Tam olarak eski baş kılıç ve büyü aksiyonu
Tahtında kudretle oturan Kral Amvrysseas, Amvros Krallığı’nı yönetiyordu. Çeliğe ve zihne hükmeden Hükümdarın Gücü eşsizdi. Ve pek çok kişi tarafından arzulanan bir güçtü.
Büyücülerin kurduğu bir komplo Kral’ı devirmeye ve onun Gücü’nü ele geçirmeye kalkıştı.
Şövalyelerini yozlaştırdılar. Dehşet verici canavarlara komuta ettiler. Ve aklın alamayacağı kaygılar çağırdılar.
Böylece Cadılık Savaşı başladı.
Yozlaşmanın başını çeken dört büyücü vardı:
İllüzyonist Zerfalon, Geyik Şövalyeleri Tarikatı’nı Kral’a karşı kışkırttı.
Mergont Vahşileri’nin Şamanı Tip’Lezar, dış kalelere giden yolları keserek destek kuvvetlerin ulaşamamasını sağladı.
Kan Büyücüsü Tul Akash, Kral’ın topraklarından kovduğu canavarları etrafında topladı ve onları Amvros halkının üzerine saldı.
Kara Büyücü Nopar-Tel ise komplonun iplerini çekti ve krallığın üzerine akıl almaz bir lanet getirdi.
Fakat Kral Amvrysseas, bu komplonun muvaffakiyete ulaşmasına müsaade vermeyecekti. Sol Eli Fırtına Milon’a en güçlü savaşçıları toplamasını ve bir cadı avcıları loncası kurmasını emretti.
Kralın kız kardeşi, birebir vakitte Milon’un eşi olan Kızıl Cadı Aelia, cadı avcılarını korumak için büyülü pelerinler dikti. Kızıl Pelerinliler, Kral’ın düşmanlarının kanıyla boyanan bu pelerinleriyle, Büyücüler Komplosu’na karşı verilen son direnişti.
Cadılık Savaşı’nın son günlerinde komplocular saklanmaya çekildi.
Ama Kızıl Pelerinliler’den kaçış yoktu.
Nasıl lakin, tam olarak bir soulslike’a yakışacak bir kıssa girişi değil mi? Lakin birtakım yerlerde yanlış biçimde tanımlandığını gördüğüm için buna bir müdahale etmek zorundayım: Crimson Capes 2D bir soulslike değil. Aksiyon macera demek daha hakikat olur. Evet yeniden teke tekte şiddetli düşmanlar var, oyunun zorluk düzeyi alışılagelenin üzerinde, birbirine bağlı bölgelerden oluşan nefis bir harita da var, ihtimamla tasarlanmış boss’lar da. Fakat soulslike bu değil, bunu esasen daha evvel konuşmuştuk 🙂
Crimson Capes tam olarak eski baş bir fantastik oyun. Oyunun dünyası da, kıssası de, oynanışı da her anında bunu gösteriyor bize. Açıkçası oyuna başladığım birinci anlardan bitişine kadar aklıma sıklıkla gelen isim Moonstone oldu. Eski oyunculardansanız bu ismi duyduğunuzda sizin de başınızda çok net bir manzara canlanmıştır. Moonstone’u alın, oradaki farklı ekranlarda geçen aksiyonu tüm dünyaya yayın. Çokça vahşet, uzuv ve baş koparma, etrafa fışkıran kanlar, tuhaf yaratıklar. Bunlar Crimson Capes dünyasındaki her adımda karşınıza çıkacak şeyler.
Oyunun fragmanlarından beri dikkatimi çeken öncelikli şey animasyonlarıydı. Rotoskop tekniği kullanılarak hazırlanan bu animasyonlar (Prince of Persia’yı anmadan geçmeyelim) oyunun belkemiğini oluşturuyor ve düşmanlarla yaptığımız düelloların görsel açıdan daha kuvvetli hale gelmesini sağlıyor. Ancak oynanışı sağlamlaştırıyor mu derseniz, meh derim. Animasyonların tartısı, düğmeye basış ile animasyonun tamamlanış suratı ortasındaki farkları vs düşünürsek kullanılan teknik oyunu tahminen de olmasından daha sıkıntı hale getirmiş. Yani görsel olarak çok şık fakat uygulamada tekleyen bir yan bu.
Crimson Capes’in savaşları hem çok kolay, hem çok karışık. Daha doğrusu siz ne kadar karışık olmasını isterseniz o kadar karışık hale getirebiliyorsunuz. Şöyle ki oyunda aslında bir hafif ve bir ağır taarruz var. Kaçınma hareketi ve bir de blok hareketi var. Bunlara ek olarak her kahramanın özel bir yeteneği bulunuyor ve bunu etkinleştirebiliyorsunuz. Yani tüm oyunu baştan sona bu formda oynamak mümkün.
Ama dilerseniz topladığınız yetenek puanlarıyla özel hareketler açabiliyor ve silahla yapabileceğiniz akın repertuarınızı genişletebiliyorsunuz. Bu “bileşik saldırı” hareketlerini üst yahut aşağı istikametlerine basarken hafif ve ağır atak yaparken kullanıyorsunuz, kimi zıplayarak vuruş yapıyor, kimi saplama hareketi yapıyor vs. Bir de her karakterin özel atak disiplini var, bunu etkinleştirip yeniden bir kombo yapabiliyorsunuz.
Açıkçası bu bileşik hareket konusu bana gereksiz karışık geldi, zira oyunun savaşları daha çok çabuk etmemeye, gelen saldırıyı bloklayıp karşı taarruz yapmaya dayanıyor. Karşımdaki düşmana bam güm gireyim derseniz on saniyede tahtalı köyü boyluyorsunuz zira. Hele boss’larda hiç bahtınız yok. Ben bu “def et ve saldır” mantığını sevdiğim ve muvaffakiyetle uygulayabildiğim için karakterlerime yeni yetenek kazandırmaya gerek duymadım. Yani ortada çok seçenek var, fakat bu çok seçenek birebir vakitte gereksiz seçenekler.
Crimson Capes’te karakterimiz level atlamıyor, yani sıhhat çubuğunu uzatmak, silahımızın ziyanını git gide daha da artırarak oyunu kolaylaştırmak mümkün değil. Bunun yerine birtakım yan misyonları yaparak ve boss’ları öldürerek yeni eşyalar kazanıyor ve bunlarla güçlendiriyoruz kendimizi. Mesela bir kristal pasif düzgünleşme sağlıyor, bir tanesi hafif ataklarımıza kanama efekti ekliyor. Bulduğumuz bir zırh ölmeye yakınken daha fazla hasar absorbe ederken, bir başkası yükünden dolayı kaçınma hareketi yapmamızı engelliyor ancak hasara karşı büyük direnç sağlıyor. Üst üste yaptığımız atakların ziyanını artıran eşya da var, görünmezleri görünür kılan da. Bir silah cevheri, bir zırh ve iki fetiş kullanıyoruz, yani burada yaptığımız kombo da büsbütün oyun tarzımıza dayanak oluyor.
Oyunun dünyası çok enteresan tasarlanmış. Bir bölgedeki bir misyon sonucunda kazandığımız eşya bir öteki bölgedeki misyonda kestirim edemeyeceğimiz formlarda işe yarayabiliyor. Örneğin Swallower’s Retreat’te bir balık kral ile karşılaşıyoruz fakat ne konuştuğunu anlamıyoruz. Onu öldürdüğümüzde yenilebilirlerin tesir mühletini artıran bir fetiş kazanıyoruz. Lakin şayet öncesinde Mergont Summit’teki kabile şefini öldürüp lisanını kesersek, bu lisan sayesinde hükümdarın ne dediğini anlayabiliyoruz. Alın size hem muvaffakiyetim geldi, hem de işe fayda eşyalar satan bir satıcı. Zımnî ekranlar, küçük yan vazifeler ve bu çeşit gizemler oyunun dümdüz aksiyon oyunu olmasının önüne geçiyor.
Oyunun sıkıntı olduğunu söylemiştim ve bu zorluğun en büyük sebebi daha evvel de bahsettiğim üzere animasyonlar. Siz düşmana dönerek kılıç vurmaya çalışırken darbeyi yiyiveriyor, sersemliyorsunuz mesela. Animasyonu iptal etme yok, düzgünleşme düğmesini spamlıyorsunuz mesela bir frame boşluk olsun da iyileşebileyim diye. Bilhassa sonlara yanlışsız kimi boss’lar bu bakımdan saç baş yoldurdu zira sadece karakterim yanlış tarafa dönüp uzun bir animasyona girişti yahut sadece ben kılıcı kaldırana kadar düşman kendi hücum animasyonuna başladı diye çok fazla anlamsız ziyan gördüğümü fark ettim. Animasyon görselindeki akıcılık oynanışa da yansısaydı şu an farklı şeyler konuşuyor olurduk.
Crimson Capes’te ilerledikçe açılanlarla birlikte toplam 4 farklı karakter kullanabiliyoruz ve bunların hepsi de farklı oynanışa ve yeteneklere sahipler. Oyunun kayıt noktaları olan mavi çiçeklere geldiğimiz anda anında karakter değiştirmek mümkün. Aslında bazen bunu yapmak gerekiyor zira Skaen’in ateş gücüyle çalıları ortadan yok etmek, Feiyoun’un görünmezlik gücüyle öteki türlü geçemeyeceğimiz düşmanları öldürmek vs lazım. Ancak bu “minik bulmacaları” geçer geçmez tekrar alıştığınız karaktere dönebilirsiniz. Ben oyunu baştan sona Milton ile oynadım mesela.
Bu çeşit oyunlara puan vereceğim vakit bir geriliyorum. Bu türlü bir indie için görünür olmak kıymetli, o yüzden tahminen çoğunuz puana bir göz atacak, burun kıvıracak ve bu türlü bir oyunun varlığını bile unutacaksınız. Kusurları ve yapım eksikleri olan bir oyuna kalkıp da yüksek puan veremem, ancak düşük puan demek oyun bir talihi hak etmiyor demek de değil. Crimson Capes bir bahtı hak ediyor. Ben 12 saat oynamışım, tüm başarımlarını yapıp her şeyini tamamladım ve harcadığım vakte üzülmedim. Bilakis, eksilerine karşın bu türlü bir oyunu deneyimlediğim için, bana yaşattığı nostalji için şad bile oldum. O yüzden sizden ricam puan olayına çok da takılmayın, yazı ilginizi çektiyse bir iki görüntüsünü izleyin, bir bakın bakalım size nazaran mi değil mi. Bence Crimson Capes üzere oyunlar için yapabileceğimiz en âlâ şey bu olur.
