Si vis pacem, te ipsum vince!

Bazen internette “Yuh arkadaş, Persona 5’i de ne biçim sağdı ATLUS!” diyen bildiriler görüyorum. Çok da anlamlandıramıyorum, zira Persona 5 yahu bu? Strikers’ıydı, Royal’ıydı, Dancing in Starlight’ıydı, Tactica’sıydı… Ortalarında berbat çıkmış olan oldu mu bugüne kadar hiç? Bu kalitede çıkmaya devam ettikçe daha 10 tane de Persona 5 öyküsü çıksa oynarım ben. Yenisini yapmazlarsa dönüp dolaşıp eskisini tekrar oynuyorum zira. O yüzden Persona 5 Tactica bünyeme çok yeterli geldi, Phantom Thieves yeniden enfes müzikleri ve sürükleyici kıssasıyla beni ziyadesiyle ihya etti.

Persona serisi her spin-off’ta farklı bir telden çalmayı pek seviyor. Persona 5 / Royal sıra tabanlı bir J-RYO’yken, Strikers aksiyonun tabanına MUSOU cinsine geçerek vurmuştu; Dancing in Starlight’ta ritim tutup dans pistindeki numaralarımızı sergilemişken, Q2’yse zindan tepiklemeceye odaklanmıştık. Tactica’ysa siper bazlı taktik strateji cinsini deniyor. Bir Fire Emblem, bir XCOM alanına yanlışsız kaydığını düşünebilirsiniz yani.

Siper al!

Oyunun tıp değiştirmesi oyun mekaniklerinde de önemli kimi değişikliklere yol açmış doğal. Asıl seride zafere giden yol karşınıza çıkan Shadow’ların zayıf oldukları elementleri bulup onlara karşı kullandığınız 1-More’larla döşenirdi. Burada artık elementler farklı tesir ve reaksiyonlara sahipler. Size ekstradan çeşit kazandıran 1-More’lar ekseriyetle düşmanı siper dışında yakaladığınız rastgele bir akınla kazanılabiliyor. Haliyle konu biraz daha köşe (ya da daha doğrusu siper) kapmacaya dönüyor. Tıpkı halde siz de siper dışında yakalanırsanız 1-More’a maruz kalıyorsunuz olağan. Yarım siperler daha azaltılmış hasar almanıza, tam siperlerse hasarı büsbütün bloklamanıza yarıyor. Konunun neredeyse büsbütün bunun üzerine dönmesinden varsayım edeceğiniz üzere hem düşmanlarınızın hem de sizin emrinizde siper ardına sinmiş düşmanı saklandığı delikten çıkartabilecek yetenekler ve taarruzlar var. Yakın dövüş hücumları özellikle önemli; zira kullandığınızda düşmanın durduğu kareye kendiniz geçiyorsunuz. Haliyle gerçek açılardan yaklaştığınızda düşmanı siperinden edip onun siper aldığı köşeye kurulmak çok kilit bir taktik. Elementler farklı tesirlere sahip demiştim ya, bunu yeniden siper kapmacada avantajınıza kullanabiliyorsunuz. Mesela rüzgâr temalı ataklar ekseriyetle Sweep yaparak düşmanı ittiriyor ya da Hypno yaptığınız düşman size yanlışsız yaklaşırken kendini açığa çıkarıyor vs. Tesir ve reaksiyonların tam listesini çabucak şuralarda bir yerde bulacağınız kutudan okuyabilirsiniz.

Aktif hale getirme formülümüz farklı formda olsa da 1-More’lar hâlâ kıymetli. Bir düşmanı zayıf anında yakalayıp tepetaklak ettikten sonra asıl oyun stratejimizi kurmaya başlıyoruz zira. Üç karakteri bir üçgen oluşturacak halde bu tepetaklak düşmanın etrafına konumladıktan sonra üçgenin içinde kalan herkese elimizdeki silahın gücüne nazaran hasar vuran çok güçlü Triple Threat saldırısı yapabiliyoruz -ki bunu klasik “All-Out Attack” olarak da düşünebilirsiniz aslında. Hakikat kullanıldığında fevkalade kuvvetli ve en ağır ağabeyleri bile hiç edebiliyor.

Siz senaryoda ilerleyip bağlarınızı kuvvetlendirip konunun katmanlarını tek tek açtıkça yeni yeni mekanikler de evvelkilerin üstüne inşa ediliyor; bir yerden sonra tek bir tıpta düşmanları yüksekten itip, aşağıdaki karakterle Follow-up yaptıktan sonra öteki uca koşup orada bir oburunu siperden çıkartıp Triple Threat’le ortadaki herkesi uçurma üzere çılgın taktikleri birbirine ekleştirmeye başlıyorsunuz. Bu da aslında biraz modül kesim bulmaca çözme hissiyatı veriyor. Hele ki ileriki kısımlarda savaş alanının da inip çıkan platformlar üzere modüllerle bu yapboza uymasıyla yeterlice baş yormayı gerektiren bir hal alıyor. Ee taktik-strateji işte, mis üzere. Bu bahisteki en büyük şikayetim oyunun bir noktada “Tamam haydi artık, son yüzleşme vakti HAYDİ HADİ ÇABUK” gazı verdikten sonra üzerime bir 5-6 kısım daha atması oldu. O gazı almışken (bir de benim üzere Merciless zorluğunda oynuyor ve bütün kısımları tam yıldızla bitirmeye kasıyorsanız) konunun uzaması biraz canımı sıktı ve oyunun akıcılığını tam da en yüksekte olması gereken noktada aşağı çekti. Hatta palavra yok, sonlara yanlışsız bunalıp biraz orta verdiğim bile oldu. Biraz moladan sonra tekrar oynattı ancak kendini, o denli “Tamam bana yetti, eksiksiz salıyorum” düzeyinde bir tekleme de değil yani.

Neden oynatabildi pekala? Zira bu bir Persona 5 öyküsü tam manasıyla. Seriye aşinaysanız neyden bahsettiğimi az çok iddia ediyor olmalısınız. Neyle karşı karşıya olduğunuzu az çok kestirim etseniz de konu bir formda sizi yakanızdan yakalayıp kendine çekmeyi de başarıyor hani. Sürprizlerle sizi hâlâ şaşırtmakta ve “Dur bakalım bunu nereye bağlayacaklar sanki?” diye meraklandırmakta üstüne yok…

Vanilla öykünün bitişinin akabinde grup Leblanc’ta demlenip Joker’e kahve (ve köri) siparişi verirken başlıyor bu sefer öykümüz. Bir anda kendilerini yeni bir Metaverse’ün içine düşmüş bulan Phantom Thieves başta buradan çıkış ve konuta dönüş yolunu arıyor lakin çok geçmeden kendilerini bu yeni diyarın hükümdarı Marie’yle karşı karşıya buluyorlar. Bir de üzerine Joker ve Mona hariç herkesin zihni Marie tarafından yıkanınca yalnızca buradan kaçmaya değil, dostlarımızı da onun elinden kurtarmaya dönüşüyor emelimiz. Bu uğurda da Marie’nin kararına direnen asiler ve onların önderi Erina’yla güçlerimizi birleştiriyoruz.

Revolution is a Blade

Erina, Tactica’nın iki yeni değerli karakterinden birisi. Rastgele bir Persona kullanamasa da dövüş yetenekleri ve Marie’nin zihin yıkama gücünü silen bayrağıyla Joker ve Mona’nın tam da gereksinim duyduğu kişi aslında. Bu noktada artık ciğerine kadar tanıyıp sevdiğimiz Phantom Thieves ile savaş alanında karşı karşıya gelmek farklı bir öykü noktası sağlamış. Hem de takımı yavaş yavaş geri toplamak için mantıklı bir sebep vermiş.

İkinci kıymetli yeni karakterimizse Toshiro Kasukabe. Kendisi bizim dünyamızdan “bir şekilde” Metaverse’e düşmüş genç bir siyasetçi. Kadro arkadaşlarımızı kurtarmak için Marie’nin güçleriyle savaşırken kendisini özgür bırakıyoruz ve meskene dönüş için onunla da ittifak kuruyoruz. Kendisi savaşlarda direkt katkıda bulunmasa da taktiksel olarak takımı yönlendirip Erina’nın isyancılarıyla Phantom Thieves ortasında bir nevi köprü vazifesi de görüyor. Sonrasında konu açıldıkça açılıyor fakat, merak etmeyin buraya kadar söylediklerim çok spoiler alanına bile giriyor sayılmaz yani.

Tactica biraz daha farklı bir yaklaşım benimsediği için RYO ve toplumsal öğeleri Persona 5 ve Royal kadar derin değil. Kısım ortalarında soluklandığımız bir karargâhımız (Çok şaşıracaksınız lakin: Leblanc!) var. Orada kısım geçildikçe açılan konuşmaları takip edebiliyoruz, ortada da yeniden ilerledikçe “Quests” ismi altında kimi yan misyonlar açılıyor. Bu yan misyonları mutlaka yapmanızı tavsiye ederim, zira çoklukla sizden aşikâr karakterleri yanınızda getirmenizi isteyen bu misyonlar bol kepçeden Skill puanı veriyor. Bu skill puanlarıyla da karakterlerinizin yetenek ağacını dallandırıp budaklandırıyorsunuz. Tıpkı vakitte her Quest’in bir nevi bulmaca üzere olması ve çözmek için hayli spesifik kimi tahliller gerektirmesi de hoşuma gitti. Hatta olağan kısımlardan daha bile hoşuma gitti birçok vakit, tam kararında olmuş.

Bir de natürel ki bahsetmem gereken bir şey daha var: Müzikler. Yani bunu aslında biliyor olmanız lazım, ben Persona 5’in müzikleri deyince sudan kesilen ırmaklar biliyorum. Tactica da buna istisna değil, hatta Persona 5’in o klasik tonuna Rock katmalarıyla beni çok üzücü tavladılar, sabah Revolution in your Heart’tan girip akşam Repaint Your Heart’tan çıkıyorum bıkmadan usanmadan. Daha birinci günden albümü internete salarak beni ekstradan memnun ettiler. Oyun müziği dinlemeyi seviyorsanız listenizin baş tacı yapınız, seviniz ve de sayınız diyorum o yüzden.

Toparlayacak olursam, Persona 5 Tactica başta da ipucunu verdiğim üzere taş üzere bir taktik strateji oyunu olmuş ve Persona 5’in galibiyet serisini katiyetle bozmuyor. Sonlarda dediğim üzere biraz temposu düşüyor ve kısımları sündürdüğünden ötürü “mükemmel” olmayı kıl hissesi kaçırsa da serinin hayranlarının kalbini çalacağına dair en ufak kuşkum bile yok.

What is your reaction?

0
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly

Cevap bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir