birebir anda bir Siber İblis, bir Avcı Agaddon, bir de Komodo üzere kodaman kümeleriyle dövüşürken bulacaksınız.
Samus Aran’ı Doom Slayer ile evermek
İki paragraf yukarıda dediğime ithafen “Yeni gelen özelliklerin tamamını açabilmek için ek paketi bitirmek lazımsa ne manası kaldı?” demiş olabilirsiniz. Lakin sakin olun, Revelations’ın içeriğini sunuş biçimi şimdiye kadar gördüğümüz ana oyunlardan da eklentilerden de farklı. Esasen bunu birinci kısımda yalnızca kalkanla çözebileceğiniz bulmacalar olduğunu gördüğünüzde anlayacaksınız. Revelations’da çok değil azıcık Metroidvania sosu var. Mızrak ve kalkan kullanarak çözdüğümüz ufak bulmacaların yanı sıra, doyamayanlar ana senaryoyu bitirdikten sonra geri dönsün diye farklı oyun sonu içerikleri eklenmiş. Bu oyun sonu içerikleri her kısımda her birinden birer tane olmak üzere üç çeşit. Klasik müsabakalar klasik DOOM oyunlarındaki görsellikle tasarlanmış kısımlarda pompalı tüfek ile yere yapışık vaziyette ilerlediğimiz sekanslar. “Güç Ritüeli” olarak isimlendirilenler vakit karşı yarışarak önünüze koyulan farklı amaçlara ulaşmaya çalıştığınız ve sürenize nazaran madalyayla ödüllendirildiğiniz vazifeler. Preator müsabakaları da en son alana giren kodamanı artık nasıl kolayınıza gelirse o denli haklamanızı isteyen arena müsabakaları. Her ana vazife haritasındaki her bir oyun sonu vazifesini tamamladığınızda, Araf’ın altındaki muhteşem kısım sonu canavarı olan Xal’Goroth ile savaşma hakkını elde ediyorsunuz. Onu da yendiğinizde, ordu üzere düşman gelen dört adet “Ustalık Arenası” açılıyor. Acımaz bunları da geçerseniz Deşme Arenası’na özel üç yeni harita ve mızrağı burada kullanabilme hakkını elde ediyorsunuz. Bütün bunları yapmak seçtiğiniz zorluk düzeyine de bağlı olarak 10-12 saat civarı sürüyor. Yani Revelations, ana oyunun dörtte biri fiyatına satılmasına karşın ana oyunun yarısı kadar, hem de birebir kalitede içerik barındırıyor. Bu bağlamda sanıyorum Shadow of the Erdtree’den bu yana oynadığım en (fiyatına oranla) etli indirilebilir içerik.
Ayrıca oyundaki bulmacalar bu sefer hem ana okul düzeyinde değil ve çözmesi keyif verici, hem de artık haritada toplanabilir objelerin yeri gösterilmediği için yön hissinizi daha yeterli kullanmanızı gerektiriyorlar.
Bu kadar övgüden sonra Revelations’ın eksileri yok mu, elbette var. Bunlardan birincisi ve en büyüğü, kısımları Metroidvania gibisi formda tasarladıkları için ana misyonları halihazırda açtığımız bütün geliştirmeler ile baştan oynama imkânı vermemeleri. En azından bütün geliştirmeler açık başlayabileceğimiz DLC’ye özel bir NG+ modu eklenmesinin önünde ne üzere bir mani var çok hayal edemedim ancak esasen direktör Hugo Martin çok talep olduğu için bu mevzuda bir şeyler yapmaya çalışacaklarını söylüyor. Benim için en ülkü senaryo ana oyunu da mızrakla baştan sona oynayabilmek olurdu lakin hem kısım dizaynlarının mızrağın uçmalı kaçmalı özelliklerini kaldırabileceğini sanmıyorum hem de Microsoft stüdyonun yarısından fazlasını işten çıkarmışken bu şekil eklemelere vakit ve işgücü ayırmalarını bekleyemiyorum. İkinci eksimiz de ana oyundan taşınan, müziklerin mızrak/kalkan çınlamaları tarafından çok boğulması. Finishing Move tekrar güzel müzikler bestelemiş ve tekrar bu müzikler oyunun kendi sesleriyle karışınca bir kakofoni haline geliyor. Çare albümü ayrıyeten açıp dinlemek.
Başta da söylediğim üzere, Doom: The Dark Ages’in Revelations paketi, çağdaş DOOM üçlemesi bünyesinde çıkarılmış en uygun içerik olabilir. “TDA, Eternal’a benzemeli miydi?” tartışması DOOM kitlesinin Mayıs 2025’ten bu yana en çok açtığı tartışmayken, Hugo Martin de oyuncu geribildirimine bu kadar fazla değer veren bir direktörken bir şeyler rahatlıkla yanlış gidebilirdi. Oyuncu taleplerine bağlı yön değiştirmelerin dozu fazla kaçabilir, id Software TDA’yı serinin başka oyunlarından ayrıştıran şeyleri törpüleyebilirdi. Fakat bu olmamış, TDA temel oynanış döngüsü Eternal’ınki kadar talepkâr bir forma kavuşurken mobilite ve tokluğu olabilecek en yeterli formda birleştirmiş. O denli ki paketin gazıyla hem 2016’yı hem de Eternal’ı geri dönüp tekrar oynadım ve Eternal hâlâ çok güzel bir tempoya sahip olsa da (2016 oynanış tarafında eskimiş) bunu Revelations’daki katıksız güç hissine tercih edemedim. Çağdaş DOOM’ları seven biriyseniz Revelations’ı oynamayı kendinize borçlusunuz.
