Mixtape – İnceleme

Gençlik bir kitaptı, okuduk bitti

Keşke Mixtape’i üç farklı Mert inceleyebilse; lise yıllarını 90’larda yaşamış ve her türlü meczupluğu yapmış olan Mert, lise yıllarında hiçbir mecnunluk yapamamış olan Mert ve geçmişini pek de umursamayan Mert olarak. Fakat yalnızca bir adedine mahkumum, o da hiçbir meczupluk yapamamış, dümdüz yaşamış ve bu sebepten ortalama coming-of-age sinemalarını bile olağandan fazla sevip iç geçiren cinsinden. Eh, Mixtape her şeyiyle gençlik anılarına odaklanan bir oyun olunca bu incelemenin objektif olması öteki oyunlardan çok daha güç. Bu yüzden olağandan daha taraflı bir inceleme göreceksiniz.

Her şeyiyle derken mübalağa falan yapmıyorum bu ortada. Oynanış “elementleriyle”, daima değişen yerlerin (her ne kadar Amerika olsa da) konutumuzun art bahçesiymiş üzere hissettirmesiyle ve olağan ki, bu oyunun en kıymetli kesimi (no pun intended) olan müziklerin hakikat anda yanlışsız yerde yer etmesiyle Mixtape aşure olmayı başarıyor, yani içerisindeki her şey bir şey oluyor.

Bu tek şey o kadar ağır ki, yalnızca 3 saat süren oyun müddeti romantize edilmiş gençlik hislerinizin kabarmasıyla yetmeyebiliyor fakat ikinci hatta üçüncü sefer oynamamak için de bir sebep yok zira eminim birinci oynadığınızda görmeyeceğiniz şeyleri fark etmeye başlayacaksınız. What Remains of Edith Finch’teki konsantre hâl burada da var yani. Ben oyunun yönetmeni Johnny Galvatron olsam bunu tercih etmezdim açıkçası, daha yayılmış bir oyun, karakterlerle daha fazla vakit geçirmemize münasebetiyle onlara daha fazla bağlanmamıza yarayacak zira. Lakin dedim ya Mixtape tek bir duyguya atak ediyor diye, karakterler de aslında aşurenin bir modülü.

İşte bu duyguyu ağır yaşayın diye oyun alabildiğine romantikleştiriyor her şeyi. Şahane giysi biçimleri olan, en az bir hususta inanılmaz başarılı, yeri gelince ideoloji de yapabilen karakterler; yaşadıkları olayları patlamalı çatlamalı, havai fişekli görmemiz, her bir kısmın aslında bir müzikten oluşması ve bunu ana karakter Stacy Rockford’ın önden sunması vs. tüm oyun Fransız başına bürünmüş ve “Sanatttt!” diye bağırıyor. İşte burada sübjektiflik devreye giriyor ve ben gördüklerimden duyduklarımdan çok mutlu oluyorum. Oh diyorum, şuralarıma da sanat lütfen diyorum, geliştirici takımın evvelki oyunu The Artful Escape de böyleydi esasen diyorum, Johnny Galvatron oyun yapmayı daha da öğrenmiş hatta üstüne “Bu oyunda direktör eli var “dedirtecek bir niteliğe sahip olmuş diyorum. Ve benim için Mixtape aşikâr alanlarda yılın en güzellerinden biri olmayı garantiliyor.

Bu alanlardan birinin oynanış olmadığını fark etmişsinizdir fakat. Mixtape, The Artful Escape’ten de daha az interaktif medyumun nimetlerinden faydalanıyor. Her bir kısım öbür bir “oynanış” sunuyor sunmasına fakat bunlar o kadar sığ ki onlara oynanış yerine interaktiflik desek daha âlâ olabilir tahminen. Yeri geliyor alışveriş sepetini denetim edip polislerden kaçıyoruz, yeri geliyor softball alanında home run yapmaya çalışıyoruz vs çeşitlilik var fakat hiçbiri oynanış konusunda sizi tatmin etme gayesi gütmüyor. Aslında bir zorluk, başarısız olma üzere bir durum yok. İşte burada kendime “Mixtape sinema olsaydı da birebir hissiyatı alır mıydım” diye sorduğumda yanıtın hayır olması, başımı karıştırsa da aslında onun hakikat medyumda olduğunu gösteriyor. Zira burada sinemalara koyamayacağın bir sürü küçük ayrıntı var, en kolayından karakterlerin odalarındaki eşyalar ve Stacy’nin onlarla ilgili ayrıntılar aktarması örnek verilebilir.

Detaylar demişken, “yönetmen eli var” dememden aslında oyunun sunumunun ne kadar güçlü olduğunu belirtmiştim fakat buradaki tutku küçük ayrıntılarda çok daha ortaya çıkıyor. Mesela Stacy ile kaykay sürdüğümüz açılış sahnesinde, geride DEVO çalarken karakterin müziğe nazaran alkış tutması ya da yakınından geçen otomobile hızını dönmesi üzere gerek mimikler gerek duruşlar üzerine çokça uğraşıldığını görebiliyoruz.

Johnny Galvatron kendisinden de bir şeyler koymuş. Zati yaklaşık 20 yıl evvel The Galvatrons isminde bir elektronik-rock kümesi kurmuş ve rastgele bir röportajını izlediğinizde ne kadar nev’i şahsına münhasır biri olduğunu anlayacaksınız ancak Stacy’nin her parçayı sunması, oyundaki lisanslı şarkıların seçimi direkt direktörün beğendiklerini gösteriyor. Esasen her bir kısım bir parçayı içerdiğinden aslında oyun da bir mixtape.

Lisanslı kesimler demişken, oyunda tam 20’den fazla lisanslı müzik var ve liste o denli bu türlü hoş değil. DEVO, Silverchair, Rainbow, The Smashing Pumpkins, Porthishead, Iggy Pop, Joy Division aman Allahım yok yok. Sevdiğimiz sanatkarların müziklerini çoklukla yarış ve spor oyunlarında görüyoruz ve lisans haklarından dolayı onlar da muhakkak bir sene sonra satıştan kaldırılıyor ancak Mixtape’in bu cüreti ve başarısı takdire şayan. Keşke dedim, bu yaklaşım birçok oyunda olsa. Zira sevdiğin müzikler bir anda karşına çıkınca farklı vuruyor. Portishead ve Joy Division’da kalbimi bıraktım ben mesela.

Mixtape’in eğlenceli, yaratıcı sunumu, farklı sanat stillerini muazzam lisanslı müziklerle birleştirmesi onu esasen kusursuz bir oyun yapıyor. Lakin medya puanlarını görüp “o ekstrayı” arayanlar için ferdî hayatınızda yaşadıklarınız ve olaylara bakış açınız da parametre oluyor.