Bu ortalar favori cümlem şu: Then we doubled it!

“Marvel’s Spider-Man 2, birinci oyun ve Miles genişleme paketiyle ne yaptıysa tammm 2 katını yapıyor! Daha büyük bir kent, onlarca yeni düşman, tonla dövüş hareketi, yeni güçler, orijinal vazifeler, birbirinden zevkli küçük oyunlar…” diye başlasam ne hoş olurdu yazıya. Beğenilen başlasam tekrar başlarım lakin şu “2 hakikat 1 yalan” cümleleri üzere olur. Durun ancak gitmeyin çabucak bir yere. Spider-Man 2 tahminen hayal ettiğim, çıtayı yerleştirdiğim irtifaya ulaşabilmiş değil lakin yeniden de son periyotlarda çıkan en hareketli, en göz alıcı, harika kıvrak senaryolu ve eğlenceli oyunlardan biri.

Spider-Man 2 olağan olarak Miles Morales genişleme paketindeki olayları takip ediyor. Tahminen de ortada Miles paketinin olması, ana oyunun PS5 remasterinin çıkması da serinin bu oyununa bakış açımı farklılaştırmış olabilir fakat oraya geleceğiz.

Artık New York’un bir değil iki Spider-Man’i birden var. Kent büyük, hatalılar hiç olmadıkları kadar azgın. E kolay değil. Peter kendine iş hayatında bir yer edinmeye çalışırken bir yandan da özel hayatının iniş çıkışlarıyla meşgul. Miles ise güya eğitimini büsbütün geri plana atmış, örümcek maskesinin gerisine saklanarak dünyanın tüm sıkıntılarından kaçıyor üzere. Olağan bir tanesi hariç: Martin Li, bilinen ismiyle Mister Negative. Babasının mevtini ve sorumlusu Martin Li’yi aklından çıkaramamış, hayatına pek de devam edememiş bir Miles var karşımızda. O enerjik, genç Miles gitmiş yerine depresyonda, yalnızlık çeken, hayatının tarafını kaybetmiş bir Miles gelmiş güya. Spider-Man olmanın zorluklarını sonuna kadar yaşıyor ve Peter’a duyduğu gereksinim günden güne artıyor. Lakin Peter’ın da kederi başından aşkın. E bir de can dostu Harry geri dönmüş, yeni fırsatlar ortaya çıkmış durumda. May halasını hatta tek aşkı MJ’i bile pek umursamıyor üzere. Peter “dünyayı iyileştirmeye” o kadar odaklanmış ki etrafında ne olup bittiğinden bihaber üzere.

Senaryosu Spider-Man 2’nin en çarpıcı kısmı. Beğenilen onda bile önemli iniş çıkışlar var. Birinci 1/3 lük kısmı geçmek biraz sabır istiyor. Marvel’in sinemalarından alışık olduğumuz üzere oyun inanılmaz hareketli başlıyor. Oradan oraya ağ atıp son gaz birinci kötümüzün peşinden gidiyoruz. Güzel oyunda kim âlâ kim makus o da biraz muallak kalıyor başlarda. Bu tarafıyla son sinema olan No Way Home’u andırmıyor değil. Peter ve Miles ortasındaki kusursuz geçişler, son derece doğal hissettiren sinerji, iki Spider-Man’i birebir anda ekranda görmenin verdiği heyecan oyunun birinci saatini unutulmaz kılıyor. Az evvel bahsettiğim 3’te 1’lik kısım bundan sonra başlıyor işte. Senaryo gereği biraz ayaklarımız yere basıyor bu anlarda. New York’un azılı çetelerinden çok Peter ve Miles’ın gençlik problemleriyle, ruhsal kaygılarıyla, ekonomik buhranlarıyla uğraştığımız bir kaç saat bizi bekliyor. Olağan ilerledikçe neyi neden yaptığımızı, Insomniac’ın neden oyunun suratını zırt pırt “gündelik” işlerle kestiğini anlar üzere oluyoruz fakat Spider-Man üzere özü suratında yatan bir oyunda pek müsabakayı ummadığımız misyonlar bunlar.

Tabii suratını kesmemek ya da en azından kaptırmışken o denli devam etmek isteyenler için senaryoda ufak ufak ilerledikçe envai çeşit yan misyon de birer birer karşınıza çıkmaya başlıyor. Bunlardan kimileri klasik onu bunu topla, koleksiyon olsun görevleriyken kimileri ileride yaşanması beklenen büyük kapışmalara taban hazırlıyor.

Peter’ın sırt çantalarını toplamaktan sıkılanlar için küçük örümcek robotları topluyoruz mesela yeni oyunda. Ya da evvelki oyundaki çete üslerini basmaktan sıkılanlar için eski bir dost/düşmanın anılarını kovalamak, simbiyot yuvalarını basmak üzere alternatifler var. Hasılı aktiviteler isim ve kılıf değiştirmiş üzere fakat altında yatan fonksiyon evvelki oyuna epey misal. Doğal büsbütün yeni aktiviteler de var lakin bunların yalnızca devasa haritayı doldurmak için mi kente serpiştirildiği, yoksa oyuna biraz daha derinlik katma gayesi mı taşıdıkları tartışılır.

Devasa deyince hakikaten çok büyük bir haritadan bahsediyoruz Spider-Man 2’de. Başta Brooklyn ve Queens’in de eklenmesiyle kentin büyüklüğü neredeyse 2 katına çıkmış durumda. Oyunun teknolojik ve tasarımsal olarak arşa çıktığını anlamak için kentte bir kaç dakika geçirmeniz yetiyor da artıyor bile. Birden fazla PS5 oyunu (ki kıymetli bir kısmı grafiksel olarak Spider-Man 2’nin gerisinde) performans modunda 60 kare manzara suratı sunarken en yüksek grafik ayarlarında 30 kareyi hedefliyor. Spider-Man 2 de görünüşte bunu yapıyor ancak için içine VRR (Variable Refresh Rate) girince işler karışıyor. Oyun Fidelity modda vadettiği 30 kare manzara gayesini VRR’la 40’a çıkarıyor. Standart mesken kullanımı cihazlarımla tam kıymeti tespit edememiş olsam da VRR takviyeli televizyonumda yaşadığım tecrübenin muhakkak 40 kare olmadığını, en azından o denli hissettirmediğini söyleyebilirim. PS5’imi birinci kurduğum günden beri her vakit 60 kareyi, 3-5 görsel güzelleştirmeye tercih eden biri olarak “Fidelity böyleyse Performance modu nasıldır” merakımı gidermek dışında Performans ayarına hiç gereksinim duymadım.

New York’un en ince detayına kadar düşünülmüş ayrıntılarını, günün her saatinde kaldırımlarını dolduran insanları, akşam saatlerinin çekilmez trafiğinde sıkışan otomobilleri, her tarafın camdan kulelerle kaplı olduğunu ve o her camdan kulenin karşısındaki manzarayı ışın izleme sihirbazlığıyla yansıttığını ve tüm bunlar olurken ışık süratiyle oradan oraya ağınızı fırlattığınızı düşündüğünüzde Insomniac’ın şapka çıkarılacak bir yapıta imza attığını düzgünce anlıyorsunuz. Alışılmış grafiksel etkileyicilik oyunun tek teknolojik başarısı değil. Spider-Man 2’de tüm fragmanlardan da gördüğünüz üzere her iki Spider-Man’i de denetim edebiliyoruz. Kentin büsbütün farklı yerlerinde bulunan Peter ve Miles ortasındaki geçişlerin saniye sürüyor olması ağız açık bırakacak tipten bir teknoloji. Her ne kadar kısa bir yükleme sahnesini umursamayacak olsak da bu değişimi hayli sık yapacağınız düşünüldüğünde ne kadar büyük bir nimet olduğunu anlıyorsunuz. “Sık” diyorum zira oyunun ana vazife / yan misyon sistemi çok makul formda iki kahramanımıza bölünmüş durumda. Başta da bahsettiğim üzere Peter ve Miles’ın epey farklı hayatları, uğraştıkları değişik işler ve sıkıntılar var. Hem ana senaryonun akışında hem de yan vazifelerde hangi Spider-Man’in devreye girmesi gerektiği belirtiliyor. Kimi aktiviteler de istediğiniz Spider-Man’i kullanabiliyor olsanız da vazifelerin geneli ya Peter’ı ya da Miles’ı olay mahalinde istiyor. Ha bir de MJ var. Oyunda MJ yalnızca Spider-Man’in gazeteci sevgilisi olmaktan çıkıyor; başına birşey geldiğinde birinci elden olayları deneyim etmenize imkan veriyor. MJ’i genelde saklılık bazlı vazifelerde kullansanız da çevikliği ve teaser tabancasıyla yapabilecekleri sizi hayrete düşürebilir. (İlk oyunda en sevilmeyen kısımlardan birisi bu kapalılık görevleriydi ancak bu sefer MJ muhakkak birinci oyundakinden çok daha yeterli yansıtılmış ve mutlaka savunmasız da değil. Hatta yer yer zekâsı ve yüreğiyle Kraven’ın avcılarına bile taş çıkartan bir karakter. Zeb Wells bakıp da örnek alsa keşke çizgi romanları yazarken… -Can)

Oyunun bu zorlaması tahminen de en takdir ettiğim tarafı oldu. Olağanda seçeneğinizin olması hoş, bunlardan birine zorlanmak tatsızdır. Standart akınlar dışında Peter ve Miles’ın birbirinden büsbütün farklı oynanışlarının olması işin büyülü tarafı. Dövüşlerde sıkça başvuracağınız özel güçleriniz iki karakterin de kendilerine mahsus. Her iki karakterin de kendilerine ilişkin ve bir de ortak yetenek ağaçları var. Peter bir de şey yapabiliyor… şey… Neyse! (Aslında bu State of Play’de göstermişlerdi lakin yeniden de oyuna hiçbir şey izlemeden girmiş olmak isteyenler vardır tahminen – Eser). Farklılar yani anlayacağınız. Miles biraz daha sinsi mesela. Görünmez oluyor adam daha ne olsun! Tahminen de oynanışa en büyük etkiyi yaratan yeni hüneriniz duvarlara fırlattığınız ağlarla kendinize özel ağ köprüler oluşturabilmeniz. Bu maharet sayesinde kapalılık gerektiren kısımlarda öncesine göre çok çok daha avantajlı hale geliyorsunuz. Serinin evvelki oyununda duvara, tavana, kirişlere asılıp düşmanlarınızın altından geçmesi için dua etmek zorundaydınız. Yeni oyundaysa akıl dışı aralıklar olmamak kaydıyla istediğiniz yere ağınızı atıp kendinize özel köprünüzü yapabiliyorsunuz. E haliyle kapalı bir hangarın çatısını ağlarınızla donattıktan sonra elbette altınızdan geçen birileri oluyor. Bir de sağ analog tuşa basıp dikkat dağıtıcı nesneleri tespit ettikten sonra tıst tıst diye ağlarınızı atınca millet sesin geldiği yere yanlışsız hareketleniyor. E natürel o vakit da sürüden ayrılanı örümcek kapıyor…

Insomniac kimi noktalarda en uygununu başardığını gururla sergilerken bir yandan da kendi yarattığı sorunları ortadan kaldırmaya çalışıyor oyunda. Bunun en uygun örneği kentin büyüklüğü. Hani az evvel büyük bir keyifle anlattığım şeyin birebiri. Kent devasa, gönül de istiyor ki yeni yerler keşfettikçe bölgeleri açayım; bir sonraki vazifemin 4000 metre ileride olduğunu gördüğümde süratlice oraya ulaşabileyim. Yok, en azından angarya işlerle uğraşmadıktan sonra o denli bir bahtınız yok. Bir şeyi açıklığa kavuşturalım: Spider-Man’in yan misyonları yalnızca yan misyon. Yapın ya da yapmayın. Baldur’s Gate oynamıyorsunuz sonuçta. Oyunun senaryosu çizgisel ve yaptığınız öbür aktivitelere nazaran oyunun sonu şekillenmiyor. Lakin oyun size diyor ki şayet süratli ulaşımı açacaksan her bölgedeki aktivitelerin en az yarısını (%60 da olabilir) yapmanız gerekiyor. Aksi takdirde o bölge için süratli ulaşım hakkınız olmuyor. İşte bu noktada Insomniac farklı seçenekler sunmaya kalkıyor size. Gereğince üste sıçradığınızda ya da bir binanın zirvesinden aşağı süzüldüğünüzde açabildiğiniz örümcek kostümü kanatları bunlardan biri. E alışılmış o kanatlar sizi pek bir yere götürmüyor, o nedenle kentin rüzgar tünellerini kullanarak sürat kazanmanız gerekiyor. Ha ben bunlarla uğraşamam derseniz kentin çeşitli yerlerindeki “sapan”ları kullanıp kendinizi fırlatma talihiniz da var. Hatta bu beceriyi yetenek ağacınızdan da kazanmanız muhtemel. Lakin neden? Orasını anlayamadım. Muhtemelen bu yaşayan kenti yaratmak için epey ter döken geliştiriciler insanların daima süratli ulaşımı kullanıp kentin hoşluğundan yoksun kalmalarını istemediler.

Güzellik bir yana kentte ağ atarak ilerlemenin biraz da gereklilik olduğunu söylemem gerek. Oyunda edinebileceğiniz 65 farklı kostüm, bu kostümlerin iyileştirmeleri, yardımcı araç gereçler, hepsi farklı farklı (ya da birkaç çeşit) oyun içi kaynağa muhtaçlık duyuyor. Olağan teknoloji kesimleri, seçkin teknoloji kesimleri, kahraman ve kent tokenleri farklı aktivitelerden elde ediliyorlar. Her ne kadar oyunu dümdüz ana vazifeden oynayıp bitirmenize bir mahzur yoksa da yan misyonları yapmanız, yanı başınızda apansız beliren kapkaç olayına müdahil olmanız ya da muhtemel bir silahlı çatışmayı engellemenizin size kazandırdığı puanlar, düzeyler ve münasebetiyle geliştirmelerle üst zorluk düzeylerinin hakkından gelmenize katiyetle yardımcı oluyor. Bu ortada süratli ulaşımı falan boşverin de kostümleri toplamak için vakit harcamanıza değebilir. Kostümler birinci oyundaki üzere ekstra bir özellik sunmuyorlar lakin kimileri o kadar hoş ki sadece o kıyafetlerle dolaşabilmek için bile peşlerinden koşulur. Burada Insomniac makul bir iş yapmışa benziyor. Kostümlere özellikler ekleyip istemediğiniz bir tiple dolaşmanıza da neden olabilirlerdi.

Bir oyunu epey beğenmeme karşın her yazdığım sözün olumsuzmuş üzere hissettirmesi çok tuhaf gelse de aslında satır ortalarında Spider-Man 2’nin ne olduğunu ve ne olabileceğini aktarmaya çalışıyorum. Kimi yan misyon kümeleri çok hoş; birtakım aktiviteler direkt sıkıcı. Lakin içerikleri ne olursa olsun yazının başında söylediğim 1/3’lük kısmı geçtikten sonra hiçbirini oynayası gelmiyor insanın. Oyunun senaryosu bir oraya bir buraya salvolar atarak o denli bir ilerlemeye başlıyor ki ana vazife ışığı yansın da koşturayım diye bekliyorsunuz. Bilhassa oyunun ivmelenmeye başladığı ikinci 1/3’lük kısım bu türlü. Kraven ne vakit sahneye çıksa bir rockstar üzere tüm ilgiyi üzerinde topluyor. Makus bir adam olmasına karşın o denli nefret edilesi bir tip değil. Bilinmeyen ajandasını açık etmemesi onu çok daha iginç bir karakter kılıyor. Oyunun duyurusundan beri kimdir diye merak ettiğimiz Venom’un varlığını bile unutturuyor açıkçası Kraven.

Bir mühlet sonra senaryo artık yeterliden düzgüne merak uyandırmaya başlıyor. Miles’ın ergenlik sorunları bile rahatsız etmiyor, o derece. Bazen bir ana misyonu bitirince başkası çabucak açılmıyor. Diyorsunuz ki “Bari boş durmayayım da birşeyler yapayım”. İşte o anlarda yan aktiviteler işe yarıyor; bir sonraki ana vazife karşınıza çıkana kadar vakit geçirtiyorlar. Son düzlük aslında harika. Oyunun suratı hiç kesilmesin, hem içinde olduğunuz misyon biraz daha sürsün hem de bir an evvel bitsin istiyorsunuz. Bir sonraki adımda olacaklara duyduğunuz merak her şeye baskın geliyor ve son sürat oyunun sonuna hakikat koşuyorsunuz.

Spider-Man 2, şikayet ettiğim tüm özelliklerine karşın bir oturuşta bitirdiğim bir oyun oldu. Ortaya öbür oyun karıştırasım gelmedi. Soluklanmak için kapattığımda bile aklım Peter’da kaldı. Her boş vaktimde New-York’a dönmek, Spider-Man olmanın keyfine bir defa daha varmak istedim. İşte tam da bu nedenle Spider-Man 2 yalnızca serinin takipçilerinin değil, tüm aksiyon severlerin oynaması gereken bir oyun.

PÜF NOKTALARI

  • Accessibility ayarlarını yabana atmayın derim. Hele sıhhatiniz belli düzeye düştüğünde otomatik olarak sıhhat paketi kullanma işi (yeterli kaynağınız varsa) üst zorluk düzeylerinde bulunmaz nimet.
  • Spider-Man 2’nin yeni özelliği olan yüksekten fikir hasar alma konusuna aman ellemeyin, bırakın kapalı kalsın.
  • Ben sadece senaryoyu oynayayım, zorlanmayayım diyorsanız en kolay zorluk düzeyini seçmeye utanmayın. Ayrıyeten o zorluk düzeyinde ayılma bayılma da yok. Sıhhatiniz hiç bir vakit sıfırlanmadığı için düşmanları istediğiniz üzere pataklayabilirsiniz.
  • Oyunu üst zorlukta oynamaktan keyif alıyor lakin en kolay düşmanın bile 100 tokattan aşağı yere serilmemesi canınızı sıkıyorsa oyunun zorluk parametrelerini düzenleyebildiğinizi hatırlayın.
  • Ağ kanatlarınızı açtığınızda kesinlikle sağ analog tuşuna basıp rüzgar tünellerini tespit edin. Kenti bir uçtan başkasına daha süratli kat etmenizin öbür bir yolu daha yok.
  • Bir çok açık dünya oyunu üzere Spider-Man 2’de de öyküyü bitirdikten sonra yan işlerle ilgilenebiliyorsunuz. Ana vazife boyunca herşeyi yapıp 60.seviyeye ulaşamadıysanız hâlâ talihiniz var.

Mister Negative

İlk sefer Mayıs 2007 yılında The Amazing Spider-Man’de ortaya çıkan Mister Negative bu kozmosun en değişik “kötü” adamlarından biri. Bir yandan Martin Lee olarak etrafındakilere güzellik yapmaya çalışıyor bir yandan da Mr. Negative kimliğiyle “Inner Demons” isimli azılı kabahat örgütünü yönetiyor. Dokunuşuyla insanları düzgünleştirme gücüne de sahip olan Lee, serinin birinci oyununda negatif elektriğe misal bir güce sahip olmasıyla aklımıza kazınmıştı.

Lizard

Lizard çok eski bir dostumuz / düşmanımız. Birinci sefer çizgi romanlarda uzunluk gösterdiğinde tarih Kasım 1963’tü. Her ne kadar etrafına endişe salan berbatlardan biri olsa da yıllar içinde kendi asıl kimliğiyle Spider-Man’e yardım ettiği de olmuştur. Dr.Connors sürüngenlerin uzuvlarını yenileyebilmeleri üzerine yaptığı genetik çalışmaların meyvesini onlardan biri olarak toplamış bir bilim insanı. Kayıp kolunu tekrar yaratmak isterken yırtıcı bir sürüngene dönüşen Connors, Spider-Man kozmosunun belalılarından.

Kraven the Hunter

Tüm Amerikan öykülerinde çılgın bir Rus olmazsa olmaz değil mi? İşte Kraven da Spider-Man’in başının belası olan o Rus(lardan birisi. Kardeşi Chameleon’u da unutmayalım -Can). Birinci ortaya çıkışı Ağustos 1964’e kadar geri gidiyor. Kraven biraz tuhaf bir karekter. Salt makus olduğunu söylemek ona haksızlık olur. Lakin gayesine ulaşmak için yaptıkları pek de âlâ adamların yapacağı şeylerden değil. Tekrar de rakiplerine duyduğu hürmet – hak edenlere – takdire şayan. Aslına bakarsanız tek kaygısı kendi gücüne eş paha bir rakip bulup onu yenerek avcılar dünyasının en düzgünü olduğunu kanıtlamak. Natürel Kraven için pahalı bir düşmanın ellerinden gelecek vefatın, hasta yatağında yaşlılıktan ya da hastalıktan ölmekten çok daha kıymetli olduğunu söylemeye bile gerek yok.

Venom

Simbiyotun birinci görünüşü Mayıs 1984 olsa da Venom ismiyle ortalığı birbirine katmaya başlaması Mayıs 1988’e tekabül ediyor. Venom bu cihanın tahminen de en farklı karakterlerinden biri. Bir kere kendisi uzaylı; en azından simbiyot denen varlık o denli. Başka kahramanlar ya da baş berbatlar üzere kendi diktiği taytlara da gereksinim duymuyor; zira kendisi aslında kostüm vazifesi görüyor. İmgesi Spider-Man’in karanlık versiyonunu andırdığı için J. Jonah Jameson’a da hayli bir materyal çıkarmışlığı var. Lakin gelin görün ki o karanlık imgenin, keskin dişlerin gerisinde vakit zaman yumuşamaya elverişli bir kalp de var. Yıllar içinde tekraren Venom’un insanlara yardım ettiği hatta birtakım uğraşlarda Spider-Man’le omuz omuza savaştığı bile görüşmüştü.

What is your reaction?

0
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly

Cevap bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir