Call of Duty: Black Ops 7 – İnceleme

Aynı şeyi tekraren yapıp farklı bir sonuç beklemek…

Geçenlerde işten çıktım. Serviste o denli kısa görüntü kaydırıyorum vakit geçsin diye. Tam o sırada bir yazıya denk geldim. Motamot şu yazıyordu; “bir Call of Duty oyununu öldürecek tek şey, tekrar bir Call of Duty oyunudur”… Bu kelam kimden çıktıysa şöyle alnına kocaman ve ıslak bir öpücük bırakmak istiyorum. 27 yıldır süregelen ve tam 22 oyuna sahip olan bir seriyi, daha âlâ özetleyen bir cümle duymadım.

Call of Duty serisinin kendi içerisinde belirli bir döngüsü vardır. İşte nedir bu döngü? Bir sene Çağdaş Warfare, bir sene Black Ops ve bir sene de denemelik (Vanguard, WWII vs) bir şey çıkar. Ama ortada bu döngüyü bozdukları vakitler oluyor. 2022 yılında çıkan Çağdaş Warfare II sonrasında çabucak Çağdaş Warfare III çıkmıştı. Çok oyunculu tarafında geliştirmeler olsa dahi, öykü tarafında rezalet bir gerileme olmuştu. Bu sebepten de oyun insanların akıllarında daima makûs olarak kalmıştı. Ben şahsen ne olduğunu bir gram hatırlamıyorum Çağdaş Warfare III’ün kıssasında.

Ben bu olaydan sonra daima “Yav bunlar birebir yanılgıyı yapmaz bir daha. Değil mi? Yapmaz yaaaa.” diye düşünüyordum. Ancak her bir oyuncunun da bildiği üzere, Activison üzere büyük firmalar asla akıllanmaz. BİZ DAHA GEÇEN SENE BLACK OPS 6 OYNADIK. Her ne kadar ben ayıla bayıla oynamamış olsam bile beşerler çok sevmişti. E sen niçin artık gidip Black Ops 7 çıkarıyorsun be gülüm? Niçin ya niçin? Bu türlü firmalar nasıl birebir kusurları yapıp da hasar almadan devam ediyor, anlayamıyorum.

Oynadığım En Keyifli Öykü Modu!

Neyse ne kadar baş yorarsak yoralım, bu büyük firmaların niçin saçma sapan kararlar verdiğini ne siz ne de ben anlayamayacağız. O yüzden sakin kalarak devam edelim. Öncelikle, Black Ops 7’nin kıssa modu, benim şu vakte kadar oynadığım en eğlenceli senaryolardan bir tanesi olmayı başardı. İnanın bu türlü olmasını ben de hiç beklemiyordum. Bilhassa tamamını co-op olarak oynama fikrini ortaya sunan şahsa bir CEO rolü verilmeli. Şirket içerisinde en üst noktada olmalı…

Sizlere senaryo özeti geçmeden, diyeceklerimin bir şey söz edeceğini düşünmüyorum. Artık sevgili Goyunlar… Black Ops 7, Cordis Die olaylarının 10 yıl sonrasında geçen bir mevzuyu ele alıyor. Oyuncuların çok sevdiği bir karakter olan Raul Menendez, aslında ölmemiş. Sebebini anlayamadığımız bir formda hayatta kalan Menendez, yeni bir terör saldırısı planlıyormuş. Bu sebepten ötürü, savunma sanayi kesiminde bulunan Guild isimli koca bir firma, ülkelere savunma robotları satmaya başlamış.

The Guild CEO’su olan Emma Kagan, bir haber programında robotların reklamını yapmaya başlıyor. Sunum sırasında ise “Specter One” isminde bir askeri ünitesinin (bizim KAHRAMANLARIMIZIN olduğu birim), laboratuvarlarına atak yaptığı bilgisini alıyor. Bizim birlik ise bu sırada çoktan binaya girmiş oluyor ve katları dolaşıyorlar. En son varmak istedikleri odaya geldiklerinde ise kuantum bilgisayarı çalıyorlar ve laboratuvarı yok ediyorlar. Lakin bu patlama sonucunda zehirli bir gaz ortaya salıyorlar. Sonrasında ise şenlik başlıyor…

Saçma sapan halüsinasyonlar, uçan kayalı kısımlar, oradan oraya ışınlanmalar falan hepsi bu gaz sayesinde oluyor. Mesela bir kısımda efsanevi Black Ops karakteri olan Frank Woods ile karşılaşıyorsunuz. Natürel bu olağan bir müsabaka değil. Kendisini kocaman bir orman içerisinde aramaya çalışıyorsunuz. Bulduğunuzda ise KOCAMAN BİR ÇİÇEĞE dönüşüyor. Yok, hayır yanlış yazmadım. Ha bir de sonra siz bu çiçek ile savaşıyorsunuz. Ekran imgesi aldım diye hatırlıyorum sahneyi, inceleme içerisine de eklerim.

İşte Black Ops 7 bu türlü saçmalıklar ile dolu bir kıssa modu sunuyor. Her bir kısmın sonunda abuk subuk boss savaşları, hiçbir manası olmayan kısım dizaynları, saçma diyaloglar vesaire vesaire. Fakat şey konusunda çok ciddiyim. Sahiden Call of Duty serisinde en keyif aldığım tek kişilik mod oldu. Zira sahiden o kadar fazla salak sahne var ki ekran başında kahkaha atıyorsunuz. Yahu bir tane kısımda kocaman bir baş ile savaştım.

Ayrıca daha ateş ettiğiniz birinci düşmanda direkt can barı ortaya çıkıyor. Hani… Yani artık… Pffff siz ne hedeflediniz yahu. Tamam ortaya co-op bir senaryo modu çıkarmak istediniz, anladım. Haydi dört bireye nazaran dizayn ettiğinizden ötürü boss savaşlarının büyük olması lazımdı, onu da anladım. Tamam da niçin rastgele bir askerin can barı var? Black Ops 4’ün bile öykü modu, bu oyundan çok fakat çok daha yeterlidir. Latife boşa gitmesin diye zarurî açıklama: Black Ops 4’ün senaryo modu yoktu.

Ya bir de bak her şeyi anladım diyelim. ANCAK HANİ HAYLİ BİR GÖZÜMÜ KAPATARAK ANLADIM DİYELİM. Senaryo modunda olan istatistiklerim, neden çok oyunculu moda tesir ediyor? Şakam yok Loadout falan düzenliyorsunuz öykü modu için. Hatta özel güçleriniz/yetenekleriniz de oluyor. Kancalı tabanca, yüksek zıplama üzere küçük yeteneklerin yanı sıra, tek vuruşta öldüren tabanca üzere büyük yetenekler de bulunuyor. Ancak hani burada olan ilerleme, neden çok oyunculu tarafa tesir ediyor anlamış değilim. Bana çok mantıksız ve sadece “burayı da oynayın ya lütfen ya!!” üslubunda yapılmış bir atılım üzere geldi.

“Peki hiç mi âlâ istikameti yok?” diye soran Goyunlar elbette vardır. Oynanış tarafını çok oyunculu tarafla birlikte detaylandıracağım elbette ancak mekanikler çok sağlam olduğundan ötürü, bir nebze keyif alabiliyorsunuz tek kişilik moddan. Bir de yanlış hatırlamıyorsam Japonya’da geçen bir kısım var. Az da olsa “normal” bir kısım dizaynına sahip olan tek kısım orası. Yeniden saçma sapan can barları olan düşmanlar ve abuk bir boss savaşı olsa bile bir şeyler deneyen tek kısım olduğundan ötürü hafif keyif verdi. Ha bir de TPS kamerası var garip bir halde. Kötü çalışmasa bile birtakım animasyonlar göze batıyor. Ancak ortada tatlı bir değişiklik oluyor, palavra yok.

Aaaa bir de Endgame içeriği var oyun içerisinde, onu söylemeyi unuttum yahu. Oyunun sonuna geldiğiniz vakit karakterler ortasında şöyle bir diyalog geçiyor; “Aslında karargâha dönmeden evvel biraz daha vaktimiz var. Neden adayı keşfetmiyoruz ki?”. Bunun üzerine sizi ve öbür 31 kişiyi haritaya atıyor oyun ve co-op vazife yaptırıyor. Aşağı üst bir saatlik vazife yapmaca olayının sonunda ise bir boss savaşı oluyor. Bu türlü ufak bir döngüsü var. Aslında arkadaşlar ile oynarken zevkli o bahiste bir lafım yok. Lakin Borderlands 4’ün dahi Endgame içeriği yokken, Black Ops 7’nin olması komik geliyor.

Anacım Bak Uçuyorum! (Kısmen :P)

Her ne kadar sabaha kadar kıssa modunun kötülüğünü anlatsam bile Activision bunu umursamayacak. Zira onların ve maalesef bir çok oyuncunun ana odağı, çok oyunculu taraf. Esasen burası sayesinde yıllardır “en çok satanlar” listelerinde başı çekiyorlar ya. Ben olsam ben de umursamam haliyle tek kişilik tarafı. Gerçi her ne kadar rezalet olsa bile “Endgame” modu ile yenilik yapmaya da çalışmışlar falan… Marka yorgunluğu var bunların yoksa çok âlâ çocuklar. Neyse mevzuyu dağıtmayalım.

Öncelikle vuruş hissiyatının ne kadar sağlam olduğunu iddia edebiliyorsunuzdur. Call of Duty oyunlarının yıllar içerisinde bu düzeyde kalmasının en büyük sebebi bu zira. Black Ops 7 ile birlikte tıpkı durum devam ediyor. Silahların yansımaları, düşmanın verdiği reaksiyonlar, çıkan sesler üzere bir çok bileşen, olağanüstü bir sonuç ortaya çıkarıyor. Aslında bu artık alışılmış bir durum olduğu için ekstra anlatmaya da gerek yok. Vuruş hissinin makûs olduğu bir Call of Duty oyunu ben hatırlamıyorum.

Geçtiğimiz sene eklenen “Omnimovement” sistemini, bu sene yeniden kullanmışlar. Hatırlamayanlar için süratlice bir açıklama geçeyim. Olağan bir FPS oyununda, yalnızca ileriye giderken koşu atabilirsiniz. Yani sağa, sola yahut geriye gittiğiniz an, karakteriniz koşmayı bırakır. Olağan halde yürüme suratına geçer. Ancak bu çok istikametli sistem ile birlikte, her bir istikamete koşabiliyorsunuz. Bilhassa Call of Duty stilinde olan, süratli ve arcade bir FPS oyununa olağanüstü bir ekleme olmuştu bu sistem. Umuyorum ki bu sistemi, bundan sonra gelecek olan Çağdaş Warfare oyunlarında kullanmaya devam ederler.

Black Ops 7, alışılmış ki sırtını yalnızca bu sisteme dayamamış. Üzerine geliştirmek için baş yormuş. Çok uzun yıllardan sonra önümüzde, gelecek vakit içerisinde geçen bir Call of Duty oyunu var. 2035 yılında geçen bir oyun olduğundan ötürü, karakteriniz duvardan zıplayabiliyor. Bu özelliği getirmişler baş yorup ki bence şahane bir dinamizm katmış. Mesela bir sahne örnek vereyim. Düşmanınızla birlikte karşı karşıya gelmek üzeresiniz. Aranızda bir tane sütun var. Rakibiniz size karşı koşmaya devam ederken, bir anda siz sütun duvarından zıplayarak gerisine geçiyorsunuz. Karşı taraf ise daha reaksiyon bile veremeden, sizin mermileriniz ile can veriyor… Bu doğal en kolay örneği. Daha komplike anlarda çok daha keyifli stratejiler yapabiliyorsunuz.

Call of Duty oyunlarının alametifarikası ise benim açımdan temposunda yatıyor. Bu oyunların sunduğu o süratli tempoya ben bayılıyorum. Aslında bu sebepten ötürü her sene oynuyorum. Kimilerini çok, kimilerini az oynasam bile her birine bakmaya çalışıyorum. Black Ops 7 ile birlikte ise bu tempo değişik bir düzeye çıkmış. Hâlâ odak noktası refleks olan çatışmalar, birinci çatışmanızda suratını muhakkak ediyor. Olağanda her sene gamepad ile oynadığım bu seriyi birinci sefer klavye ve fare ile oynamak zorunda hissettim. Yaşlandığımdan ötürü mı (YAŞIM DAHA 25 BENCE O DEĞİL LAKİN…) yoksa suratın çok artmasından ötürü mı bilmiyorum. Lakin gamepad ile oynarken, katiyetle yetişemedim.

Tabii ben burada ne kadar sistem de anlatsam, vuruş hissiyatı da anlatsam çok bir şey değişmeyecek. Zira çok oyunculu bir çok oyunun, haritaları çok değerlidir. Bakın daha kısa bir vakit evvel çıkan Battlefield 6, haritalar konusunda çok şikayet geldiğinden ötürü çok süratli formda oyuncu kaybetti. Her ne kadar Arc Raiders üzere sükse yapan bir oyunun da tesiri olsa dahi bir çok kişi haritalardan ötürü bıktı. Ben de mesela geçen sene çıkan Black Ops 6’yı bu sebepten ötürü bırakmıştım. Zira bence çok sıkıcıydı haritalar. Neyse ki bu durum, bu sene bu türlü değil.

Black Ops 7 içerisinde çok keyifli haritalar bulunan bir rotasyon ile birlikte geliyor. Geçen yılki dar alanlı haritalar gitmiş, yerine geniş alanlı haritalar gelmiş. Bilhassa kuzey ışıklarıyla dolu olan bir Alaska haritası var. Ne vakit burada oynasam içim kıpır kıpır oluyordu. Bayıldım ya buraya bayıldım. Hem geniş alanlara, hem de yerine nazaran çok sıcak çatışmaların geçtiği dar alanlara konut sahipliği yapıyor. Bir iki harita haricinde hepsi bu türlü gerçi. Daha çok “üç alanlı” olarak adlandırabileceğim biçimde dizayn edilmişler. Ayrıyeten benim geçen sene en çok şikayetçi olduğum “doğar doğmaz ölme” muhabbetini de düzeltmişler. Artık bu güzelim haritalarda doğdunuz yerler daha mantıklı noktalar oluyor.

Oynamayacağınız Kadar İçerik Bolluğu Var!

Call of Duty: Black Ops 7, çıkışında toplamda 16 tane çok oyunculu oyun modu ile birlikte geliyor. Bakın bu sayı yalnızca çok oyunculu taraf için. Zombi modu, Endgame içeriği biçimi şeyler dahil değil. Ha bunlardan kaç tanesi yeni oyun modu diye soracak olursanız… Yanıt o bahiste üzücü ya. 16 oyun modundan yalnızca 2 tanesi yeni. Bunlar ise Overload ve Skirmish. Kalan 14 mod, bildiğimiz Deathmatch, Domination, Kill Confirmed falan yani.

Şimdi Overload ile başlayacak olursak, ufak bir bayrak kapma modu üzere düşünebilirsiniz bunu. Haritanın ortalarında bir EMP aygıtı oluyor. Modun isminden da anlaşılacağı üzere, bu aygıt çok yüklenmeye başlıyor. Sizin ve grubunuzun emeli ise, EMP aygıtını düşmanın bayrak noktasına götürmek. Oraya götürdüğünüz üzere de puanı alıyorsunuz. Yani bomba kurma usulü bir şey olmuyor. Kısaca modun zevki, grubunuzun ne kadar güzel olduğuna bağlı olarak değişiyor. Benim bahtım kara olduğundan ötürü çoklukla nefret ettim moddan :P.

Skirmish kısmı ise biraz daha farklı. Aslında bunun benzerini daha evvelki yıllarda da görmüştük. Temelinde 20v20 savaşlar dönen bu modu, Çağdaş Warfare 2 (2022) vaktinde daha çok Battlefield vari bir mod olarak görmüştük. Sevgili Treyarch ise elindeki kısıtlı vakte karşın baş yormuş ve moda hoş değişiklikler getirmiş. Warzone vari haritalar içerisinde, birebir anda birden fazla vazife faal oluyor. Misyonlardan biri bittiği üzere ise yeni bir vazife geliyor. Bu dinamik yapı sayesinde, daima bir hareket içerisinde olmanız gerekiyor. Bir de öykü modunda bulunan “wingsuit” üzere ekipmanları buraya da yerleştirmişler. Aslında bir nevi PvP olan Endgame içeriği diyebilirim ya.

Oyun modu bolluğunun yanı sıra, silahlar da bence çok doyurucu olmuş. Tek kasvetim bu sene Assault Rifles kategorisinde oldu. Hani hiç biri sahiden içime sinmedi. Ben M4 ile oynamaya çok fazla alışmışım. Evvelki oyunlar olsun, Battlefield olsun her vakit favorim M4 olur. Onun eksikliğini hissettiğimden ötürü büyük ihtimalle lakin yeniden de buradaki silahları çok beğenemedim. Ancak kalanlar (SMG, pompalı, keskin nişancı vs) yeniden dolu dolu.

The Cranberries – Zombie ile Alakalı Espri Kaldı Mı Elinizde?

Benim sizlere itiraf etmem gereken bir şey var. Ben zombi modlarını hiç sevmem… Bu yalnızca Black Ops serisi ile alakalı değil. Left 4 Dead yahut Warhammer: Vermintide biçiminde olan serileri de hiçbir vakit sevemedim. Bu sebepten ötürü arkadaşlarım tarafından bir çok defa dışlandım… Özür dilerim ben buyum işte. Ancak kendimce haklı sebeplerim var. Üzerime gerçek koşan bir sürüye karşı bomboş ateş etmek bana keyifli gelmiyor. İnsanlara niçin keyifli geldiğini anlıyorum alışılmış.

Neyse kendimi bir kenara bırakıp, Black Ops 7’nin zombi moduna geçeyim. Ben burada çok fazla şaşırdım zira hoş olmuş bayağı. Bilhassa geçen yılki modun hayal kırıklığından sonra çok korkuyordum. Fakat Black Ops 7 benim beklentilerimi aştı. “Ashes of the Damned” haritasında geçen kıssa, özgün dört karakterin (Richtofen, Dempsey, Takeo ve Nikolai) farklı kainatlardan gelen ve ahlaki olarak daha karanlık versiyonlarını içeriyor. Bu karakterler ise Requiem grubuyla birlikte çalışıyor. Ayrıyeten sizlere çok komik bir şey demem lazım. Zombi modunun yazımı, ana öykü modundan çok daha güzel. Haritanın kendisine baktığımız vakit, farklı tarihlerin ve yerlerin bir ortaya geldiği bir yapıya sahip. Neon ışıklı bir kentten tutun da terk edilmiş bir çiftliğe kadar yer çeşitliliği sunmuşlar. Biraz daha Black Ops 3’ü andıran bir yapıya sahip desem bir çoğunuzun başında bir şeyler canlanacaktır.

Oynanış tarafında ise kullandığımız araç olan “Tessy”, haritada sisi aşmak için çok kritik bir rol oynuyor. Ayrıyeten istediğiniz vakit yanınıza ışınlanabiliyor olması da işleri kolaylaştırmış. Bir de yeni eklenen düşman tipi olan “Ravager” düşmanları, yalnızca sizlere saldırmakla kalmıyor. Yerdeki zırh yahut mermi üzere toplanabilir gereçleri, sizden evvel yerlerse güçleniyorlar. O yüzden etraftaki ganimetleri kaptırmamanız lazım.

Fakat şu ana kadar anlattıklarım her ne kadar hoş olsa ve sevmiş olsam bile şöyle bir düşünce var. Her ne kadar haritanın ana bölgeleri çok ayrıntılı ve dolu hissettirse dahi geçiş alanları çok boş hissettiriyor. Hatta sıkıcı olduğunu bile söyleyebilirim. Bu durum, haritanın bir bütün üzere değil de birbirine yapıştırılmış küçük haritalardan ibaret üzere hissettirmesine sebep oluyor. Yani bu açık dünya üslubu harita yapma hevesi niçin var bilmiyorum. Fakat her oyunda bu biçim şeyler olmasından ötürü ÇOK SIKILDIM.

Son olarak zombi modu tarafında konuşulması gereken son kısım, DeadOps Arcade 4 modu. 80 düzeyli, doruktan bakışlı bu modu oynaması harbi keyifli olmuş. Oynarken her ne kadar çok zorlanmış olsam bile (ki anladığım kadarıyla serinin en sıkıntı versiyonu bu olmuş), sadece bu modu oynamak için oyunu açtığım vakitler oldu.

Teknik Tarafa Ne Yaptınız Siz Ya???

Normalde her ne konuşursak konuşalım, Call of Duty serisinin çok uygun yaptığı bir kısım vardır. Oyunun teknik tarafı her vakit üst düzeye yakın olur. Gerek grafikleri açısından gerekse performans açısından yağ üzere akar bu seri. E inceleme içerisinde de bahsettiğim COD HQ muhabbetinden ötürü da birebir motoru kullanıyorlar yaklaşık son 5 yıldır. Pekala bu oyun niçin evvelkilere nazaran daha makûs gözüküyor? Bariz bir biçimde görsellik olarak gerileme var. Bunun hani seçtiğim grafik ayarları ile de alakası yok. Ultraya aldığım vakitte bile makûs gözüküyorlar. Bir gram şakam yok; 2019’da çıkan Çağdaş Warfare Reboot, çok lakin çok daha yeterli gözüküyor. Nasıl becerdiler çok merak ediyorum. Neyse ki görsellik tarafta olan meşakkatler ne performansa ne de seslere (zaten seslere niçin tesir etsin :P) tesir etmemiş. Black Ops 7, serinin öteki oyunları üzere mükemmel bir performans sunuyor. Oynadığım mühlet boyunca hiçbir FPS kaybı yaşamadım.

Sesler konusunda oyun çok başarılı olmaya devam ediyor. Silah seslerinin tarafları, adım sesleri üzere ayrıntılar yeniden nokta atışı formda anlaşılabiliyor. Ayrıyeten öykü moduna ne kadar laf atmış olsam bile dürüst olmam gereken bir kısım var. Oyunun müzikleri hoş beee… Hatta servisle işe giderken birkaç defa albümü açıp dinlemişliğim oldu. Keşke şu müziklere yakışan bir kıssa modu olsaymış.

Aynı Laciverti 22. Kere Boyamak

Daha neyden bahsedebilirim inanın bilmiyorum sevgili Goyunlar. Sonuçta işin özünde birebir oyunun cilalanmış halini oynuyoruz yaklaşık son 6 yıldır. Bilhassa bütün bu oyunları tek bir çatı altına toplayıp, oyun motorlarını birebir yapmaya başladıklarından beri çok berbata gidiyoruz. “COD HQ” sevdasından da vazgeçeceklerini çok düşünmüyorum. Zira şöyle bir durum var; bu firmalar oyunun ne kadar sattığı ile ilgilenmiyor ki. “Satın alan oyuncular, ne kadar para harcıyor?” kısmına bakıyor. Orada da bu sene çok fazla kayıp yaşayacaklarını düşünmediğimden ötürü bir müddet daha bu acıyı çekeriz üzere geliyor bana.

Peki bu oyunu kimler almalı? Açıkça konuşayım bence kimse almamalı. Her ne kadar çok oyunculu kısımdan keyif almış olsam bile ortada iki tane gerçek var. Birinci gerçek; Call of Duty serisi artık Gamepass içerisinde oluyor. Biliyorum aranızda oyunları satın almayı tercih eden büyük bir kesim var. Lakin azamî bir ay oynayacağınız bir oyun için 70$ vermenizi çok önermiyorum. Ondan ötürü en azından oradan bir göz atmanız daha âlâ olur.

İkinci kısım ise biraz daha genişe yayacağım bir durum. Battlefield 6 diye bir gerçek var maalesef. Ben olağanda Call of Duty serisini oynamayı tercih eden birisiyim. Bundan ötürü da çok fazla BF tecrübem yoktur. Lakin şapkayı bir önümüze koymamız lazım. Bu sene Battlefield 6, katiyen Black Ops 7’nin çok fakat çok üstünde bir oyun. Oynanış tarafında da çok daha güzel, çeşitlilik konusunda da… Ondan ötürü şayet Battlefield 6 konusunda ön yargıları olan bir Call of Duty hayranıysanız, muhakkak bir baht vermeniz lazım. Zira ben de sizlerden biriydim.