Ateş Ulusunda sıradan bir gün
Hatırlar mısınız bilmiyorum lakin Sony’nin bir China Hero Project teşebbüsü vardı. Bu şemsiyenin altından F.I.S.T. , Hardcore Mecha, Lost Soul Aside üzere farklı çeşitlerde ve muvaffakiyet skalasında oyunlar çıkmıştı. İşte o çatının altından başını gösteren lakin sonradan hiç ses çıkmayan The God Slayer’dan uzun vakit sonra ses geldi. Hem de ne ses!
Hem sinematik hem de bir oynanış fragmanıyla dönen oyunun imalcisi Pathea. Onları “My Time at” serisinden ve öbür birtakım oyunlarından biliyoruz lakin The God Slayer’ın grubun eski oyunlarıyla uzaktan yakından alakası yok doğal. Her şeyden önce dünyası daha karanlık ve gerçekçi duruyor. Bana 1800’lerin sonundaki Çin’i ve (elbette) Avatar: The Last Airbender dünyasını anımsatan dünyası Steampunk estetiğini oldukça muvaffakiyetle yansıtmış. Mimari olarak Assassin’s Creed serisine emsal bir yol izleyen Pathea çatılarda koşturduğumuz, milletin konutuna girip çıktığımız oldukça dinamik bir dünyayı önümüze koyacak aşikâr ki. Hatta birtakım dövüşlerde daha sinematik bir dokunuşla Uncharted serisine bile kaydıkları oluyor izlediğimiz fragmanda. Tekdüze bir akış görmeyeceğiz üzere okuyorum ben bunu.
Açık dünya oyunların belirli başlı dertleri var her daim. Bunlardan birisi gereğinden fazla boş ve göstermelik bir dünya tasarımı, başkası de tekdüzeleşen misyonlar. Üretimciler birinci maddeyi sokaklara, çatılara, yollara elhasıl olabilecek çabucak her yere kullandığımız elementlere bağlı bir etkileşim koymakta bulmuş. Örneğin karşılaştığımız askerler bir boruya yakınsa onun içindeki havayı dışarı salmak suretiyle bir çeşit sis bombası tesiri yaratabiliyoruz. Yahut büyük su kulelerini devirip bedavaya sokak yıkama hizmetinin yanında kümeler halindeki nöbetçileri de “temizleyebiliyoruz” ortamdan. Esasen Avatar: The Last Airbender ve devamı Legend of Korra’yı izleyenler oyunun yeteneklerini çok tanıdık bulacaklardır. Kullanabildiğimiz ateş, su, toprak ve hava biçiminde 4 temel element var. Bunlardan ateş ve toprak daha yakın dövüş için kullanılırken hava ve suyun daima geniş düşman sayılarını azaltmakta kullanıldığını gördük. Hatta kimi büyük düşmanların yere düşen silahlarını da alıp kullanabiliyoruz ki bu da işe çeşitlilik katacaktır ziyadesiyle. Daha büyü üzere çalışan suyu buz formuna sokup 3-4 düşmanı elemekse epey havalı duruyor. Elbette serideki farklı birtakım element bükme biçimleri de var mıdır diye meraklanıyor insan lakin onu görmek için beklemek gerek. Dedim ya oyunun Steampunk estetiğinde bir dünyası var. Lakin her ne hikmetse bu dünyaya görsel olarak pek de uymayan, Celestials isminde tanrısal güçlere sahip, düşmanlar da var. Esasen oyunun “İlahkesen” diye yapabileceğim uydurma çeviriyle anlatabileceğim ismi de buradan geliyor.
Boyun eğmeyen bükücüler kulübü
Her ne kadar ismi sanı muhakkak olmasa da karakterimiz bir Elemancer olarak geçiyor ve bahsettiğim dört elementi kullanarak bu Ali kıran baş kesen, milleti demir yumrukla yöneten ilahlara meydan okuyacak. Fragmanda zulme uğrayan halkı kurtaran ve hocasından takviye alan karakterimiz aşikâr ki kapalı bir tertibe üye. Bu da natürel bariz bir AC göndermesi. Zati oyun nerelerden ilham aldığını hiç gizleme sıkıntısında değil ki bu dürüstlüğü benim hoşuma gitti. Yıllardır gerçek dürüst bir Avatar oyunu görmek isteyenlerin dilekleri de sonunda kabul olacak üzere. Zira adamımız tam da Zuko üzere, patır kütür tekme yumruklarına alev enjekte ederken, Toph üzere de savunma ve akın hedefli taş toprak işlerini halledebiliyor. Su ve hava elementi kullanımları şimdilik daha alan tesirli taarruzlar içinmiş üzere görünse de muhtemelen süratli seyahat etmekte de işimize yaracaklardır. Bu alandaki en âlâ örneğimizse öbür çabucak her alanda çuvallayan Forspoken olur. İzlemesi pek keyifli görünen bu genel oynanışın ne kadar tok hissettireceği ne kadarının basitçe tuşa basmaktan ibaret olacağı şimdilik bilinmeyen olsa da yapabileceğimiz bol bol kombo olsun lütfen, olur mu?
Boyu devrilesice Celestial’lar!
Oyunun animasyon kalitesi şimdilik ortalamanın biraz üstünde görünüyor, yani cilaya muhtaçlığı var ancak Sony dayanağı sayesinde bu vaktin takıma verileceği de aşikâr. Hasebiyle oyunun önümüzdeki yılı pas geçip 2027 üzere çıkması daha mümkün göründü bana. Hani baktığımızda 2026 şimdiden hayli kalabalık esasen, varsın bir Çin oyunumuz da sonraki yıla kalsın çok önemli değil bence. Kâfi ki oyunun aksiyon/macera istikrarı keyifli, oynanışı doyurucu ve dünyası içinde vakit geçirmeye kıymet olsun. Boss savaşlarının çok zevkli olacağını da şimdiden öngörebiliyorum. O Celestial’ların bizden çekeceği var yani.
The God Slayer pek olumlu sinyaller yayan ve internet aleminde heyecan yaratan bu birinci oynanış fragmanıyla dikkatleri üstüne çekmeyi şimdilik başardı. İlerleyen periyotta bilhassa Avatar hayranlarının yakın takibine mahzar olacak olan üretimin neyse ki tecrübeli bir grubu var ve projeye tutkuyla bağlı oldukları da her halinden aşikâr. Umalım ki bu “bol esinli” lakin kendi havası da olan dünyada, çokça uçup kaçarak yaşayacağımız macera bize o yıllardır hasretini çektiğimiz havalı “bükücülük” oynanışını sunabilir. Şahsi kanaatim biraz daha yeni oynanış görüntüleri beklemek tarafında, zira birtakım kuşkucular oyunun çok fazla QTE event içerebileceğinden dem vurmuşlar ki bu bence de haklı bir çekince. Şimdilik çok fazla senaryo ve dünya ayrıntısı paylaşılmadı, bunun yerine oynanış ve görsellikle yürümeyi tercih etti üretimciler ve istedikleri etkiyi de bence yarattılar. Takipteyiz bakalım ancak beklenti düzeyini de rölantiye aldım şimdilik. Ayağımda alevler gazı köklemek için 2027’yi bekliyorum.
