Eni Vicci Vokke
Geçenlerde Mixtape isminde bir oyun çıktı ve bu oyunla birlikte toplumsal medyada da büyük bir tartışma dönmeye başladı. Bir küme şunu söylüyor: “Mixtape aslında oyun değil, tuşa süratlice basıp reflekslerinizi sınayan seanslarda başarısız olsanız dahi kaybedemiyorsunuz”. Öbür yandan incelememizde de göreceğiniz üzere oyunu beğenenler de çok, hatta sayıları hayli bir yüksek. Bu kitlenin savunduğu kısımda da şu var; tecrübe. Gerek kıssasıyla olsun, gerek anlatımıyla olsun aşık olmuşlar oyuna. İnsanların kalbine ve gençliğine dokunan bir imal olduğundan da ötürü ekstra avantaj sağlıyor.
Yani çok kolay bir genelleme yaparak aslında buradan iki tane kitleyi görebiliyoruz. Birinci küme, bir oyunun interaktif olmasından yana. Ki çok olağan bir argüman ve istek bence. İkinci küme ise daha tecrübe odaklı olmasından yana. Doğal ki dünya yalnızca siyah ve beyazdan ibaret olmadığı için ortada kalan bir de gri kısım var. Benim şahsi kanaatim de aslında bu gri alan aslında…
“YAHU ÇAĞDAŞ SEN NE ANLATIYORSUN?” formunda bir serzeniş duyar üzereyim şu an. Sonuçta burada Mixtape hakkında konuşmaya gelmedik. Dead as Disco ile ilgili konuşmaya geldik. Artık şöyle ki; bu oyun ikinci kısımda kalıyor. OYUN ÜZERE OYUN YANİ ÖHÖM ÖHÖM…
İlk olarak 2024 Aralık tarihinde duyurulmuş olan Dead as Disco, benim gözümden kaçmıştı. Ne bir fragman ne de bir duyuru hiç görmemiştim. Ancak toplumsal medya bağımlısı bir Z nesli olarak, TikTok kaydırırken bir anda karşıma düşmüştü. Direkt olarak aşık olmuştum tabii… Şayet Dead as Disco’yu daha evvel duymayanlardansanız sizlere mükemmel bir özet yapacağım. Guitar Hero ile Batman Arkham City çocuk yapsaydı ortaya bu oyun çıkardı.
GÜN, İNTİKAM GÜNÜDÜR!
Dead as Disco şu an erken erişimde olan bir oyun. Bundan ötürü da daha ayrıntılı bir öykü transferi yok. Fakat en azından bir başlangıca sahibiz. Bundan yaklaşık 10 yıl evvel ana karakterimiz olan Charlie Disco, cinayete kurban gitmiştir. Bir biçimde mevtten dönen bu adam hem neden cinayete uğradığını çözmek, hem de intikam almak için eski müzik kümesinin üyelerinin peşine düşmüştür. Vaktinde baterist olan Charlie, tıpkı zamanda müzik kulübü olan “The Encore” isimli barı da tekrar tadilat etmekle uğraşmaktadır. Her ne kadar yakalayıp intikam alması gereken 6 kişi olsa dahi, oyun erken erişimde olduğundan ötürü biz yalnızca 4’üyle tanışabiliyoruz. Dediğim üzere erken erişim olduğundan ötürü öykü şu an biraz sığ kalıyor. Hatta hakikaten bir senaryo kaygısı olduğunu da söylersem palavra olur.
Fakat sunum konusunda ben oyundan bayağı bir şad kaldım. Artık şöyle; Dead as Disco kısım bölüm ilerleyen bir yapıdan oluşuyor. Hani intikam almamız gereken 4 kişi var demiştim az evvel. Her bir kişi, bir kısma tekabül ediyor. Kısımların yapılarına birazdan daha ayrıntılı gireceğiz zati lakin sonuçta bunların her biri müzisyen. Seçtiğiniz kısmın başında ufak bir laf dalaşı yaşanıyor. Sonrasında ise müzikler başlıyor. İşte bu müzikler, bir yandan öykü anlatımı sağlıyor. Mesela rapçi olan Prophet ile karşılaştığınız kısımda müziklerden bir tanesi, Disco’nun öldüğünden ve ortalığın boş kaldığından bahsediyor.
Ortada Mı Kaldın? Pardooonn!
Gelelim Dead as Disco’nun bir elmas üzere parladığı noktaya, yani oynanışına. Daha evvel benim bir aksiyon oyunu incelememe geldiyseniz kuvvetli mümkün muhakkak başlı serzenişlerimi duymuşsunuzdur. Bunların en başında ise her oyunun kendine “souls-benzeri” dövüş sistemini entegre etmeye çalışması. Bakın, Dark Souls serisine ve Elden Ring’e bayılırım. Zira bu oyunların bu sistemi kusursuza yakın yapıyor. Başka firmalar ise hissiyatı olmayan, ruhsuz (souls-benzeri esprisi ehehehe) işler oluyor.
Dead as Disco ise benim çok sevdiğim Batman Arkham serisinin ya da daha şimdiki bir örnek olarak Marvel’s Spider-Man serisinin dövüş sistemini kullanıyor. Hani şu biraz daha sinematik olan ve ortaya mükemmel gözüken kombolar çıkarabildiğiniz sistem. İyiki de bu sistemi kullanıyor zira acayip yakışmış yahu! Gerçi niçin yakıştığını anlatmam için mantığı anlatmam lazım, doğru… Onu unuttuk bak.
Dead as Disco giriş kısmında da dediğim üzere dövüşlü Guitar Hero oyunu aslında. Çalan müziğin BPM (Dakika Başına Vuruş) sayısına nazaran ritim tutturuyorsunuz. İşte müziğin BPM’i 120 ise biraz daha yavaş, 196 ise daha süratli oluyor üzere gibi. Bu ritim farkını da oynanışın temposunda bayağı bir fark ediyorsunuz bu ortada. Yalnızca sayıların ardına sığınmak üzere bir durum yok yani burada. O açıdan çok hoşuma gitti. Öbür türlü çok tek düze hissettiren, müziklerin farkının manası kalmayan bir oynanışla karşı karşıya kalabilirdik.
Oyun şu an erken erişimde olduğundan ötürü üç ana moddan oluşuyor. Bunların iki tanesi esasen daha evvel demolardan da aşina olduğumuz modlar. Öncelikle demoda olanlardan bahsedelim; meydan okuma modu, isminden da anlayabileceğiniz üzere oyunun sizlere sunmuş olduğu hazır imtihanlardan oluşuyor. Mesela 45 saniye içerisinde 10 tane kalkanlı düşmanı alt et üzere. Doğal ortalarında benim en zevk aldıklarım ise her müziğin kendine özel “bitene kadar hayatta kal” modu oldu. Sebebine artık değineceğim.
Demodan da bildiğimiz öbür mod ise “serbest oynama” modu. İstediğiniz bir şarkıyı seçip, müzik bitene kadar adam pataklayabiliyorsunuz. Çatır çutur istediğiniz üzere hem de. Ama burada şöyle bir şey var; düşmanlar dalga dalga geliyor. Genelde de bu dalgalarda gelen düşmanlar müzik fark etmeksizin birbirine yakın oluyor. Bu da muhakkak bir mühlet modun biraz tadını kaçırıyor. İşte bundan ötürü meydan okuma tarafındaki “sonuna kadar hayatta kal” seçeneğini daha eğlenceli buldum. Ha şöyle de bir seçeneğiniz var; isterseniz ölene kadar şarkıyı döngüye sokabiliyorsunuz. Burada da artık kaçıncı dalgaya kadar gitmek istediğinize siz karar verirsiniz.
Onun haricinde ise bu “serbest oynama” modunun öne çıktığı bir kısım var ki, dünyalara bedel. İstediğiniz her şarkıyı, bakın HER ŞARKIYI oyuna ekleyebiliyorsunuz. Direkt oyunun kendi içerisinde olan “şarkı aktar” seçeneğiyle birlikte her mp3 belgesini oynatabiliyorsunuz. Ancak şöyle bir nokta var; müziğin BPM’ini kendiniz ayarlamanız gerekiyor. Neyse ki oyunun içinde kendi editöryel mekaniği var da rahatlıkla halledebiliyorsunuz. Hatta biraz daha başı kırık oyunculardansanız, her bir “vuruş” anını tek tek seçebilirsiniz.
Erken erişim ile birlikte gelen yeni mod ise öykü tarafıyla irtibatlı olan kısımlar. Dediğim şimdilik bunlardan yalnızca 4 tane var. Ama büyük ihtimalle tam çıkışında en az 6 tane olacak bunlardan. Dead as Disco temelinde bir “boss rush” oyunu olacağını bu mod ile birlikte muhakkak ediyor. Her biri yaklaşık 10’ar dakika süren bu özel kısımların hem temaları kendilerine özel hem de müzik çeşitleri. Mesela Arora diye bir karakter var. Direkt olarak Gülhis… pardon K-Pop bu kız. Bu da direkt kısmın dizaynına, artta çalan müziğe tesir etmiş. Karakter kısımlarının her birine baş yapıt desem yanlış konuşmuş olmam büyük ihtimalle. Baştan aşağı ihtimamla dizayn edilmiş, ince ince dokunmuş bu kısımlar. Adeta bir müzik klibini oynuyor üzere hissettim baştan sona.
SANA ALKIŞ YOK…
Dead as Disco kestirim edebileceğiniz üzerine ses dizaynını çoooook uygun yapıyor. Vurduğunuz ve kaçırdığınız darbeler ortasındaki geri dönüşü sizlere çok güzel aktarılıyor. Doğal şey beklemeyin, Guitar Hero serisinde olduğu üzere kaçırınca müzik bozulması falan. Orada direkt gitar çaldığınızdan ötürü bozuk tel sesi vermek rahat oluyordu. Burada hissettirerek yapmışlar darbe odaklı olduğu için. Ayrıyeten oyunun müzik albümü de bayağı bir âlâ. Duyunca şaşırdığım müzikler da oldu, kendi yaptıkları ve beğenmiş olduğum müzikler da… Bilhassa “Maniac” müziği ile oynaması felaket zevk veriyor. Hatta sevmediğim cinslerde olan müziklerde dahi oynanış sayesinde çok keyif aldım.
Oyunun bir de görsel tarafı var doğal. Dead as Disco’nun grafikleri bu stil bir oyun için pek stilistik ve başarılı. Optimizasyonunu da beğendim. Rastgele bir donma, kasma yahut düşüş yaşanmıyor.
LOKALE GEL SEVGİLİ GOYUN!
İşin özeti, ben Dead as Disco’ya bayıldım, aşık oldum, vuruldum… Uzun vakittir bir oyunun başında bu kadar uzun mühlet kilitlenmemiştim. Ekran başından kalkmayı hiç istemedim. Hiç mi olumsuz tarafı yok? Valla yok üzere ya… Erken erişim olduğundan ötürü yalnızca 4 tane boss olması ve birtakım kısımların ufak tefek bug içermesi haricinde negatif bir şey gelmiyor aklıma. Şu haliyle dahi beni kendine bağımlı eden bu oyunun, tam sürümünde neler göreceğiz, heyecanla bekliyorum.
Artıları:
- Guitar Hero ve Batman Arkham serilerinin çocuğu
- Müzik albümü
- Dövüş sistemindeki akıcılık
- Özel dizayn edilmiş, müzik klibi üzere boss savaşları
- OYUN ÜZERE OYUN
Eksileri:
- Boss sayısı az kalmış
- Belirli haritalarda ufak tefek buglar var
- Bana K-Pop dinletti…
SON KARAR: Son yıllarda oynadığım en keyifli oyunlardan birisi muhakkak. Manifest ve Michael Jackson’ı öbür hangi spektrumda birleştirebilirsiniz ki aslında?
