Bu oyun beni kansız ve gurursuz herifin tekine dönüştürdü…
Hayat hakikaten çok değişik ya. Mesela Battlefield üzerinden örnek vererek gidelim. Uzun yıllardır DICE çatısının altından çıkan bu seri, her ne kadar tökezlediği bir an olsa bile, Battlefield 6 ile birlikte kusursuz bir geri dönüş yaptı. Çıktığı günden beri bayılarak oynadığım oyunun başında ise Vince Zampella bulunuyordu. “Kim bu yahu?” derseniz, kendisi sahiden sükse yapmış olan her Call of Duty oyununda yer alan bir isim. Yıllarca çalıştığın bir seriyi, rakip seri ile alt etmeye çalışmak nasıl bir his iddia edemiyorum. Lakin olayın içinde tatlı bir trajikomiklik olduğunu inkar edemem.
Şimdi “Yahu Çağdaş ne alaka bu bir Arc Raiders incelemesi değil mi? Sen bana Battlefield diyorsun Call of Duty diyorsun.” diye düşünenleriniz olabilir. Mevzuyu şuraya bağlamak istiyorum. Arc Raiders’ın imalcisi olan Embark, aslında eski DICE çalışanlarından oluşan bir firma. Yani tekrar kendi eski markasını geçmeye çalışma biçiminde bir durum burada da var. Zira her ne kadar alanları farklı oyunlar olsalar da, Battlefield 6 ve Arc Raiders ortasında bir rekabet durumu bulunuyor.
Çıktığından beri neredeyse her gün kendi oyuncu sayısı rekorunu kıran Arc Raiders, bir nevi Helldivers 2 usulünde bir büyüme yaşıyor. İki oyununda ortak noktası, toplumsal medyada kulaktan kulağa yayılması ile büyümesi oldu. Hatta en son Arc Raiders’ın rekoru daha yüksekti. Bu üslup popülerleşen oyunlara da beşerler tarafından bir sempati olduğundan ötürü kimi noktaları atlayabiliyorlar. Mevzuyu daha fazla öteki oyunları katarak uzatıp sizleri yormayayım ben. O yüzden mevzuyu artık Arc Raiders’a çekeyim diye düşünüyorum.
Haritanın Her Bir Köşesi Öyküye Hizmet Ediyor
Arc Raiders, PvPvE yani oyuncuya karşı oyuncu ve etraf mantığını temel alan çevrim içi bir oyun. Hem bu durumdan ötürü hem de içerisinde zati bir öykü modu olmadığından ötürü burada çok ayrıntılı bir öykü anlatımı yapıp siz sevgili Goyunları sıkmak istemiyorum.
Çooook çok uzak bir gelecekte, yıl 2180 olmuş. Yaşanan büyük bir global çöküşün üzerinden jenerasyonlar geçmesine karşın, geriye sadece birkaç yaşanabilir toprak modülü kalmış. Geride kalanlar, eski kentlerin kalıntıları ortasında ve sayısız küçük kablileler olarak derme çatma topluluklarda toplanmış. Vakit içerisinde medeniyetin bir nebze de olsa geri döndüğü vakitlerde, göklerden garip makineler düşmeye başlamış. Rust Belt taraflarında, on yıllık uzun ve şiddetli bir gayretin akabinde, Arc’ların birinci dalgası sonunda durdurulmuş ancak uzun sürmemiş…
Yıllar içerisinde bu Arc’lar, büyük bir intikam hissiyle geri dönmüş. Artık bu makineler karşısında çaresiz kalmaya başlayan beşerler ise, yeraltına kaçmaya başlamış. İtalya topraklarının altında ufak ufak topluluk oluşturmaya başlayan beşerler, bu derme çatma yer altı kentine Speranza ismini vermiş. Alışılmış hayatta kalmak kolay bir iş değil. Yeryüzünde artık bir insan yaşamamasından ötürü kaynaklar sonlu hale gelmiş, çatışmalar ve hayatta kalma gayreti çetin ceviz bir hal almış.
Bu art planda dönen kıssaların kırıntılarını direkt oyun içerisinde de görebiliyorsunuz. Mesela birinci dalga vakti karşı konulan Arc’lar, haritalar içerisinde harabe biçiminde bulunabiliyor ve içlerindekiler yağmalanabiliyor. Oyun bu çevresel anlatıyı, oyuncuya yansıtmak için sahiden çok çabalıyor. Bu uğraşlarını da oyunu oynarken çok rahat hissedebiliyorsunuz aslında. Kim bilir tahminen bir gün “Arc Raiders Ne Anlatıyor?” tadında büyük bir lore yazısı gelir…
Gerilimsiz Hiçbir An Yok…
Bilmeyenler için Arc Raiders, Extraction Shooter çeşidinde bir oyun. Hiçbir formda Türkçeye tam olarak çeviremediğim bu cinsin emeli, oyuncuyu gerim gerim germek dersem yanlış olmaz. Çoklukla PvPvE elementleri olan bu oyunlarda, haritadan topladığınız eşyaları sağ salim deponuza geri götürmeyi ve bu türlü böyle envanterinizi güçlendirmek yegane gaye. Doğal bu sırada etraftaki robotlar ve NPC’lerden tutun da diğer oyunculara kadar, her birini düşman olarak algılamanız lazım. Haydi yapay zeka düşmanları geçelim lakin öbür oyuncular… İşte gerçek tehlike onlar.
Tabii bu gerçek tehlikeye geçmeden evvel biraz göz önünde bulunanı yani robotları anlatmak daha gerçek olur. Oyunda irili ve ufaklı toplam olarak on beş adet düşman tipi bulunuyor. Hani şu sayı bile bir çok tek kişilik oyundan daha fazla lakin neyse bahis o değil. Bu düşmanlardan sizin en çok karşılaşacağınızlar aslında muhakkak. Hava Arc’ları ortasında en çok Snitch, Wasp ve Hornet tipindeki düşmanları görüyorsunuz. Snitch esasen isminden da anlaşılacağı üzere sizleri ispiyonlamak maksadıyla haritadayı dolaşan bir çeşit. Sizi gördükten sonra, verdiğiniz hasara bağlı olarak aşağı üst 15 saniyeniz oluyor. Şayet bu 15 saniye içerisinde yok etmeyi başaramazsanız, çabucak yanına dayanak takımı çağırıyor. Ha bu ortada kendisinin bir saldırma aksiyonu falan bulunmuyor. Yalnızca alarm çalan, hudut bozucu bir robot aslında.
Wasp ve Hornet ise hava alanının taaruz robotları. Burada aslında robotların isimlendirmelerinden her biri, ne olduğu ve nasıl saldırdığı hakkında çok hoş ipucu veriyor. Mesela Wasp’lar daha ufak lakin süratli uçup, otomatik tüfekle mermi saydırıyor üstünüze. Natürel dengelemek açısından da dayanıksız olarak dizayn etmişler. Hornet’ler ise tam aksisi mesela. Daha büyük ve ağır bir dizayna sahipler ama tek mermi atıyorlar. Bu mermiden de kaçması çok rahat oluyor.
Kara robotlarında ise yüklü olarak karşılaşacağınız robot çeşitleri ise; Tick, Pop ve Fireball. Burada bir top olup yuvarlanmayan tek çeşit ise Tick. Bunlar dizayn olarak örümcek olan (andıran değil hani bayağı bayağı örümcek) ve kapalılık kullanan robotlar. Savaşması en kolay cinslerden olsalar bile esasen tansiyon dolu olan bu oyunda endişe dolu anlat yaşatmayı başarıyorlar. Mesela ben büyük robotlardan kaçarken bir sığınağa kaçmıştım. Bu sığınak zifiri karanlık, duvarı bile güç gördüğünüz bir yerdi. E öteki oyuncuların beni fark etmesini de istemediğim için el fenerini açmadım. İşte bu sığınakta yolumu zar güç bularak yürürken “ŞLAAAK” diye bir üstüme atladı bu… Yerimden o denli bu türlü zıplamadım ya. En son P.T. oynarken bu türlü kaygı dolu bir an yaşamıştım, oradan hesap edin.
Pop ve Fireball ise oyunun en kolay iki düşmanı bu ortada. İkisi de ekseriyetle terk edilmiş binalarda bulunan, top üzere yuvarlanan robotlar. Pop yanınıza gelir gelmez patlıyorken (POP ediyorken ehehehe), Fireball üzerinize alev püskürtüyor. Şayet yeterlice tabanınıza girmeden fark ederseniz ikisi de tek bir “Ağır Mermi” darbesi ile ölüyor. Bundan ötürü yerine nazaran büyük tehlikeler arz etmelerine karşın, karşı koyması en kolay robotlar.
Burada daha bahsedebileceğim Leaper, Rocketeer, Bastion üzere küçük boss sayılan robotlar da var elbette. Bunlar oyunu birinci açtığınızda sizleri nitekim huzursuz etmeyi başaran düşmanlar. Zira o denli kolay kolay ölmüyorlar. Ancak oyunda biraz vakit geçirip, hafifinden envanter dizdikten sonra çok rahat biçimde indirebiliyorsunuz hepsini. Biraz el bombası, biraz sağlam silahınız olduğu vakit bunlara karşı hükümdarsınız. Lakin oyunun asıl boss robotu sayılan “The Queen” ismini büsbütün hak eden bir robot olmuş. Oyunda şu an nitekim çok sağlam envantere sahibim ve sıklıkla üç kişi giriyoruz. Ona karşın bırak saldırmayı, yanından geçmeye bile tırsıyoruz. Bunu kesebilmek için hakikaten sunucu içerisinde millet ile toplaşıp saldırmak lazım. He olağan her oyunda olduğu üzere bunda da öldürmenin çok kolay bir yolunu bulmuşlar. Artık burada anlatıp büyüsünü kaçırmak istemiyorum. Zati kendi tahminimce o mevzuda da Embark bir zayıflatma getirir.
Robotlardan bu kadar bahsettik bahsetmesine de, bildiğiniz üzere ekseriyetle bu usul düşmanlara karşı “vuruş hissi” dediğimiz olay yok düzeyinde olur. Bu vuruş hissini de düzgünce oyuncak ettiler toplumsal medya yüzünden artık herkesin diğer bir beklentisi var. Lakin sizlere şöyle anlatayım sevgili Goyunlar; ben bir Hornet’in pervanesine sıktığım vakit, genel bir hasar almıyor. Yalnızca sıktığım pervanesi hasar alıyor hatta ekseriyetle kırılıyor. Pervanesi kırıldığından ötürü da havada istikrarını kaybedip, yere çakılıyor. Yani zırhına yanlışsız tahminen 5 tahminen de 10 mermi sıkıp anca alaşağı edeceğiniz robotu, düzgün nişan alınmış tek bir mermi ile saf dışı bırakabiliyorsunuz. Şayet örneği tek robottan çıkarıp genele bakarsak, her bir Arc düşmanında geçerli bu vuruş tokluğu. Ayakta alkışlanmayı hak ediyorlar.
Oysa Herkes Öldürür Sevdiğini
Burada sabaha kadar her bir düşman cinsinin tek tek tahlilini yapabilirim sizlere. Lakin Arc Raiders yalnızca PvE bir oyun olsaydı ve bu robotlar ile savaşsaydık, emin olun şu an elde ettiği oyuncu sayısının çeyreğini bile göremezdi. Ki zati hatırlar mısınız bilmiyorum lakin bu oyun birinci duyurulduğu vakit aslında co-op bir oyun olarak tanıtılmıştı. Yani dört kişilik takımınızla birlikte, bu robotlara karşı savaşacaktınız. Hatta oyunun 2023 yılında ertelendiği vakitlerde ortaya çıkan toplumsal medya yorumlarını hatırlıyorum da, herkes şikayet ediyordu. “Pfff yeniden Escape From Tarkov üzere olmaya çalışan ve denizde boğulan rastgele bir oyun geliyor.” stilinde bir sürü yorum vardı. Ama şöyle bir olay var. Şayet bu Extraction Shooter cinsini deniz olarak görüyorsanız, co-op cinsinde kocaman bir okyanus var. Aşağı üst son 5 yıldır sunumlarda gördüğümüz oyunların çok büyük bir kısmı, co-op olarak duyuruluyor. Bence o yüzden çeşit değiştirmeleri çok mantıklı bir hareket olmuş.
Bu yalnızca benim ortaya salladığım bir iddia değil. Embark tarafının kendisi de buna emsal bir açıklama yaptı geçenlerde. “Oyunun birinci etaplarında co-op olarak tasarlamıştık. Ama oyunu oynamaya başladığımız vakit, imal grubu olarak bir türlü keyif almayı başaramadık. Bundan ötürü da Arc Raiders geliştirme sürecinde çok kritik bir karar almak zorunda kaldık ve tipini değiştirdik. Bu değişiklik ile bir arada oyundan da keyif almaya başladık.”. Tam olarak bu cümleleri kurmamış olabilirler gerçi fakat ana odak noktası buydu.
Bu çeşit değişikliğinden ötürü ortaya çıkan bir olay var gerçi. Aslında Arc Raiders, oynaması ücretsiz bir oyun olacaktı. Ama çeşit değişikliğine gidildikten sonra Embark, bu olaydan büsbütün vazgeçti. Bunun sonucunda da şu an gördüğümüz 40 $’lık fiyat etiketine sahip oldu. Sonuçta firmanın öbür oyunu olan The Finals, oynaması büsbütün ücretsizdi. Haliyle de başta bir reaksiyon çekmiş olsalar bile vakitle bu bahis unutuldu. Oyunun uygun çıkması sayesinde de esasen konusu hiç açılmadı. Gerçi bu sebepten ötürü konuşulmayan çok büyük bir kahır daha var fakat yazının ilerleyen kısımlarında değineceğim oraya. Şimdilik mevzuyu saptırmadan, PvP tarafı ile devam etmek istiyorum.
Oyunun başarılı olmasını sağlayan en büyük öge bu PvP tarafında gizli. Arc Raiders içerisinde her ne kadar daha çok Arc’lar ile kapışma içerisinde olsanız bile en büyük öge insanlığın ta kendisi. Aslında gerçek hayatta da bu türlü değil midir ya? Siz ne kadar etrafa falan dikkat etseniz dahi genelde sizi en çok yaralayan olaylar, arttan bıçaklamalar her vakit sevdiğiniz beşerler tarafından yaşanıyor. Arc Raiders içerisinde de PvP tarafı burada yatıyor. Etrafınızdaki insanlara güvenmeyi yahut güvenmemeyi tercih edebilir ancak sonuçlarına katlanmak zorunda kalabilirsiniz.
Mesela bir çok kişi oyuna birinci başladığım gün sahiden arkadaş canlısı davranıyordu. Hatta arkadaş canlısı olmaktan da öte, birer Polyanna üzere davranıyorlardı. Birinin yanına gidip, sohbet ederek robotları bir arada indirebiliyordunuz. Doğal her toplumun içerisinde çürük elmalar vardır ve olmaya da devam edecektir. Bu çürüklerin yavaş yavaş kendini daha fazla göstermesiyle birlikte, oyunun bütün dinamikleri de değişmeye başladı.
Gün geçtikçe oyunun içerisinde bulunan beşerler bencilleşmeye başladı. Artık bir çok kişi sözlerinden evvel mermilerini kullanıyordu. The Division 2’nin fragmanında çok hoş bir kesit var mesela. “Eczaneler yağmaladığında ve hastaneler kapandığında, astım ölümcül bir hale gelmişti. Ortada seni koruyacak bir polis olmadığında, silahın var mıydı? Ya da komşunun silahı var mıydı? Kimileri hayatta kaldı…”. Uygarlık dediğiniz şey işte tam olarak bu kadar. Ortada bir kural olmadığında, hayatta kalmak için öbür hayatları alırsınız.
Burada katiyen oyuncuları suçlamıyorum bu ortada yanlış anlaşılma olmasın. Ben de bozulan bu insanlardan bir tanesiyim. Birinci günlerde önüme çıkan herkese “N’aber abi ya?” diye seslenirken, artık yalnızca öldürürken kahkaha atmak için açıyorum mikrofonu. Zira beni de sırtımdan vurdular. Benim de hayatımı bir çok defa elimden aldılar. EN SEVDİĞİM SİLAHIMI BİLE KAYBETTİM BEN YA. Durum bu türlü olunca ister istemez bozuluyorsunuz.
Ben bu türlü bahsediyorum diye gözünüz korkmasın bu ortada. Oyunda hakikaten güzel kalpli beşerler hâlâ bulunuyor. Geçen gün başıma gelen bir olaydan çok kısa bahsetmek istiyorum. Vazifeye gerçek koşuyorum. Zira artık yatmaya gitmeyi planlıyorum, saat çok geç olmuş. Tez ediyorum ve her robottan kaçıyorum. Bir anda gerimden “Ustam ustam dur nereye gidiyorsun yavvv” diye çok dostça biri seslendi. Döndüm adama silah doğrulttum. Zira nitekim itimadım zedelendi insanlara karşı… Adam silahı görünce hiçbir reaksiyon vermedi ve konuşmaya devam etti. Ben de güvendim be o denli olunca. Çok sağ olsun vazifeme de yardım etti, ortak formda binaları da yağmaladık. Hatta bize saldıran diğer birkaç oyuncuyu da birlikte öldürdük. En sonunda da haritadan bir arada çıktık. Ancak ben istesem yahut adam istese, tam çıkışa yanlışsız giderken birbirimiz öldürebilir ve eşyaları çalabilirdik. Ki bunu da yaşamadım değil… Lakin neyse ki ikimiz de bunu yapmadık ve insanlık ismine bir puan kazandık.
İşte Arc Raiders size bu türlü anlar yaşattığı için toplumsal medyada bu kadar ses getirmeyi başarabildi. Klasik adam vurmacadan ibaret bir oyun olsaydı, oyun oldukça bir vasat kalabilirdi. Zira her ne kadar robotlar konusunda bir vuruş hissi olsa dahi, PvP tarafındaki savaşların mekanikleri o kadar da tatmin etmeyi başaramıyor. Sizin kanınıza işleyen kısım o anlarda yaşadığınız gerilim oluyor.
Bir de belirtmem gereken çok kritik bir nokta var. Bu bahsettiklerimin %80’i falan tek kişi girdiğiniz vakit oluyor. İzole biçimde o haritaya girip, beşerlerle irtibat kurduğunuz vakitlerin tadını takımca girdiğiniz vakitlerde alamıyorsunuz. İkili yahut üçlü grup olarak girilen maçlarda neredeyse kimse konuşmuyor. “Zaten yanımda birileri var.” mantığı ister istemez bilinçaltınıza işliyor. Hani olağanda grupla girdiğiniz vakit keyif veren oyunlardan biri değil Arc Raiders. Büsbütün iki farklı tecrübe sunuyor.
Benim tercihimi soracak olursanız, her ne kadar grupla oynamaktan keyif alsam bile, tek kişi oynamanın yaşattığı tansiyonu tercih ediyorum ben. Zira bu türlü olunca yalnızca silah kullanma yeteneğiniz değil, toplumsal hünerleriniz de işin içine giriyor. Bu türlü oluşan bir denklem sonucunda bilinmeyenleri bulmaya çalışmak falan oyunun asıl keyif veren noktası. Takımla girince ise silahı daha düzgün kullanan kazanıyor.
Aslında bunun sebebi yalnızca bu toplumsallık eksikliğinden değil. Arc Raiders, içerisinde farklı bomba cinsleri ve taktiksel ekipmanlar bulundurmasına karşın, oyuncuyu bunları kullanmaya teşvik etmiyor. El bombaları küçük boss savaşlarında işe yarıyor falan fakat oyunculara karşı taktik yapma tarafı çok zayıf. Yaptığınız azamî taktik “Aga siz sıkmaya devam edin, ben sağdan onları arkalayacağım.” oluyor. Hani bir barikat kullanayım, şuraya bir tuzak kurayım şekli taktikleri yalnızca iki kez falan kullanımışızdır. Onu da kullanma sebebimiz meraktan ötürü. Hakikaten işe yaradıkları için değil.
Ama genel tabloya baktığımız vakit ben PvP tarafından hakikaten keyif aldım. Sonuçta her oyun bir Valorant yahut Call of Duty usulünde olmak zorunda değil. Aslında bu bahiste Helldivers serisinin yapımcılarının çok hoş bir kelamı var. “Herkese hitap eden bir oyun, kimseye hitap etmeyen bir oyundur.”. Keşke bu kelamı oyun yapımcılarının tamamı ana odak haline getirse…
Büyüye Kapılıp Unutulan Bir Bahis: SUNUCULAR!
Maalesef Arc Raiders konusunda her şey el bebek gül bebek değil. Oyunun şu an toplumsal medya tarafında nitekim büyük bir sükse yaşattığını hepimiz biliyoruz. Hatta yazının başında da bahsettim. Lakin bu türlü büyük bir muvaffakiyetin ortaya çıkardığı bir eza var. Kara sevdanın gözü kördür sevgili Goyunlar. Ben oyunun mekaniklerini, atmosferini ve toplumsal tecrübesini çok sevmiş olsam bile, maçların önemli bir kısmında sunucu sorunu yaşadım.
Bu sunucu sorunlarından bahsettiğim olay o denli kolay bir ping sorunu değil. Artık şöyle ki; çok büyük bir desenkronizasyon derdi var. Oyunda her şey olağan ilerliyor. İşte açtığınız kapılar, arkadaşlarınız yaptıkları, sizlerin ekranına anında yansıyor. O mevzularda bir zahmet yok. Ama mevzu çatışmalara geldiği vakit mermilerde bir gecikme yaşanıyor. Bilhassa uçan robotlara karşı savaşırken rahatlıkla gözlemleyebileceğini bu zahmet sizin bütün tecrübenizi baltalıyor. Zira hayatta kalmanın bu kadar değerli olduğu bir oyun içerisinde, desenkronizasyon yaşandığı an sizin çok büyük bir dezavantajınız oluyor. Bu sebepten kaynaklı rahat altı kez falan ölmüşümdür.
İşin garip kısmı ise bu olayı konuşan kişi sayısı çok az ya. Neredeyse konuştuğum herkesin başına gelen bir ıstırap zira bu. Lakin toplumsal medyaya falan girdiğim vakit gördüğüm şey, yalnızca oyunun çok fazla övülmesi oluyor. Oyun övülmesin falan demiyorum ancak biraz da gerçekleri konuşalım. Bilhassa bunların konuşulmaması ve Shroud üzere rekabetçi oyunlar arenasında tanınan yayıncıların “Arc Raiders katiyetle Clair Obscur: Expedition 33’ten çok daha düzgün bir oyun ve GOTY kazanması lazım” şeklinde yorumlar beni çok düşündürüyor. Ortada çok büyük bir PR çalışması dönüyor olma ihtimali çok yüksek.
İçerik Bolluğunu Unutmamak Lazım
Negatifliği kenara bırakalım da olumlu halimize geri dönelim en güzeli. Şayet Arc Raiders oynarken ben HER ŞEYİ görmek istiyorum derseniz, oyuna çok rahat biçimde gömmeniz gereken bir 80-100 saat var. Zira haritalarda bulunan kimi noktaları açmanız için elde etmeniz gereken anahtarlar, siz geliştikçe ve çevreyi araştırdıkça karşınıza çıkıyor. Hatta bir tanesi büsbütün yetenek ağacının son koluna konulmuş. Siz o düzeye gelmeden de, o kilitli yerleri açma imkanınız literal manada sıfır. Bundan ötürü sizleri sahiden çok uzun mühlet oyalayacak bir içerik bulunuyor.
Yetenek ağacının da kelamı geçmişken oraya bir değinelim. Haritada öldürdüğünüz her bir düşman, açtığınız her bir sandık sizlere yetenek puanı olarak geri dönüyor. Bu türlü böyle düzey atladıkça da yetenek ağacından yeni özellikler elde ediyorsunuz. Oynama şeklinize nazaran karakterin kondisyonunu da geliştirebilirsiniz, yağmalarken sandıkları daha süratli açmasını da sağlayabilirsiniz. Ya da hibrit formda de gelişebilirsiniz büsbütün size kalmış. Ben daha çok karakterimin fizikî özelliklerine yoğunlaştığım için haritada çok rahat koşma imkanım oluyordu. Lakin mesela öteki bir grup arkadaşım yağmalama tarafına odaklandığı için kilitli kapıları benden 3 saniye falan daha süratli açabiliyordu.
Bu ortada düzey atlamanın en rahat yolu, tüccarlardan aldığınız vazifeleri yapmaktan geçiyor. Bunun sebebi aslında sizlere YP verdiği için değil de, vazifesi yaparken daima bir etrafı kurcalama halinde olduğunuz için daima puan kazanıyorsunuz. Vazifelerin sonucunda da yüklü olarak envanterinize ekipman geliyor.
Envanter tarafında da ben dahil herkesin şikayetçi olduğu kritik bir olay var bu ortada. Menü arayüzü, büsbütün oyuncuya düşman olsun diye düşünülmüş. Haritalardan topladığınız malzemeleri, yeni bir eşya üreteceğiniz vakit kullanmanız gerekiyor. İstereniz satabilirsiniz alışılmış lakin çoklukla üretim vakti kullanacaksınız. Ancak oyun sizleri bu mevzuda yönlendirmiyor. Örneğin bir silah üreteceksiniz. Size de metal kesimler lazım. Olağanda bir çok oyunda gözükür; “şu parçayı şayet ayırırsan, eline şunlar geçer” stilinde sizi yönlendirir. Bunda da bir parçayı ayıracağınız vakit çıkacak modüller gözüküyor, evet. Ancak eksik olan malzemeniz için şunları kesimlere ayırabilirsiniz usulünde bir yönlendirme olmuyor. Bundan ötürü da şayet üç saatlik bir oynama seansı oluyorsa başınızda, bunun çok rahat halde bir saati menülerde “Lan ben neyi modüllere ayıracağım?” serzenişleri eşliğinde oluyor. Bana sorarsanız bu sahiden berbat bir dizayn tercihi olmuş. Umuyorum ki Embark, bu bahiste bir güncelleme getirir.
Oyuncuların Endişeli, Embark’ın Heyecanlı Düşü: Unreal Engine 5
Oyun dünyasında şu an ortak bir karar var. Şayet bir oyun Unreal Engine 5 kullanıyorsa, kesin bozuk bir oyun olarak ortaya çıkacaktır. Ancak Embark, The Finals ile esasen bu motoru olağanüstü bir biçimde kullanmıştı. Etraf paramparça olurken bile bir performans ıstırabı yaşanmıyor. Arc Raiders konusunda da durum birebir. Oyunun optimizasyonu nitekim şahane olmuş. Üstüne üstlük bu akıcılığın yanında da mükemmel görseller sunmayı başarmışlar.
Fakat burada da gözüme batan bir nokta var maalesef. Benim ekran kartım AMD Radeon RX 7800 XT. Bundan ötürü bir DLSS deneme talihim olmadı lakin FSR’ı birinci günden itibaren kullandım. Kullanırken de oyunun sertliği konusunda sorunlar yaşadım. Olağan bir manzaraya nazaran çok derecede fazla sertlik kullanıyor. Öteki oyunlarda bunun için yüzdelik dilim üzerinden ayar bulunurken, Arc Raiders içerisinde bu türlü bir ayar bulunmuyor. Kendi başına nazaran sertlik ekliyor, bundan ötürü da ekranda çok fazla rahatsız edici manzaralar olabiliyor. Frame Gen özelliği ise pek düzgün bir biçimde çalışıyor onu da belirteyim.
Son Nefesinizde Bile Kimseye Güvenmeyin!
Sonuç olarak benim Arc Raiders ile geçirdiğim mühlet sahiden çok keyifli geçti. Devir dönem çok fazla Extraction Shooter cinsini denemiş fakat bir türlü kaliteli bir oyuna denk gelememiştim. Arc Raiders sayesindeyse aradığım o tadı tam olarak buldum diyebilirim. Her ne kadar bahsettiğim ıstıraplar yer yer oyundan aldığım keyfi baltalasa dahi benim Embark’a karşı itimadım yüksek. Kendilerinin bu vakte kadar The Finals üzere bir oyunu ayakta tutması baht değil sonuçta. Ayrıyeten hangi oyun imalcisi bu türlü ses etmiş bir oyunu artta bırakmak ister ki?
