Canavarlarımızın Disneyleştirilmesi tamamlanmıştır, güzel uğurlu olsun
Disney Fox’u satın aldığında akıllara takılan en büyük sorulardan birisi “yahu bu adamlar Alien ve Predator serileriyle ne yapacaklar ki?” olmuştu. Kimisi serilerin uzun mühlet tozlu raflara kaldırılacağını düşünürken Disney kendinden beklenmeyecek halde çok güzel çıkan, birer Alien (Romulus) ve Predator (Prey) projesini kısa vakitte çıkarmayı başardı. Bilhassa yanlışsız direktörlere emanet edilmesiyle takdirimi kazanan bu iki projenin üstüne gelen Alien: Earth dizisi ve artık Predator: Badlands ise şirketin bu iki güzide yaratığımız hakkındaki gerçek planlarını su yüzüne çıkarmış oldu.
Bir şeyi Disneyleştirmenin tanımını yapacak olursam birinci başta aile ve çocuk temaları akla gelmeli. Doğal bunlarla bağdaşık olarak daha yumuşatılmış kenarlar, mümkünse PG-13 yahut PG sinema klasmanı ve natürel ki satılabilir eserler yelpazesi de olmazsa olmazlardan. Star Wars kainatı Disneyleştirmeye daha müsait olduğundan oradaki geçişi çok fark etmedik tahminen lakin Alien ve Predator çok diğer bir öykü gerçekten. Birinci Predator sineması avcı bir uzaylıya rağmen hayatta kalmaya çalışan tecrübeli askerlerin öyküsüydü ve bu gizemli avcının yarattığı hem fizikî hem de ruhsal tansiyon serinin genel tonunu belirliyordu.
Gelgelim Badlands sineması direktör Trachtenberg’in tekrar bu yıl içinde çıkan Killer of Killers animasyonunda sinyallerini aldığımız Predator’u insancıllaştırma vazifesini layığıyla yerine getiriyor. Klanından babası tarafından dışlanan Dek’in bol aksiyonlu serüvenine ortak olduğumuz sinema hani başrolde Yautja ırkından(Predator’lerin ırkının ismi bu oldu artık) bir gencimiz olmasa basitçe misal açık hava macera sinemalarıyla karıştırılabilir. Bir görüntü oyun fanı olduğunu açıkça söyleyen direktör Shadow of the Colossus, Monster Hunter ve WoW gib oyunlardan çokça ilham aldığını da söylüyor ki benim de sineması en çok benzettiğim şey bir oyun sinematiği oldu esasen.
Oldukça kolay dramatik yapısının üstüne boca edilen aksiyon sahneleriyle dolu olan sinema güya reels kaydırır üzere izlenen, küçük modüllere bölünmüş uzunca bir Instagram görüntüsü üzere. Dikkat eksikliğinden mustarip genç nesle sanırım böylesi daha bir uyuyordur, çünkü iki dakikada bir karakterlerin motivasyonları da bize hatırlatılıyor. Sinemanın temel yıldızıysa Weyland-Yutani marka bir androidi oynayan Elle Fanning. İçinde hiç insan olmayan ve toplamda 5 yazılı role ve bir maskota sahip sinemada tek bir insan zaiyatı bile olmuyor. Ölenlerin birçok abidik gubidik canavarlar ve robotlar. Nereden nereye gelmişiz buradan hesap edin işte.
Buradan nasıl bir gol yediğimizin farkında mısınız bu ortada? Hani Predator’un olayı avını vahşice avlamasıdır ve bu av bir insan olduğunda konuyu önemsersiniz ya biraz daha. İşte o bu sinemada hiç yok. Ne genç Dek’in intikam arayışı ne de Thia ile kurduğu zoraki dostluk, hatta Bud dedikleri yaratıkla olan bağları izleyiciye geçebiliyor. Yalnız şu bir gerçek ki bu etkileşimlerin bol güldürü soslu olması yer yer hayli komik anlara da vesile olmuş. Fakat o da yediğimiz ikinci gol aslında. Yani kahramanların başına ne gelirse gelsin yeniden de bu türlü bir sevinçleri yerinde, latifeler komiklikler yapabiliyor olmaları. Bunun en uygun örneği Marvel sinemalarında ve Karayip Korsanları serisinde görülebilir. Ha Predator cihanında espri yapmak olmaz diye bir şey yok elbette lakin bunun da o kozmosun karanlık yapısına atılan kalınca bir beyaz ton olduğunu hatırlamakta yarar var.
Peki, sinema sıkıcı mı? Hayır hiç değil, hatta beyni kapatıp izleyince pek keyifli bir seyirlik de sunuyor. Aksiyon sahneleri çok yaratıcı ve seriye yakışır cinsten. Ancak günün sonunda bir Predator sinemasında sıfır tansiyon yaşamak, üstüne üstlük aileydi bilmemneydi üzere temalarla sarılmak da insanın bi’ canını sıkıyor. Prey’den daha çok platform içeriği üzere olan üretim keşke Disney+’a gitseymiş de Prey sinemaya gelseymiş dedim çokça. Zira o sinema serinin köklerine çok daha bağlı ve getirdiği yenilikleri de ana yapıyı bozmadan sunmayı becerebiliyordu. Lakin işte buraya kadarmış, yazgıda Yautja’ların aile dramasını izlemek de varmış. Bu eşik aşıldıktan sonra daha karanlık ve endişe soslu bir Predator sinemasını ne vakit görürüz bilmem lakin ola ki bu sinemanın hasılatı yüksek olursa Killer of Killers ile bir animasyon spin off’uyla bağlanıp Dek’in sürüsünün büyüdüğünü de izleyebiliriz yakın vakitte. Ben hala Dan Trachtenberg’ün seri için yanlışsız direktör olduğunu düşünüyorum ancak ortada sırada öbür isimlerin de kendi yorumlarını getirmelerini umuyorum seriye.
Badlands izlenip geçilecek ve kısa müddette unutulacak bir üretim, ustalıkla kotarıldığı ve eğlendirdiği de su götürmez. Lakin bu noktadan sonra ne Alien’dan ne de Predator’dan o denli çok bir şey beklememek lazım üzere gördüm ben son durumu. Yanılsam ya keşke bunda :/
Editörün Notu: Birebir yıl içinde iki kült kaygı sineması yaratığını ‘aile dostu’ yapmayı beceren Disney’e benden bir alkış. 2025’i ‘aile yılı’ ilan eden tek ülke biz değilmişiz demek ki.
Not: 2,5 / 5
Yönetmen: Dan Trachtenberg
Oyuncular: Elle Fanning, Dimitrius Schuster-Koloamatangi, Reuben De Jong
IMDB Notu: 7,4
