Final Fantasy serisine hürmet duruşu niteliğinde, saygıdeğer bir Final Fantasy
Liseye yeni başladığım, yüklü olarak aksiyon, dövüş ve yarış oyunları oynadığım yıllar. O periyotlar çeşidin altın yılları olduğu için oyun mecmualarında sık sık J-RPG oyunları görüyorum ancak bana hiç ilgi alımlı gelmiyor. Gruplar karşılıklı dizilmiş, sırayla saldırıyor falan, tempo yok, ne bileyim sıkıcı geliyor bana. Nihayetinde “Neymiş yahu bu yaygara?” deyip denemeye karar veriyorum. Aldığım oyun da Final Fantasy’nin birinci iki oyunun PS1 remake’lerini içeren Final Fantasy Origins.
İlk oyundan başlıyorum (ki FF serisine birinci oyundan başlamak çok bireye nasip olmamıştır). Oyunu hor gördüğüm 1-2 saatin akabinde inanılmaz sarmaya başlıyor. Bir grubu en ufak ekipmanına kadar yönetmek, stratejik savaşlar vermek, dünyayı ve zindanları keşfetmek, kocaman bir hikayeyi takip etmek falan inanılmaz zevkli. Müzikler desen tek sözle harika. Kalkamıyorum başından. 40 saatten fazla vakit gömdüğüm bu oyun o kadar kanıma işliyor ki bitiş ekranını gözyaşları içinde izliyorum şakasız.
İşte benim J-RPG tipi ve Final Fantasy serisiyle tanışma hikayem kısaca bu türlü. Günümüze geldiğimizde ise yan oyunlarıyla birlikte toplamda 100’den fazla oyunu olan, devasa bir seri Final Fantasy. Kimi saçma sapan spin-off’ları ve çevrimiçi olanları saymazsanız ben de bu kocaman serinin neredeyse tamamını oynadım. Hatta ana serinin yanında Chocobo’s Dungeon, Crystal Chronicles ve Tactics üzere yan serileri de çok severim.
Final Fantasy Resonance da benim pek bulaşmadığım taşınabilir cephesinden, 2015 yılında çıkan Brave Exvius’un çağdaş bir uyarlaması. Vaktinde ne ilgi göstermiş ne de oynamıştım. O yüzden açık konuşmak gerekirse buna da pek ilgim yoktu. Ta ki tanıtım görüntülerinde serinin 40 yıllık geçmişine dair göndermeleri görene kadar.
Eski Dostlar
Oyunumuz FF6’nın meşhur açılışıyla epeyce benzerlikler taşıyan bir sahne ile açılıyor: Magitek’ler, esper’ler, güçlü bir bayan karakter falan. Kimliği meçhul bir altılının dünyadaki dengeyi sağlayan kristalleri yok etmeye karar vermesinin akabinde vakitte birkaç yüzyıl ileri gidiyor ve baş karakterimiz Rain ile tanışıyoruz. K-POP kümelerinden fırlamış üzere duran bu arkadaşımız bir Grandshelt Krallığı şövalyesi. Krallığın mirası olan Earth kristalinin bulunduğu tapınağa birilerinin sızdığını öğrenince de kral tarafından görevlendirilip, yanımıza K-POP kümemizin öbür üyesi Lasswell’i de alarak araştırmak üzere yola çıkıyoruz.
Hani oyunun girişi FF6’ya misal bir sahneyle açılıyor demiştim ya, çabucak akabinde bu sefer FF4’tekine çok misal bir uçan gemi sahnesi izliyoruz. Sonrasında da bir köprüyü geçerken tıpkı FF1’de olduğu üzere uvertür devreye girince bu benzerliklerin aslında bir tesadüf olmadığını yavaştan anlamaya başlıyoruz. Çünkü Resonance bunun üzere pek çok sahne, yer ve karakterle (Buna birazdan değineceğim) serinin geçmişine bilhassa göndermeler yapan, hürmet duruşu niteliğinde bir oyun. FF2’deki üzere isyancıların kendine Wild Rose şifresini seçmesini mi dersin, FF9’da yapabildiğiniz üzere çocuklarla ip atlayabilmek mi dersin, daha neler neler. Her köşesi FF tarihine göndermelerle dolu, benim üzere serinin hayranı iseniz bunları keşfetmekten de büyük keyif alacağınız bir oyun. Mekaniklere geçmeden evvel bilhassa bundan bahsetmek istedim.
Zaten Resonance FF serisini başlı başına bir cihan olarak ele alıyor. Dünya haritasında gezerken keşfettiğiniz gizemli mağaralarda bulduğunuz kristaller size savaşlarda kullanabileceğiniz Vision’lar veriyor. Pekala bu Vision’lar nedir biliyor musunuz? Öteki evrenlerde sizin üzere berbatlığa karşı savaşmış yansımalar. Yani öbür FF oyunlarının baş karakterleri.
Kristaller size bu Vision’ları vermeden evvel karakterle ne kadar benzeştiğinizi anlayabilmek ismine üç soru soruyor. Atıyorum “Aslında dünyanıza karşı en büyük tehdit oluşturan kişinin kardeşiniz olduğunu öğrendiğinizde ne yaparsınız?” (Klasik FF’çiler hani FF olduğunu anladı bile) gibisinden sorular. Bu sorular esnasında da oyuna ilişkin sahneler izliyorsunuz tekrar o oyuna ilişkin müzik eşliğinde. Yine girişte de bahsettiğim üzere, FF1’in oyunculuk hayatında inanılmaz büyük bir yer tuttuğu biri olarak FF1 sahnelerini ve Warrior of Light’ı görünce samimi söylüyorum inanılmaz duygulandım. Benim için Resonance’ın açık ara en keyif aldığım tarafı bu Vision’lar oldu, inanılmaz nostaljik bir olay zira.
Vision’ların kullanımı Summon’larla, Esper’lerle büyük benzerlik taşıyor. Bir Vision’ı Equip ettiğiniz vakit o Vision’a ilişkin olan skill ve büyüleri de kullanabiliyorsunuz. Atıyorum Warrior of Light ışık elementli kılıç hücumları yaparken Terra ile buz büyüleri yapabiliyorsunuz. Ayrıyeten tıpkı sizin üzere kullandıkça level atlıyor Vision’lar. Onlar level atladıkça büyü gücünüzün +5 artması ya da birtakım hücumlara karşı direnç kazanmanız üzere kalıcı bonusların yanı sıra, karakterin yetenek sisteminde kullanabileceğiniz yeni maharetler de açılıyor. Her karakterin Vision’la olan gelişimi birbirinden bağımsız bu arada. Bir örnek vermek gerekirse, Firion’u (FF2) Rain’le en üst düzey olan 9’a getirip diğer bir karaktere verdiğinizde level’ı yine 1 oluyor. Rain ile tekrar equip ettiğiniz anda da tekrar 9. O yüzden size çok değerli bir taktik vereyim, vision’ları karakterler arasında sık sık değiştirin, bir karakteri tek bir Vision’a kilitlemeyin. Bilhassa düşük level’lerde alınabilen kalıcı yetenekleri kısa müddette elde edeceğiniz için karakterinizin de çok süratli bir gelişim sağlamasına neden olacaksınız, benden söylemesi.
Vision’ları geliştirmenin bir öbür yolları da Magicite kristallerini kullanarak potansiyellerini artırmak. Sonlu sayıda bulduğunuz bu kristaller ile de max 3 düzey olacak biçimde Vision’ın başka katmanlardaki üst yeteneklerini açıp anında kullanabiliyorsunuz. Haydi 1. düzey kristaller rahat bulunsa da 2. ve 3. düzey kristaller daha güç bulunduğundan hangi vision’lara yükleneceğinizi dikkatle planlamanızı öneririm. Oyuna inanılmaz bir renk ve derinlik katan bu Visions sistemi sahiden harika olmuş, harika.
Kombo Menü
Oyundaki savaşlar büsbütün sıra tabanlı (iyi ki de o denli olmuş) ve sıranın kimde olduğunu yukarıdaki akıştan görüp planlamanızı öne nazaran yapabiliyorsunuz. Savaşlarını temelini de FF7 Remake ile uygunca hayatımıza giren Stagger sistemi oluşturuyor. Düşmanlara hasar verdikçe, bilhassa de zayıf elementleriyle vurdukça bu bar dolmaya başlıyor ve büsbütün dolunca da düşman sersemleyip bir tipi boş geçiyor. Ama burada olay şu, rakibi Stagger yaptığınız vakit karakteriniz de ekstra bir atılım hakkı kazandığı üzere ekrandaki tüm düşmanları tıpkı anda Stagger yaptığınız vakit da tüm grup ekstra bir atılım hakkı kazanıyor. Hatta bu atakların sonunda da takımınızın equip ettiği vision’lardan birinin özel Resonance saldırısını gerçekleştirebiliyorsunuz (Cloud’un hayvan üzere elektrik hasarı vurması ya da Tidus’un blitzball hücumuyla ekranı sel basması gibi). Grupça stagger komboları yapmak büyük bir keyif.
Hadi standart zorluk neyse de şayet benim üzere Expert zorlukta oynuyorsanız Stagger sistemi mutlaka uzmanlaşmanız gereken bir sistem. Bilhassa de boss savaşlarında gerçek kullanmazsanız kazanma bahtınız yok üzere bir şey. 20 küsür senedir FF serisi oynarım, birinci sefer Libra yeteneğinin bu kadar değerli olduğu bir oyun oynuyorum. Grubunuzda Libra yeteneği olan birisi kesinlikle olsun ve düşmanlarınızı tek tek tahlil edin. Her bölge ve zindanda kesinlikle ortak bir elemental zayıflık olacaktır, takımınızın Vision setini de kesinlikle buna nazaran kurun. Atıyorum su canavarlarının olduğu bir bölgede iseniz herkeste en az 1 tane elektrik saldırısı ya da büyüsü olan bir Vision olsun, o denli düz kılıçla kese kese ilerleme bahtınız pek yok zira. Size verebileceğim bir öbür büyük tavsiye de bu olur.
Oyun kimi vakit size o anki düzeyinizin biraz üstünde zindanlar ya da boss’lar sunabiliyor. Ancak merak etmeyin, her zindanın girişinde zindanı bitirmek için önerilen level’ı yazmışlar. Küçük lakin hayli yararlı bir özellik bu. Esasen oyunda düzeyinizin düşük kaldığını hissederseniz boş boş birebir canavarları kesip level kasmaktansa (nefret ederim) uğraşırken kendi kendinize gelişebileceğiniz opsiyonel yan misyonlar, boss savaşları, zindanlar mevcut. Oyun ayrıyeten sizden dünya haritasını keşfetmenizi bekliyor ki tüm Vision ve Summon’ları da fakat bu biçimde bulabilirsiniz.
Oyunda savaşlar zindanlarda dolaşırken rastgele olarak çıkıyor lakin şöyle yeni bir olay var; sağ üstteki küçük haritadaki simgeniz siz ilerledikçe sarıya, akabinde da kırmızıya dönüyor ki bu da birazdan savaş çıkacağı manasına geliyor. O denli eskisi üzere zart diye savaşa girmek yok yani, öncesinde tüm hazırlığınızı yapabilirsiniz. Bir de zindanların girişine ve boss’ların çabucak öncesine kayıt ve teleport noktaları konulmuş. Buraları kullanıp kamp yaparak takımınız toparlayabilir, hatta isterseniz tekrar kente dönerek istediğiniz boss öncesi tüm hazırlığınızı yapabilirsiniz. Bu saydıklarım küçük üzere gözükse de oyundan aldığınız keyfi önemli biçimde arttıran, hatta uzun yıllar boyunca cinsin birçok örneğinde yer almayan geliştirmeler. Aferin Resonance’a.
Bu Gece Son (Fantezi)
Oyunu görsel ve işitsel açıdan da başarılı bulduğumu belirteyim. Artık eski kafalı çağdaş J-RPG’lerin standardı haline gelmeye başlayan HD – 2D biçimi kullanılmış grafiklerde. Ancak oyun sahneye nazaran kamera açılarını değiştirip, zoom in – out efektlerini kullanarak hem birebir grafik biçimini kullanan öteki oyunlara oranla daha dramatik bir anlatım lisanını yakalamayı, hem de üç boyutlu bir dünya tesiri yaratmayı başarıyor. Birden fazla sahnede de seslendirme mevcut bu arada. Ama beni asıl etkileyen taraf ise müzikler oldu. Oyun vakit zaman öbür FF’lerin müziklerini kullandığı üzere kendi özgün müziklerinde de klasik FF devrinin havasını yakalamayı başarmış. Pek çok modülde FF’in ünlü müziklerinden esintiler bulacaksınız benim üzere. Hani abartmıyorum oyunun dünya haritasında çalan müzikte o denli bir FF1 Overworld esansı var ki vakit zaman güya tekrar FF1’in haritasında geziyormuşum üzere hissettim. Uematsu yapsa bu kadar olurdu yani.
Resonance’a dair yapabileceğim tek önemli tenkit oyunun zorluk ayarı kısmında. Zira oyunun standart zorluk ayarı çocuk oyuncağı iken bir üst zorluk olan Expert ise bilhassa oyunun birinci saatlerinde terör estiriyor. Bunu şöyle izah edeyim; olağan zorlukta birden fazla savaşta Stagger kullanmanıza bile gerek kalmazken Expert’te kullanmamanız büyük ihtimalle cenazenizin kalkacağı manasına geliyor. Ancak oyunun başlarında Vision’larınız çok az olduğu için bütün elementlere de erişiminiz az olduğundan kimi savaşlarda Stagger neredeyse imkânsız hale geliyor. Bunu aşabilmek için de oyunun önerdiği düzeyin en az 3-4 level üstünde olmanız lazım. Hak verirsiniz taktiksel anlayıştan uzak, berbat bir zorluk anlayışı bu. Lakin oyun ilerleyip takımınızdaki karakter sayısının yanı sıra Vision ve Summon’larınız da artınca her duruma özel gruplar kurabilip, Expert zorlukla kafa kafaya çaba edebilir hale geliyorsunuz. O yüzden ben de oyunu en başından Expert zorlukta oynadım ancak birinci saatlerde Standart zorluğa döndüğüm vakitler oldu. Fakat bu birinci saatlerin akabinde bir daha hiç olağana dönmedim ve Expert zorluktan da büyük keyif aldım. Birtakım boss savaşlarım yarım saatten uzun sürdü ve bundan dolayı çok mutluyum. Ancak öte yandan Normal zorluk düzeyinin de çocuk oyuncağı olmaması gerekiyor. Birçok çağdaş oyunun düştüğü bir kusur bu maalesef.
Bu noktaya kadar oyunun pek çok artısını saydım. Lakin beni en keyifli eden ne oldu biliyor musunuz? Oyun bana kendini oynattı. Hani inceleme yazacağım, bari oturup oynayayım demedim. Her seferinde büsbütün kendi isteğimle oyunun başına döndüm ve saatlerce keyif aldım. Uzun müddettir bana çok az oyunun yaşatabildiği bir his bu ve neredeyse 35 yıldır oyun oynayan biri olarak oynamanın artık bir alışkanlık değil, hala çok keyifli olabileceğini tekrar gösterdi Resonance. Üretimci grubu alnından öpüyorum.
Klasik kafa J-RPG’lerin eski şaşasından uzak, biraz da kimlik buhranı yaşadığı şu günlerde hala daha atacak kurşunu olduğunu gösteren, olağanüstü bir oyun olmuş Resonance. Oynanış açısından parıl parıl parlarken FF dünyasının kültürünü de bu kadar başarılı halde kullanabilmesi harika bir iş. Açık konuşayım, ben bu kadar başarılı olmasını katiyen beklemiyordum. Şu an ise bu şokun tadını çıkartıyorum. Bilhassa FF oyunlarıyla büyüyen J-RPG’cilerin katiyen kaçırmaması gereken, cinsin yakın devirdeki açık ara en düzgün örneklerinden biri Resonance. Warrior of Light, Firion, Onion Knight, Cecil, Bartz, Terra, Cloud, Squall, Zidane, Tidus ve pek çok daha eski dost sizinle tekrar buluşmayı bekliyor.
