Anomaly President – Erken Erişim İnceleme

Bu sefer gaye 900 saat oynatmak…

Son yıllarda çok fazla Türk üretimi oyun görmeye başladık. Ülkemiz şartlarından ötürü bunların neredeyse tamamı, düşük bütçeli imaller oldu. Ancak bu demek değil ki bunlar kalitesiz yapımlardı. Cardboard Town, Cats and the Other Lives üzere tek kişilik tecrübelerin yanı sıra Liar’s Bar üzere çok oyunculu oynanışıyla da ön plana çıkanlar oldu. Natürel bir de Anomaly Agent vardı…

İlk oyunu ben çok severim. Oynanış olarak klasik bir oyun olsa bile, kalemine bayılıyorum. Casus 70’in başına gelenleri izlemek keyifliydi. Çizgisel bir akış olmasını da ekstra beğenmiştim. Kıssanın ilgi cazibeli olmasının yanı sıra yapılan espriler bana bayağı bir kahkaha attırmıştı. Pek yepyeni esprilerin yanı sıra, “portallardan nefret ederim” halinde keyifli göndermeler de vardı. Yani oynanış tarafı ortalama olsa bile senaryo tarafı ile benim beğenimi toplayabilmişti. Pekala ya Anomaly President?

Eyvahlar Olsun! Kaybediyoruz…

Anomaly President, günümüz Türkiye’sini… Efendim? Bu göndermeyi yapmak yasak mı? Özür dilerim… Neyse, öykü konsepti olarak bir seçim kampasını yönetiyoruz. Artık neredeyse diktatör olacak kadar halkın gözünü kör etmiş bir partiye karşı ayaklanıyoruz. Ancak bu ayaklanma yasa dışı yollardan çok (opsiyonel diyelim gerçi yasa dışı için…), demokrasiyi ve halkı kullanarak oluyor. Burada Phew Phew Games yeniden hoş ve ilgi alımlı bir taban oluşturmayı başarmış. Zira hoş işlendiği vakit çok güzel sonuçlar ortaya çıkan bir konsept bu. Ancak işler yolunda gitmemiş… Gerçi gitmesini istememişler büyük ihtimalle.

İlk oyunun bilakis Anomaly President, çizgisel bir oyun değil. Karışık hisler hissettiğim bir çeşit olan Rogue-like… Durum bu türlü olunca da çizgisel bir senaryo sunmak güç hale geliyor. Bunu başarabilen oyunlar natürel ki var. Hatta tahminen de Anomaly President da onlardan biri olabilir. Olabilir diyorum zira karşımızda erken erişim bir oyun var. Bundan ötürü da aslında bir finale şimdilik sahip değiliz. Hatta tahminimce oyunun yarısında falan bitiyor kıssa. Bundan ötürü gelecekte hoş bir kurtarış görebiliriz.

Fakat geleceği bir kenara bırakıp da günümüze odaklanırsak, öykü anlatısını beğenmedim. Çeşit içerisinde olabilecek en olağan biçimde, her bir cinse yeni diyaloglar ekleyerek ilerliyor. Hatta yeni kısma geçtikçe de oradakilerin, sıradaki tıpta eski kısımlardaki şahıslar ile sohbetleşmeleri de oluyor. Birinci oyunun da güçlü yanı olan diyalogların burada da çok eğlenceli olduğunu bu sohbetler esnasında görebiliyorsunuz. Lakin üzülerek belirtmem gereken bir şey var ki; senaryo olarak bir ilerleme gördüğümü söylemem çok güç.

Dava Yemeden Nasıl Yapacağız?

Anomaly President, birinci oyunun zıddı yöne gitmiş derken latife yapmıyordum. Senaryo tarafında geriye gitmiş olsalar da oynanış tarafında ileriye gitmeyi başarmışlar. Hem de bayağı bir gitmişler. Öncelikle bilmeyenler için “Rogue-Like” nedir kısaca ona değinelim. Aslında Vaas’ın “delilik” tarifine yakın bir şey. Ne diyordu kendisi; birebir şeyi tekrar ve tekrar yapıp, farklı bir sonuç beklemektir. Rogue-Like oyunlarda da öldüğünüz vakit her şeye baştan başlayıp, birebir yerleri geçerek ilerlemeye çalırsınız. Doğal her yeni cins öncesinde yeni de özellikler kazandığınızdan ötürü, bu sefer daha güçlü olursunuz.

Phew Phew Games, az evvel dediğim üzere bu sefer oynanış tarafına çok düzgün çalışmış. Daha birinci hengameye girdiğiniz vakit karşınızda tepkisel bir oyun olduğunu çok rahat anlıyorsunuz. Artık bir çok oyunda gördüğümüz mekanikleri kullanmışlar aslında. Nedir bunlar? Atak savuşturma, ataktan kaçınma üzere bildiğimiz şeyler. Bunları da bayağı akıcı halde entegre etmişler. Bir düşman saldırısına savurma yaptığınız vakit o tatminkarlık hissiyatını alıyorsunuz. Birebiri kaçınma için de geçerli elbete.

Tabii bunlar işin biraz daha savunma tarafında kalan kısımlar. Pekala ya atak tarafı ne alemde? Burada birinci başta hafif atak ve ağır hücum olarak ayrım yaptıklarını düşündüm. Zira X/Kare tuşuna bastığınız vakit kılıcınızla hasar veriyorken, Y/Üçgen tuşuna bastığınız vakit düşmanın duruş barını kıran bir yumruk sallıyorsunuz. Duruş olayını aslında hepimiz artık Sekiro’dan biliyoruz. Burada da tıpkı biçimde yalnızca atak ile değil, savuşturma yaparak da diz çöktürebiliyorsunuz. Hatta ben bir tane boss savaşını büsbütün savuşturma ile geçeyim dedim. Ne vurursa vursun engelledim. Meğer duruş kırılınca tam canı götürme olayı yokmuş… Canının yalnızca küçük bir kısmı gidince yaşadığım endişeyi kestirim edebilirsiniz. Olayı hafif ve ağır hücum tarafına geri çekmek istiyorum. Zira bunlar aslında silah atamasıymış… Oyun içerisinde birazdan değineceğim halde yeni silahlar açtıkça, X ve Y tuşlarına istediğiniz üzere silah ataması yapabiliyorsunuz. Yani yalnızca hasar odaklı gidecek bir kombinasyon da yapabilirsiniz, yalnızca duruş parçalamak amaçlı de. Bilhassa silah çeşitliliği arttığı vakit güç fantezisine kayacak ataklar de yapabiliyorsunuz.

Bir de ekstra olarak Anomali Güçleriniz var. Bunları “mana” puanı harcayarak kullanıyorsunuz. Enis Kirazoğlu’nun Japonyalara kadar gidip de “sumo güreşi” izleme nedeni de tam olarak bu güçlerden bir tanesi. RT/R2 tuşuna basarak kullandığınız vakit yeri göğü inletecek bir sumo güreşçisine dönüşüyor ve etrafı zangır zangır titretiyorsunuz. Maalesef bu dönüşüm tek bir vuruşluk. Yani bu güçleri bayağı saniyelik falan kullanıyorsunuz. Ayrıyeten silahların tersine bu güçleri evvelce seçmiyorsunuz. Rogue-Like mekaniğinin arkasına koyduklarından ötürü kısım içlerinde rastgele olarak elde ediyorsunuz. Tıpkı vakitte da belli bir yeteneği açana kadar da yalnızca bir tane taşıyabiliyorsunuz.

İlk oyunun en çok tenkit alan taraflarından bir tanesi, düşman çeşitliliğinin yetersiz olmasından kaynaklanıyordu. Her ne kadar iç içe geçebilen ve güçlenen düşmanlar olsa dahi bana da kâfi gelmemişti. Anomaly President kendini o tarafta da geliştirmiş. Hücum şemaları birbirinden farklı bayağı bir düşman var ki oyunun erken erişimde olduğunu da unutmamak lazım. Kim bilir ileride daha kaç tane düşman çeşidi ekleyecekler? Bir de hazır düşmanlara değinmişken boss savaşlarını da aradan çıkarayım. Zati şimdilik dört adet boss var. Bilhassa üçüncü ve dördüncü boss savaşlarından çok keyif aldım.

Bir de işin “Fluffies” tarafı var. Anomaly President fragmanlarında da görmüşsünüzdür bunların üzerine bayağı bir yoğunlaşmışlardı. Ben de ondan ötürü bayağı büyük bir rol oynayacaklar sanmıştım. Hem yanılmışım hem de yanılmamışım? Öncelikle yanıldığım kısım, aksiyon içerisinde çok da önemli rol sahibi olmamaları. Anomali Güçleri üzere bunları da kısım içlerinde ilerledikçe rastgele seçiyorsunuz. Yanlış saymadıysam toplamda da 8 adet kategori altında seçebiliyorsunuz. Bu kategoriler düz saldırırken, hasar aldığınızda, anomali gücü kullanırken üzere gibi… Ama dediğim üzere aksiyon içerisinde karambol olduğundan ötürü mı bilmiyorum, ben çok da bir tesirleri olduğunu hissedemedim. Alışılmış ki aralarında ok atan falan da var. Onların tesirini bir biçimde hissedebiliyorsunuz. Fakat bilhassa olduğu noktada patlayanlar çoğunlukla düşmanı ıskalıyor.

Aksiyon tarafında olan Fluffies, bayağı tanıdık bu arada. Oyunun en sevdiğim yanlarından birine getiriyor bu da mevzuyu. GÖNDERMELER! Bu sempatik yaratıkların çok büyük bir kısmı, tanınan oyun karakterleri. Mesela bir tanesi bariz formda Kratos. Elindeki baltayı sizin saldırınızla birlikte düşmana fırlatıyor. Ya da Solid Snake! Siz komutu aktifleştirdiğiniz vakit bir kutu ile düşmanın arkasına gidip o denli saldırıyor. Daha çok fazla bu türlü tanınan kültür karakterlerini oyun içerisinde göreceğinizden de emin olabilirsiniz.

Bu arada tıpkı referanslar silahlar tarafında da geçerli. Mesela görsellerin bir adedinde de görebileceğiniz üzere bayağı bayağı Wolverine’in pençelerini silah olarak kullanabiliyorsunuz. Kendisinin çıkmasına daha 1.5 ay olduğunu düşündüğümüz vakit çok uygun hissettirdi. Öteki oyunlarda da gördüğümüz Thor’un cazip falan da var. Ancak beni en çok şaşırtan silah OctoKollar oldu. Spider-Man’in düşmanı olan Dr. Ahtapot’un kollarını da silah olarak kullanabiliyorsunuz. Daha evvel hiçbir oyunda bu türlü bir silaha denk gelmediğimden ötürü çok hoşuma gitti bu kolları kullanmak. Tıpkı vakitte da bayağı güçlü olduklarını da itiraf etmem gerek… Bu arada her ne kadar bu türlü göndermeleri ve silahları kullanmak çok hoşuma gitmiş olsa bile umuyorum ki tam sürüme geçtiklerinde biraz daha kendilerinden bir şeyler katacakları eklentiler görebiliriz. Bir de umuyorum telif davası falan yemezler :P.

Şirin yumurcaklarımız Fluffies’e geri dönersek; kendilerinin çok kritik rol aldığı bir nokta var. Anomaly President, üs yönetme mekaniği de bulunduruyor. Seçim otobüsünüze yaptığınız ek odalar ile birlikte hem yeni geliştirmeler açabiliyor hem de oy toplayabiliyorsunuz. İşte bu pofuduklar da burada rol oynuyor. Odanın büyüklüğüne ve kıymetine nazaran aşikâr bir ölçü Fluffies bulundurması koşul. Mesela laboratuvar içerisinde 3 adet olması lazımken, televizyon kampanya odasında 5 tane bulunması gerekiyor. Olağanda bu türlü kısımları çok sevmem. Lakin Anomaly President bunu kolay bir formda yaptığından ötürü hoşuma gitti. Her bir cins sonrası topladığınız kaynaklar ile üssünüzü rahat bir biçimde geliştirebiliyorsunuz. Olağan tıpkı vakitte bunların memnunluğunu da direktörüz gerektiğinden dolayı mutfak, yatak odası üzere ek odalar da yapıyorsunuz. Benim üzere bu tarafları kolay bir halde yönetmeyi sevenlerin güzeline gidecektir. Ancak daha derin bir üs kurma mekaniği bekleyenler hayal kırıklığına uğrayabilir.

Üs olarak kullandığınız seçim otobüsü birebir vakitte da sizin kısımlar arasında geçiş yapmanızı sağlayan bir uçak. Bayağı kanatlanarak haritanın zirvesine çıkıyor ve gitmek istediğiniz yere gidiyorsunuz. Bu harita içerisinde etraftan materyal toplamanın yanı sıra küçük oyunlara da girebiliyorsunuz. Şimdilik oyun içerisinde üç adet küçük oyun bulunuyor. Bunlar; milletin kafasına çay atma… Pardon armağan atma oyunu, dans oyunu ve konuşma oyunu. Dans oyununu Guitar Hero’ya benzetebilirken, konuşma oyununu da Ghost of Yotei içerisinde ki bambu kesmeye benzetebilirsiniz. Armağan oyunu ise daha yepyeni bir oyun olmuş. Çok büyük keyif aldım.

KULAKLARIM YİNE BAYRAM EDİYOR!

İlk oyunun müziklerine bayılmıştım. O vakitler okula giderken yolda Spotify üzerinden açıp açıp dinliyordum. Bu oyun müziklerine de bayıldım! Şu an daha oyun çıkmadığından ötürü platformlar içerisinde yok maalesef. Ama geldiği üzere çabucak listeye ekliyorum. İşe giderken serviste çok keyifli olur. Birinci oyun çıktığında öğrenci, şimdi ise beyaz yaka. Yaşlandık…

Grafiksel tarafta da büyük bir sıçrama var. Birinci oyunun görselliğine zati bayılıyordum da burada farklı bir noktaya taşımışlar. Baştan sona şaşkın gözlerle baktım ekrana. Alışılmış ki bir Replaced görselliği beklemeyin. Gerçi o oyunun da görsellik ve müzik tarafı hariç başarılı olduğu bir kısım yoktu. Neyse, Anomaly President sanat açısından hoş pişirilmiş.

BEKLEYELİM Mİ ALALIM MI?

İşin özüne baktığımız vakit neredeyse her yönüyle birinci oyunun üstüne çıkmayı başarmış bir eser var elimizde. Zati bu oyunun Rogue-Like olacağı, Anomaly Agent’a gelen Rogue Agent moduyla birlikte biraz belirli olmuştu. Ondan ötürü çok da şaşırdığım bir tercih olmadı. Şayet çeşide ilginiz varsa bence erken erişimde olduğuna bakmadan bir fırsat verin derim. Zira oynanış tarafını hakikaten çok sevdim. FAKAT! Benim üzere birinci oyunun kıssası tadında bir şeyler ümit ediyorsanız, tam sürümü beklemenizde yarar olabilir. Şimdilik orası bayağı bir vasat kalıyor. Umuyorum ki tam sürüme geçildiği vakit senaryo tarafında da iyileştirmeler yaparlar. Yaparsınız değil mi???

Artılar:

• Oynanış tarafına getirilen çeşitlilik
• Görsellik çok güzel duruyor
• Müzikler muazzam
• GÖNDERME VAAĞĞRRR!

Eksiler:

• Hikâye tarafı çok boşlanmış
• Fluffies, aksiyon tarafında beklediğim kadar tesir yapmıyor
• Göndermeler çok beğenilen olsa bile biraz daha yepyeni fikirler görmek isterdim

SON KARAR: Neredeyse her açıdan birinci oyunun üstüne çıkan Anomaly President, beklediğimden çok daha kaliteli bir iş olmuş. Tam sürümü için şimdiden pusuya yattım…