Horses – İnceleme

Ali babanın bir at çiftliği var!

Bazı oyunlar vardır sadece bir tartışma yaratmak, insanları trollemek için yapılırlar. Bunlar çoğunlukla hiç emek sarf edilmeden geliştirilen, özlerinde dandik oyunlardır. Horses’ın geliştiricisi Santa Ragione oyunun etrafında dönecek tartışmaların farkındaydı diye iddia ediyorum. Fakat Horses’ın tek becerisi Steam’den ve Epic Store’dan banlanmış olması değil.

Tartışmaları bir kenara bırakırsak Horses ortalamanın biraz üstünde kalan deneysel ve kolay bir oyun. Yürüme simülatöründen hallince mekanikleri ve bir adeat hoş bulmacası var.

Çalışıp biraz para kazanmak için kelam konusu at çiftliğine iki haftalığına gelen, 20 yaşında bir genciz. Oyuna başlarken dikkatimizi garip kamera açıları ve 1930’lu yılların siyah-beyaz sinemalardan esinlenen görseller çekiyor. Bilhassa belirli hareketleri yaparken animasyon yerine sinema kareleri kullanılmış olması epeyce etkileyici. Oyunun rahatsız edici atmosferini vurguladığı üzere teknik olarak da ucuz ve kolay bir tahlil olsa gerek. Bilhassa bugünlerde eski siyah-beyaz sinemaların büyük bir kısmı halka açık kullanıma düşmüşken bu tekniği daha fazla bağımsız geliştiricinin kullanmasını beklerdim.

Teknik olarak daha kolay bir tahlil dedim fakat genel olarak ortada yapım kıymeti yüksek, kompleks bir iş yok. Bunun şuurlu bir seçim olduğunun farkındayım natürel. En azından yüz animasyonları ve modeller için durum bu. Lakin birtakım animasyonlar bir Game Jam’den fırlamış üzere duruyorlar. Geliştirme süreci iki yıl olan ve bu kadar az etkileşimi olan bir oyundan daha fazlasını bekliyordum açıkçası.

Model demişken mevzubahis atlara gelelim. Evet at maskeli beşerler. Evet çıplaklar. Hayır, değerli (!?) yerlerini görmüyoruz zira sansürlü. Ancak evet, çok ayıp şeyler yaptıklarına şahit oluyoruz. Şayet bir arkadaşınız yansınızı görmek için hiçbir şey söylemeden oyunu elinize tutuşturmadıysa bunlardan aslında haberiniz vardır. Münasebetiyle bu biçimde görünce istenen o şok tesirini yaratmayacaktır. Tekrar de bunun oyunun anlatısında kıymetli bir yeri var. Ve hayır, bu katiyen bir porno oyunu değil.

Atları görünce zati bir şeylerin yanlışsız olmadığını fark ediyorsunuz. Günler ilerledikçe de kimi şeylerin ne kadar yanlış olduğuna şahit oluyorsunuz. Bu noktada oyunun vermek istediği iletileri çok net almaya başlıyorsunuz. Tıpkı görsel şekli ve kamera açıları üzere, oyun bu bildirileri gözümüze gözümüze sokuyor. Tahminen biraz daha az soksaydı ortaya biraz daha etkileyici bir anlatı çıkabilirdi. Tekrar de vermek istedikleri bildirisi bir çubuğun ucuna bağlayıp var güçleriyle arı kovanına sokan geliştiricileri taktir ediyorum.

Ali Baba’nın çiftliğinde gündelik işlerinizi yaparken kimi yerlerde seçim yapmanız da gerekebiliyor. Seçim derken derin bir diyalog sisteminden falan bahsetmiyorum. Orta sıra fikriniz soruluyor ve yalnızca bir hisle karşılık verebiliyorsunuz. Fakat diyaloglar harici bu seçimlerin bir şeyleri etkiliyormuş üzere hissetmedim. Natürel bunu negatif bir şeymiş üzere algılamadım; anlatının bir parçasıymış üzere hissettim.

Horses’ı bir bütün olarak ele alırsak ne etrafında dönen tartışmaları ne de sansürü haklı çıkarıyor. Görsel sunumun yarattığı şok, tesirini süratli bir biçimde yitiriyor. Faşizm, cinsel ve ruhsal şiddet makûs bildirilerini efektif bir biçimde iletse ve toplum sistemini sorgulatsa da üzerinde düşünülecek bir şey bırakmıyor. En azından bende çok fazla bir is bırakmadı. Tahminen hayvanlara davranışları sorgulatabilir, çiftliklere ve hayvanat bahçelerine farklı bir bakış açısıyla bakmamızı sağlayabilir.

İlginç görsel sunumunu bir kenara bırakırsak elimizde ortalama bir yürüme simülatörü var. 18 yaşını devirmiş, deneysel ve sanatsal oyunları seven goyunlar birkaç enteresan saat geçirebilir.