Bence oynamalısınız
Oynadınız Mı? serimizin bugünkü konuğu Aether & Iron, duyurusuyla dikkatimi çeken, Steam Next Fest’te paylaşılan demosuyla da takip listemdeki yerini perçinleyen bir oyundu. “Bir fırsat bulup göz atmak gerek” diyordum, haliyle fırsatı bulur bulmaz da maceraya atıldım. Sonrasında olaylar gelişti, onlarca saat boyunca sürecek bir seyahate eşlik ederken buldum kendimi. Seyahat izlenimlerimi de sizinle paylaşayım istedim. Çünkü, eşlik etmekten keyif aldığım bir macera uzanıyor önümüzde.
“Decopunk RYO da nedir?” sorusuna karşılık olabilecek bir oyun…
Aether & Iron, geliştiricilerinin “decopunk RYO” olarak tanımladığı bir oyun. “Nedir bu decopunk?” diye soracak olursanız süratlice bir üstünden geçmiş olalım. Daha evvel ele aldığımız “Oyunlarda Punk Akımları”ndan birisi olan “dizelpunk”ın bir alt tipi olur kendileri. Ama ortada kimi farklılıklar da bulunmakta.
Dizelpunkta “paslı ve karanlık” bir yapı kelam konusuyken decopunk, “krom yüklü ve ışıltılı” bir yapı sunar. 1910’lar ile 1940’lar ortasında tanınan olan Arka Deco ve Streamline Çağdaşa (akışkan çizgisellik) sanat usullerinin hâkim olduğu bir tablo kelam hususudur. Gökdelenler, uçan gemiler ve devrin Amerikan kent estetiğinin ön planda olduğu söylenebilir. Özetle, sanat ve mimari açıdan bakıldığında zarafetin resmedildiği, öte yandan biraz kazıdığınızda altında çeşitli tehditleri de barındıran bir tablodan bahsetmek mümkün. Zarafet ile tehlike bu türlü kol kola gezerken, art planda caz müziği eşlik eder bu tabloya.
İşte Aether & Iron da tam olarak bu türlü bir oyun. Decopunk için sıralanabilecek ne kadar özellik varsa bünyesinde toplamış üzere. Estetik şekli, kıssası, müzikleriyle bu sıfatın hakkını veriyor.
Alternatif bir kozmosta, 1930’lara yol alıyoruz. Anti-yerçekimi teknolojisi ve bunun için kullanılan ether (aether) sayesinde sadece araçlar ve yollar gökyüzüne yükselmekle kalmamış, New York City de havada süzülüyor.
İnsanlar bu uçan adalarda yaşamaya başlasalar da mukadderatları çok da değişmemiş aslında. Yeniden bazıları üstlerde ışıltılı bir hayat sürerken alt tabakanın sefalete, yoksulluğa mahkûm edildiği, hastalıkların pençesinde kıvrandığı, cürmün alıp yürüdüğü, bunlar yetmezmiş üzere bir de gücü eline geçirmiş baronların ayakları altında ezildikleri, zulüm görüp can verdikleri bir ortam karşılıyor bizi.
Kahramanımız (daha doğrusu anti-kahramanımız) Gia “Eight-Shot” Randazzo, aykırı giden bir iş sonucunda hem çok sevdiği bir ismi hem de prestijini kaybetmiş bir kaçakçı. Geliri az, çok demeden önüne ne iş çıkarsa alacak durumda. Bu türlü bir günde, eski müşterilerinden birisi üst kentten birisini alıp alt kente getirmesini istiyor. Gia da haliyle vazifesi kabul ediyor.
Normalde genç ve de şirin bir hanımefendi (Doktor Elanor Reinhardt yahut kullanmayı tercih ettiği isimle Nellie) için sürücülük yapmaktan ibaret üzere başlayan vazife, hücuma uğramaları, Gia’nın arabasının ve de otomobilde bıraktıkları çantanın çalınmasıyla öteki bir boyuta taşınıyor.
Nellie, ether teknolojisi ile ilgili bir çalışmada yer alıyormuş ve çalınan çantada da bu çalışmayla ilgili evraklar bulunuyormuş. Alt kentte eski dostlarımızın da yardımıyla Gia’nın arabasını bulup çantayı geri almaya çalışıyoruz iddia edilebileceği üzere. Bu biçimde başlayan macera, dallanıp budaklanıyor ve sonrasında siyasi entrikaların ortasında buluyoruz kendimizi.
Disco Elysium’a emsal biçimde diyalog yüklü ilerleyen, diyalogların kimi kısımlarında de yetenek denemeleri yapmak durumunda kaldığınız bir oynanıştan kelam etmek mümkün. Yetenek denemeleri için zarlar atılıyor, o deneme için gerekli sayıya ulaşabilirseniz başarılı oluyor, aksi takdirde de talihinize küsüyorsunuz.
Karakterinizin (kimi vakit da takım üyelerinin toplamının) o alandaki yeteneği de zarlardan gelen sayıya ekleniyor. Örneğin “brainiac” yeteneğinden +2 puanınız var diyelim. Bu alanda zorluk derecesi 10 olan bir deneme için 2 zarda gelen sayıların toplamının 8 olması kâfi sizin için. Öte yandan bunun aksisi durumlar da geçerli. Kimi yetenek denemeleri için de eksi puanınız oluyor, haliyle bunları başarmak bir ölçü daha zorlaşıyor.
Sadece diyaloglar için değil, örneğin kilitli kapıları açmak yahut bir enkazdan işe fayda şeyler bulmak için de yetenek zarlarına başvuruyorsunuz. Birtakım yetenek denemeleri isteğe bağlı olağan. Bunları yapmak zorunda değilsiniz, lakin başarılı olmanız durumunda hem maddi getirileri olabiliyor, işe fayda şeyler kazanabiliyorsunuz, hem de karakteriniz deneyim puanı ediniyor.
Görevleri yaptıkça ve yetenek denemelerinde başarılı epeyce elde ettiğiniz bu deneyim puanlarını da takım üyelerinizin yeteneklerini geliştirmek için kullanıyorsunuz.
Ekip üyelerinden kelam açılmışken kısaca o husustan da bahsetmiş olayım. Başlangıçta Gia tek tabanca olarak takılsa da kıssa ilerledikçe takım büyüyor. Esasen kıssanın çabucak başında Nellie ile yol arkadaşlığımız başlamış oluyor. Sonrasında araçlar konusunda takviyesine başvurduğumuz ve birinci vazifelerimizi de aldığımız Cress ve geçmişten gelen sıkıntıları bir kenara bırakıp birlikte çalışmanın bir yolunu bulmamız gereken Needles üzere isimlerle takım genişliyor. Her bir karakterin öne çıkan kimi özellikleri var. Bu özelliklerden olabildiğince faydalanarak maksada hakikat yol almaya çalışıyoruz.
Oynanışın bir de araç kovalama ve çatışma kısmı bulunuyor. Sıra tabanlı araç savaşlarında peşinizdekileri atlatmaya, etkisiz hale getirmeye yahut içinde bulunduğunuz duruma nazaran makul bir tıp boyunca hayatta kalmaya çalışıyorsunuz. Kullandığınız aracı geliştirip yeni silahlarla donattıkça yahut ek kesimler taktıkça, bu çatışmalarda yapabileceğiniz atılımlar de çeşitleniyor. Kovalamacaların akabinde en yakın garaja hakikat yol alıp aracınızı tamir etmekte yarar var. Aksi halde sürpriz müsabakalar bir anda mevt kalım uğraşına dönüşebiliyor.
Aracınızı tamir edip geliştirmek başta olmak üzere çeşitli emellerle kullanacağınız kesimleri ve eşyaları çatışmalardan yahut misyon mükafatı olarak elde ettiğiniz üzere, alışveriş yaparak da temin edebiliyorsunuz. Kimi isimleri ortada bir ziyaret edip zulalarında ne olduğuna göz atın derim, işinize yarayacak çeşit çeşit eşya bulunuyor. Örneğin yetenek denemesinde başarısız olmanız halinde tekrar atış hakkı sunan altın zarlar, çevirme noktalarından meselesiz geçebilmenizi sağlayan uydurma dokümanlar yahut başlarını öteki tarafa çevirip sizi görmezden gelmeleri için birilerine armağan edebileceğiniz kaçak mallar üzere şeyler çok fonksiyonel olabiliyor sizin için.
Genel olarak oyunun atmosferinin hoş kurulduğunu düşünüyorum. Hal bu türlü olunca da bu kenti daha uygun tanımak, kentin sakinleri ve etrafta olup bitenler hakkında daha fazla bilgi edinebilmek için teklif edilen yahut tesadüfen karşımıza çıkan çabucak her yan misyonu yapmaya, şahıslarla konuşurken mümkün olabildiğince çok diyalog seçeneğini gözden geçirmeye çalıştığımı söyleyebilirim. “İyi ki de o denli yapmışım” diyorum. Bazen, ana kıssayla direkt alakalı olmayan yan olaylar bile oyundan aldığınız keyfi artırabilecek ayrıntılar sunabiliyor. Bu türlü olmasa bile, kelam gelimi hastalığın pençesinde son nefeslerini vermekte olan bir aileyi hayata döndürmenin huzurunu yaşayabiliyorsunuz. Kaldı ki, bu türlü bir durumda yapacağınız tercih, karakterleriniz ortasındaki bağlantıdan oyunun ilerleyen kısımlarında karşılaşabileceğiniz birtakım manileri ne biçimde aşacağınıza, farklı şeyleri de etkileyebiliyor. Bu nedenle, üşengeçlik etmeyip siz de bunlara biraz daha fazla vakit ayırın derim.
Örneğin, Gia’nın amcası Zio ile bağları yahut kent sakinlerinin Zio’yu nasıl hatırladığı üzere ayrıntıları, şayet çok da odaklanmazsanız üstünkörü bir halde geçebilirsiniz. Lakin biraz daha yakından bakmaya niyetlenirseniz, oyundaki karakterlerin ete kemiğe büründüğüne şahitlik edebilir, kendinizi atmosfere daha çok kaptırabilirsiniz. Kahramanımızın “Eight-Shot” lakabının nereden geldiğini er ya da geç öğreneceksiniz tahminen ancak şayet diyalog kısımları ortasında biraz daha dolanırsanız, bunun Gia’nın omuzlarında nasıl bir yük olduğunu daha net anlayabilirsiniz. Benim için oyunu daha hoş hale getiren bunlar üzere daha birçok ayrıntı var.
Bu söylediklerimden de anlaşılmıştır, lakin altını çizmek ismine belirtmiş olayım. Bu usul oyunların gerektirdiği formda, yazım kalitesi açısından sınıfı geçen, öykü anlatımıyla benden artıyı kapan bir oyun Aether & Iron. Bunu görsel ve işitsel kalitesiyle de desteklediği kanaatindeyim.
Oyunun seslendirmeleri atmosfere çok uygun düşüyor. Bilhassa başkarakterimiz Gia’nın seslendirmesi tam da olması gerektiği üzere bence. Müzikler konusunda da benzeri formda yeterli bir iş çıkarılmış. Caz seviyorsanız, bu oyunun müziklerinden de hoşlanacaksınızdır. Tahminen biraz daha çeşitlendirilebilirmiş, fakat bir indie oyundan da o denli büyük bütçeli bir yapım beklememek lazım natürel.
Ufak tefek birtakım badireleri da var oyunun. Orta yüzün üst üste bindiği, kimi metinlerin yanlışlı kaldığı yahut yazı tipine ait problemlerin yaşandığına şahitlik edebilirsiniz. Çok sık olmamakla birlikte sahnelerin donup kaldığı yahut yükleme adımına geçişte gecikmeler yaşandığını da görebilirsiniz. Oyunun eksi hanesine yazılabilecekler bunlarla sonlu bence.
Bir eksi olarak değil, yalnızca bir tespit olarak paylaşmak istediğim bir konu var bir de. Yapısı gereği metin yüklü bir oyun. Haliyle Türkçe lisan takviyesinin bulunmaması, birtakım oyuncular için bir mani teşkil edebilir. Yerelleştirme çalışmalarının (özellikle de bu türlü metni bol oyunlar kelam konusu olduğunda), bağımsız geliştiriciler için önemli bir külfet oluşturduğunu göz gerisi etmemekte yarar var natürel. Hasebiyle, bu sebepten dolayı eleştirmeyi çok da makul bulmuyorum. Ama Disco Elysium örneğinde olduğu üzere, ileride bir gün Türkçe lisan takviyesine de kavuşmasını umuyorum. Böylelikle ülkemiz oyuncuları da doya doya tadını çıkarabilirler.
Son sözlerimi söyleyip bu yazıyı da noktalayayım artık. Aether & Iron, bana nazaran oynanması gereken bir oyun. Yalnızca sunduğu estetik haz için bile oynanır. Natürel siz tekrar de size hitap eden bir oyun olup olmadığını test etmek için demosuna bir göz atabilirsiniz.
