Benim tanıdığım Price bu değil
Call of Duty için son 5-6 yıldır herkesin tıpkı fikirde olması konseptine bayılıyorum. Herkes hemfikirdi zira: CoD artık vasat. Bilhassa son üç oyun, yani Modern Warfare III, Black Ops 6 ve Black Ops 7, nitekim vasat oyunlardı. Lakin bu sene bir şeyler değişti… Bu sene beşerler her yerde Call of Duty: Modern Warfare 4’ü övüyor… Bunu başarmak için de o denli bir vudu büyüsü falan yapmadılar. Kim olduklarını hatırladılar.
Call of Duty her ne kadar yıllık çıkan bir seri olsa da bu oyunları farklı farklı stüdyolara yaptırıyorlar. Bu türlü baktığınız vakit Modern Warfare 4, Infinity Ward’un son 7 sene içerisinde yaptığı 3. oyun. Zati öbür ikisi de Modern Warfare (2019) ve Modern Warfare II… Bu oyunları da kısaca hatırlamak gerekirse, 2019 yılında çıkan oyunun senaryo modu pek doyurucuydu. Devamında çıkardıkları Warzone da devrin tanınan akımı olan battle royale furyasını yakalamakla kalmamış; Fortnite ve PUBG Mobile’dan sonra günümüzde hâlâ oynanan bir mod olmayı başarmıştı.
Modern Warfare II’ye baktığımız vakit ise kafalar biraz daha burada ayrışmaya başlıyor. Şahsen ben bu oyunun hem senaryo modunu hem de multiplayer tarafını çok severim. Genele baktığım vakit en çok vakit geçirdiğim Call of Duty oyunu bile olabilir Modern Warfare II. Ama nedenini çok da anlayamadığım bir biçimde birden fazla insan bu oyunu tam olarak sevmiyor. Senaryo modunda farklı şeyler denenmesini rahatsız edici bulan önemli bir tayfa vardı.
Sonrasında çıkan üç oyunda ise bu farklı şeyler deneme isteği düzgünce çığırından çıktı. Aslında her birinin öne çıkan özellikleri vardı. Mesela Modern Warfare III, kıssa tarafında rezalet bir şeyler denerken multiplayer tarafı çok keyifliydi. Lakin o kadar abuk şeyler denediler ki çabuk bir “paylaşımıma beğeni alayım kaçayım” kafasıyla tweet atmak çok kolaydı. Sosyal medyada da sesi en çok çıkanlar senaryo modundan şikâyetçi olanlar olunca, multiplayer tarafında keyifli işler yapsalar bile dalga konusu olmaktan kurtulamadılar. Alışılmış bu oyunlara bir paket olarak baktığınız vakit da “Aman, artık CoD bu türlü, yapacak bir şey yok.” deyip geçiyordunuz.
Peki günümüze, yani Modern Warfare 4’e geldiğimiz vakit durum nedir? Öncelikle ortak bir karara bağlamamız gereken bir bahis var. EA Sports FC ve Call of Duty, imalcileri ne kadar berbat oyun yaparsa yapsın kâr getirecek seriler. Zira sosyal medyayı çok kullanmayan ve sadece bu oyunları oynamak için konsol alan insan sayısı hayal edebileceğimizden daha fazla. Yalnızca bununla da kalmıyor olay, rakipleri de yok. Bundan ötürü da ne olursa olsun her sene bu oyunlar en çok satanlar listesinde kalmayı başarıyor.
Hesaba katmamız gereken bir öbür bahis ise aslında yapımcıların psikolojisi ve vicdanı… Büyükbaşlar her ne kadar kazandığı paraya baksa da kendisine hürmeti olan her üretimci düzgün bir oyun yapmak ister. Ellerinde 4 yıl üzere uzun bir müddet olan Infinity Ward, oyunun senaryo tarafı için hakikaten kafa yormuş ve hoş bir sonuca varmış. Pekala bu sonuç ne, biliyor musunuz sevgili Goyunlar? Call of Duty’yi eskisi üzere yapmak… Yıllardır insanların istediği o dümdüz aksiyon FPS oyununu sunmak… Yok işte şu vazifede bu kadar çeşit var, şurada istediğin üzere dolaşabiliyorsun, buradan parendeler atıp zırhlı düşmanları daha kolay vuruyorsun vs. vs. yok.
İncelemenin kendisine geçmeden evvel değinmem gereken son bir nokta daha var: Metacritic puanı. Bu puanlara ne kadar değer veriyorsunuz bilmiyorum ancak ben son periyotlarda burayı aman aman kale almıyorum. Zira Portekiz’den, carttan curttan, sadece para için yazılmış yüksek puanlı incelemelerle dolu oluyor. Bu oyunun puanı ben yazarken 86’ydı. Yani 2026 yılı içerisinde çıkmış en yeterli oyunlardan bir tanesi demek oluyor bu… Puanlara bakıp karar vermek yerine sebep güvendiğiniz insanların incelemesini okumalısınız sorusuna karşılık olacak nitelikteki yazımıza başlayalım mı o vakit? Bence başlayalım.
Price Abey Sen Nabarsın???
Senaryoya tam olarak geçmeden evvel belirtmem gereken bir nokta var. Bu inceleme dört ana kısımdan oluşacak. Senaryoyla başlayıp oynanış/mekanikler ve çok oyunculu tarafla ilerleyip DMZ ile bitireceğim. Zira herkesin Call of Duty alma hedefi farklı oluyor, bunun farkındayım. Yani ilginizi çeken mevzuya direkt olarak atlayabilirsiniz.
Call of Duty: Modern Warfare 4, kendisine çok hoş bir mevzuyu temel alıyor: Kuzey Kore ile Güney Kore arasındaki savaşı. İddia edebileceğiniz üzere bu işe bir halde Amerikalılar ve Ruslar da dâhil oluyor. Esasen öbür türlü bu ne bir Modern Warfare oyunu olurdu ne de Captain Price ve Ghost üzere ikonik karakterleri görürdük.
Oyun aslında hayli sakin bir başlangıç yapıyor. Kent içinde devriye atan Güney Kore askerlerinin bir noktada karınları acıkıyor. Bu nedenle de bir markete giriyorlar. Kendi aralarındaki şakalaşmalar, gruptaki Amerikalı asker Dunn’ın sevinci falan burada içinizi sıcacık yapıyor. Tam bu sırada ise kentin elektrikleri kesiliyor. Telaş içinde dışarı koşturan grubumuz fark ediyor ki Kuzey Kore kuvvetleri kenti işgal etmeye kalkışıyor. Hoş bir aksiyon sekansından sonra ise oyun bizleri işgal başlamadan 5 gün öncesine götürüyor.
Bu 5 gün öncesi, Captain Price’ın bir gece kulübüne baskına gitmesiyle başlıyor. Aldığı bilgilere nazaran Makarov’un da içeride olduğu bu gece kulübünde, senaryo tarafına özel “yakın dövüş” mekanikleri devreye giriyor. Bayağı bayağı “counter” ve “dodge” formunda olan bu mekanikler oyunun devamında da karşımıza hatırı sayılır sayıda çıkıyor. Adeta bir John Wick sinemasından alınmışçasına yakın dövüşle silahlı aksiyonun birleştiği gece kulübü sekansının sonunda ise Price, Makarov’u buluyor. Kent içinde çatıdan çatıya olağanüstü bir kovalamaca sahnesi ve çok tatmin edici bir arbedenin akabinde da Makarov’u alt ediyor.
Makarov ölmeden evvel kendisinden de büyük isimlerin olduğunu çıtırdan belirli ediyor. Bu sahneden sonra ise Price’ın yolu, evvelki oyunlardan da hatırlayabileceğiniz kartel lideri Valeria ile kesişiyor. Bence Modern Warfare serisinin hak ettiği bedeli en az gören karakteri olan Valeria, Price’a bir teklif sunuyor. Makarov’un da üstünde olan Arrow’a bir ticaret için silah götürmesi gerektiğini, Price yardım ederse de parayı alır almaz Arrow’u öldürmesine müsaade vereceğini söylüyor. Tam bu noktada sonlar aşılmalı mı yoksa her vakit korunmalı mı ikilemini yaşayan Price, çizgiyi geçme kararı alıyor ve Valeria’ya yardım etmeye başlıyor.
Oyun beklemediğim formda bu sefer de bizleri Kuzey Kore’nin perspektifine götürüyor. Burası, bariz biçimde Kim Jong-un’dan esinlenmiş olan diktatörün cenazesiyle açılıyor. Yerine ise hâliyle oğlu Ri Seung-Ho geçiyor. Ablası Ri Ju-Young ise Kuzey Kore silahlı kuvvetlerinin genel kumandanı olarak rol alıyor. İkisinin arasında oyun boyunca hoş bir aile ve ülke draması yaşanıyor. Seung-Ho, babasının tersine ülkenin şefkatle yönetilmesi gerektiğini düşünüyor. Ju-Young ise tam bilakis, babasının sert idare üslubunun devam etmesi gerektiğini savunuyor. Natürel ülkenin başındaki kişinin Seung-Ho olduğunu düşününce kimin daha baskın olduğunu iddia etmek çok da güç olmuyor.
Ayrıca bu Kuzey Kore kısmında oyun dünyasında daha evvel görmediğim bir kısım daha yer alıyor. Ju-Young’a, köylerden birinde vatan hainleri olduğu bilgisi geliyor. Bunun üzerine kendisi ufak bir ordu toplayarak köyü basmaya gidiyor. Rastgele bir Kuzey Kore askerinin gözünden oynanan bu sahnede isterseniz köyde karşılaştığınız herkesi öldürebiliyor, isterseniz de saklanan bireylerin yerlerini gizleyerek kimi köylülerin kurtulmasını sağlayabiliyorsunuz. Bu türlü yerlerde biraz daha rol yapmayı sevdiğimden ötürü her köylünün kafasına sıkarak gittiğim doğrudur…
Gördüğümüz bu üç perspektiften sonra ise olaylar geliştikçe gelişiyor. Kıssadaki her bir modülün birbirine bağlanışını çok hoş işliyorlar. Kuzey Kore’nin kendi iç çatışması, Güney Kore’nin işgale karşı planlar yapması, Price ve Task Force 141’in bir noktada karşı karşıya gelmesi üzere gibi… Bu arada inanılmaz bir fikirle falan bağlanmıyor. Bu alakasız ancak aslında iç içe olan kesimler pek kolay, düz ancak tatmin edici bir halde bağlanıyor.
Benim tam olarak mana veremediğim bir yer varsa o da Arrow karakteri. Valeria’nın silahı satacağı kişi olan Arrow’u Mads Mikkelsen canlandırıyor. Oyunun senaryo modunda eleştirebileceğim noktalardan biri de aslında tam olarak kendisi. Rusya Savunma Bakanı olarak karşımıza çıkan Arrow, kıssa içinde biraz zorlama kalmış üzere hissettiriyor. Yaptığı tek şey, Kuzey Korelilere gidip “Aslında Güney Korelilere saldırsanız çok güzel olmaz mı ya???” diye fişteklemek. Bir de daha evvel hiç görmediğimiz bu karakter yüzünden Price’ın bir anda çizgileri aşması falan tekrar zorlama kalan kısımlardan biri. Ha alışılmış Mads Mikkelsen dayanılmaz bir aktör, o sayede ekranda gördüğüm her an tedirginlik yaşayabildim.
Hikâyedeki öteki karakterlerin tamamını ise çok sevdim. Evvelce beri tanıdığımız Price, Valeria, Ghost ve gibisi isimlerin senaryodaki rolleri gayet güzel işlenmiş. Bilhassa Price ile Ghost’un fragmanlarda da görünen hengame sahnesi o denli hoş kuruluyor ki his patlaması yaşayarak oynadım o kısmı. Ghost’un ne kadar fecî olabildiğini, Price üzere bir adamın bile bacaklarını titretebildiğini falan görebilmek hayli hoştu. Özgün Modern Warfare serisinde yalnızca havalı bir maskesi olduğu için sevilen bu karakterin yeni seride gerçek bir kişiliğe kavuştuğunu görmek, esasen bütün seri boyunca beni mutlu eden ögelerden biri.
Fakat kıssa modu maalesef kusursuz değil. Senaryonun ikinci yarısı o kadar da uygun değil. Bu cümleyi bu sene oynadığım o kadar çok oyun için kurdum ki artık kendimi sorgulamaya başladım. Bilmiyorum, 2026’da benim mi içimde bir şeyler değişti, yoksa bu sene şanssız bir yıl mı? Lakin oyunun ikinci yarısında hem tempo çok düşüyor hem de oyun sürükleyici ögelerin tamamını birinci yarıda tükettiği için sizi ekrana tıpkı biçimde kilitleyemiyor. Gerçi baktığınız vakit yarısı dediğim şey aslında 3 saat kadar. Call of Duty bu, 6-7 saatten fazlasını beklememişsinizdir umarım 😀
Kısaca buraları bir toparlamak gerekirse, son üç oyunun rezalet tek kişilik modlarından sonra köklerine dönmüş, sinematik aksiyon dolu bir Call of Duty oynamak beni çok uygun doyurdu. Bu stil oyunların üretimi maliyetli olduğu için kimse bu işe yanaşmıyor. Bu türlü olunca da bu açlığımızı giderebilecek tek yapım CoD serisi oluyor. Bu arada her ne kadar mutlu kalmış olsam da sosyal medyada övüldüğü kadar “efsane” olduğuna katılmıyorum. İnsanların biraz da bu açlıktan ötürü abartılı formda övdüğünü düşünüyorum. Birkaç sene daha üst üste bu türlü öykü modu yapsınlar, o vakit da “Pfff, sıktı bu sinematik aksiyonunuz! Nerede Black Ops 6’daki üzere seçenekli kısımlar?” diye mızmızlanmalar başlayacaktır. Oyuncu topluluğu bu kadar zira, yüzsüz…
Eee Silah Var İşte…
Call of Duty serisi her vakit oynanış tarafında düzgün iş çıkarmıştır. Aslında bundan ötürü yıllardır piyasada tutunmayı başarıyor. Modern Warfare 4’te de bunun aksi bir durum yok. Hatta ufak geliştirmelerle birlikte hayli dayanıklı bir ilerleme var. Aslında bakarsanız büyük bir değişiklik yapmaları da hayli güç. Son yıllarda yapabildikleri tek şey “omni-movement” olmuştu ki o da Black Ops serisine özel tutulmuş… Yani bu oyunda maalesef yer almıyor.
Modern Warfare 4, oynanış tarafındaki en büyük değişikliği senaryo kısmında da bahsettiğim yakın dövüşle yaşamış. Birden fazla FPS oyunu, ki buna büsbütün yakın dövüş odaklı olanlar da dâhil, bu kadar doyurucu bir aksiyon sunamıyor. Karakterin salladığı her yumruk düşmana oturduğunda içinizden “OOOHHHHHHHH” diyorsunuz. Hatta bazen sesli… Bu mekaniğin bilhassa Ghost ile Price’ın arbedesi için yapıldığı da bariz. Zira reflekslerinizi gerçekten zorlayan, düşmanın hareketlerini çözmeniz gereken bir hengame yaşanıyor.
Tabii bir FPS oyununun kilit noktası nedir? Silahlar. Dediğim ufak geliştirmelerin tamamı da aslında bu alanda yaşanıyor. Yepisyeni bir mekanik eklemek yahut silahları farklılaştırmak üzere işlere girmemişler. Onun yerine mesela silahların seslerini daha tok hâle getirmişler. Zati “iyi” düzeyde olan sesler artık muazzam bir düzeye ulaşmış. Namluya takılan her bir modülün da bu seslerde kendi imzasını atması farklı bir ayrıntı.
Bir de bahsetmem gereken TTK (Time to Kill / Öldürme Süresi) sıkıntısı var. Buna çok oyunculu tarafta yine değineceğiz, burada söyleyeceklerim yalnızca senaryo modu için geçerli. Düşmanlar ortalama 2-3 mermide ölüyor ki bu da tek kişilik bir akış için çok yanlışsız bir müddet. İşin en hoş tarafı şu: ZIRHLI LAVUKLARI KALDIRMIŞLAR!!!!! Ne saçma bir şeydi o arkadaş ya? Ben bir Call of Duty oyununda sebep bir düşmana koca bir şarjör boşaltmak zorunda kalıyordum? Dediğim üzere, öykü tarafında memnunum.
Son olarak ise en kıymetli kısım olan “tempo” konusu var. Omni-movement olmadığı için evvelki iki oyun kadar süratli olmadığını kestirim edebilirsiniz. Aslında Modern Warfare serisi, Call of Duty oyunları içinde ayağı en çok yere basan seri olmuştur. Bu oyunun da yeni serinin ayağı en dayanıklı basanı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Evvelki oyunlar kadar süratli olmasa da yorucu bir yavaşlığı da yok. Uçup kaçmak, yunuslama biçiminde “peek” atmak, duvardan duvara zıplamak falan burada yok. Her ne kadar tempoyu beğenmiş olsam da bunun yarattığı bir badire var: Karakterler fazla yavaş kalmış. Güya sabah koşusu için kıyıda debeleniyormuş üzere koşuyor karakterler… Onun dışında gözüme batan hiçbir sürat sorunu olmadığını da gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
Harita Yapmak Neydi? Harita Yapmak Bir Sanattı…
Gelelim işin bam teline, yani çoğunuzun bu oyunu alma nedeni olan çok oyunculu tarafa. Baştan söyleyeyim, bu kısım biraz sonlu geçecek. Senaryo modunda yüzümü güldüren Infinity Ward, multiplayer tarafında güya farklı bir stüdyoymuş üzere davranıyor…
İşe en büyük kaygıdan, yani SBMM’den (Skill Based Matchmaking / Yetenek Tabanlı Eşleştirme) başlayalım. Bu sistem neredeyse her Call of Duty oyununda vardı, olmaya da devam edecek. Lakin Modern Warfare 4’te durum düpedüz rezalet. Ne kadar uygun oynarsam oynayayım, kendimi ne kadar geliştirirsem geliştireyim hiçbir şey fark etmiyor. Zira oyun güya tek bir maksada kilitlenmiş üzere hissettiriyor: K/D oranınızın 1.00 civarında kalmasına ihtimam göstermek. İyi bir maç mı çıkardınız? Tebrikler, ödülünüz bir sonraki maçta karşınıza dizilecek altı tane turnuva oyuncusu. Berbat mü geçti? Merak etmeyin, birkaç maç sonra tekrar tıpkı yere döneceksiniz. Bundan ötürü da her maç gereksiz derecede rekabetçi, terletici ve yorucu geçiyor. Akşam işten gelip iki el kafa dağıtayım diyorsunuz, kendinizi bir anda dünya şampiyonası finalinde buluyorsunuz. Üstüne bir de oyun çıkışta Open Matchmaking seçeneği sunmuyor. Yani kaçacak bir deliğiniz bile yok.
Bunun en can sıkıcı tarafı da gelişme hissini büsbütün öldürmesi. Bir oyunda kendinizi geliştirdiğinizi görmek, başlarda zorlandığınız şeyleri vakitle rahatça yapabilmek, çok oyunculu oyunların en tatlı hislerinden biridir. Modern Warfare 4’te bu his yok. Zira siz geliştikçe karşınızdakiler de “gelişiyor”. Haftalarca kasıp birebir skor tablosuna bakmak bir noktadan sonra insanı “Ben burada ne yapıyorum ya?” sorusuna itiyor.
Senaryo kısmında TTK’yı övmüştüm, hatırlarsanız. Orada 2-3 mermide düşen düşmanlar tek kişilik akış için tam kıvamındaydı. Ama iş çok oyunculu tarafa gelince bir şeyler karşıt gitmiş. Burada düşmanlar 4 mermiden aşağı ölmüyor. Kâğıt üzerinde “Ne var bunda, alt tarafı bir mermi fark” diyebilirsiniz. Lakin süratli tempoya sahip olması gereken bir oyunda bu fark aşırı hissediliyor. Biraz daha zorlasalar neredeyse The Finals kadar uzun olacakmış bu mühlet. Call of Duty oynuyorum ben arkadaş, bir düşmanı yere indirmek için strateji toplantısı yapmak istemiyorum! Yapmaları gereken şey aslında çok kolay: TTK’yı azıcık, ne bileyim %15 kadar falan kısaltmak. Bu kadar. Ne fazlası ne eksiği.
Haritalara geldiğimizde ise… Ah haritalar… Bir tanesi hariç hepsi rezalet. Oynaması keyif vermeyi geçtim, birden fazla oynamaya kıymet bile değil. Oyun 12 ana haritayla çıkıyor ve durumu şöyle özetleyeyim: 1 tanesi güzel, 3 tanesi vasat, 6 tanesi vasatın altı, kalan 2 tanesi de direkt olarak çöp. Bu oranla çıkan bir Call of Duty oyununun test sürecinde neler yaşandığını hakikaten merak ediyorum.
O tek yeterli harita ise Nautical, yani gemi haritası. Bu harita nitekim tam bir Call of Duty haritası. Her an arkanızı kollamanız gerektiğini hissediyorsunuz. Pusma noktalarının az olması sayesinde de hakikaten tempolu maçlar yaşanabiliyor. Nautical’ı oynarken “İşte bu!” diyorsunuz, lakin sıradaki haritanın yüklenmesiyle birlikte o istek de uçup gidiyor. Bir haritayla bu kadarını yapabilen bir stüdyonun öteki on bir haritada sebep bu kadar sınıfta kaldığını anlamak hakikaten güç. Üstelik sorun yalnızca tasarım da değil, görünürlük de kötü durumda. Fakat ona birazdan oyuncu kitlesine geçince değineceğim, zira bu ikisi birbirine sıkı sıkıya bağlı.
Spawn, yani doğma noktalarının haritalardaki konumlandırması ise bambaşka bir salaklık. Olağanda öldüğünüzde biraz kendinize gelebilmeniz için daha inançlı bir alanda doğmanız gerekir, değil mi? Modern Warfare 4 bu bahiste farklı düşünüyor. Birden fazla vakit sizi direkt olarak düşmanın yanına atıyor. Daha ne oldu diyemeden de ölüyorsunuz, zira reaksiyon vermeye vaktiniz bile kalmıyor. Mevt kamerasını izleyip “Ben bu adamı hiç görmedim ki?” dediğim anların sayısını tutmayı çoktan bıraktım. Bir de her 3-4 maçın birinde spawn noktası kilitleniyor ve doğar doğmaz ekipçe avlanıyorsunuz ki bu da ayrıyeten can sıkıcı. İşin komik tarafı, Infinity Ward beta sürecinden beri spawn’ların düzeltilmesi gerektiğinin farkındaydı. Çıkış öncesi yamada üzerinde çalıştıklarını da açıkladılar. Sonuç ortada…
Asıl sorun da bu kaygıların tek tek değil, daima birlikte gelmesi. Düşünün: SBMM sizi ter kokan bir lobiye atıyor. Vasatın altındaki bir haritada, düşmanın burnunun tabanında doğuyorsunuz. Kıyıda sabah koşusu yapar üzere koşan karakterinizle inançlı bir yere kaçmaya çalışırken, karanlık bir köşede pusan adam size 4 mermiyi boşaltıyor. Sonra tekrar doğuyorsunuz ve döngü baştan başlıyor. Tek başına her biri katlanılabilir meseleler tahminen. Fakat hepsi birebir maçta üst üste binince, “Bir maç daha atayım” demek yerine “Yeter bu kadar” deyip oyunu kapatıyorsunuz.
Silah geliştirmeleri üzere kısımlarda ise çok bir değişiklik yok. Eklentiler, düzey atlatmalar, kamuflajlar… Alıştığımız tertip devam ediyor. Bu tarafta sevdiğim tek yenilik Apex eklentileri. Silahınızı azamî düzeye çıkardığınızda hakikaten farklı bir şeye dönüşme bahtı oluyor. Sonunda bir silahı saatlerce kasmanın nitekim hissedilen bir mükafatı var. Keşke multiplayer modunun geri kalanı da bu kadar düşünülerek yapılsaydı…
Oyun modlarına gelirsek, bildiğimiz klasik 6’ya 6 modların yanında birkaç yenilik de var. Ground War artık Combat Outpost ismiyle karşımızda. 32’ye 32 oynanan, araçlarla piyadenin bir arada olduğu bu modda noktaları tuttukça kaynak biriktiriyorsunuz. Yani artık yalnızca bayrak kapmak değil, haritanın denetimini elinizde tutmak değerli. Search and Destroy biçimindeki Collateral moduna ise satın alma cinsleri eklenmiş. Bu da işe biraz Counter-Strike tadı katıyor. Gunfight da doğal ki yerinde duruyor, kendine ilişkin haritalarıyla birlikte.
Yeni modların arasında en çok konuşulanı ise Kill Block. Daima form değiştiren, modüler bir eğitim alanı üzere düşünebilirsiniz bunu. Açıkçası birinci birkaç seferde ben yenilikçi ve hoş buldum. Ancak elinize verdiği silahlar çok çabuk tekrara düşüyor ve birkaç maçtan sonra daima birebir şeyleri yapıyormuş üzere hissetmeye başlıyorsunuz. Bu yüzden de uzun vadeli bir cümbüş sunamıyor. Birinci buluşmada olağanüstü, üçüncüde sıkıcı bir randevu gibi… Bunların yanında Hijack üzere yeni modlar da var.
Gelelim oyuncu kitlesine… Hem evvelki oyunlara nazaran daha ağır bir tempo olmasından hem de haritaların yalnızca tasarım değil, görünürlük açısından da çok berbat durumda olmasından dolayı daha evvel hiçbir Call of Duty oyununda görmediğim kadar pusan insan var. Karanlık bir pencere, bir varilin arkası, bir merdiven boşluğu… Tempo ağır olunca pusu kurmak cazip hâle geliyor. Görünürlük berbat olunca da köşede bekleyen adamı fark etmeniz neredeyse imkânsız oluyor. Sonuç olarak oyun bir Call of Duty’den çok, saklambaç turnuvasına dönüşüyor vakit zaman. Nautical’ın sebep bu kadar düzgün olduğunu da sanırım buradan anlayabilirsiniz: Pusacak yer yok, herkes hareket etmek zorunda.
Bir de mecmuada kutulardan birinde ayrıyeten değindiğim bir husus var (siteden okuyanlar, kusura bakmayın…). SBMM yüzünden neredeyse herkes farklı bir oyun oynuyor. Benim bütün maçlarım kan, ter ve gözyaşı içerirken millet lay lay lom halde çatışıyor. Biri gelip “Ya oyun çok rahat, maçlar pek sakin” dediğinde yüzüne nasıl baktığımı varsayım edebilirsiniz. Tıpkı oyunu oynadığımız iki insanın bu kadar farklı tecrübeler yaşaması da açıkçası sonumu bozuyor…
Ben Call of Duty: Modern Warfare (2019)’dan sonra çıkan her oyuna yeni jenerasyon ya da yeni seri gözüyle bakıyorum. Bunların içinde Vanguard hariç (Dünya Savaşı konseptini sevmiyorum, silahlar da bana çok yavan geliyor) her birinde önemli vakit harcadım. Ve açık ara en berbat çok oyunculu tecrübesi Modern Warfare 4 yaşatıyor. Birikmiş bir hudut de olabilir elbette, bunu kabul ediyorum. Ancak niyetim bu yönde. Şu tek kişilik moda yakışır bir şey yok karşımızda. Black Ops 6 ve 7 menekşeymiş, bilememişim ben…
Girişte Metacritic puanlarından bahsetmiştim ya, işte tam olarak bu yüzden. Eleştirmenlerin birden fazla oyunun çıkışından evvel ya da birinci günlerinde, şimdi lobiler oturmadan, SBMM tam devreye girmeden oynadı ve incelemesini yazdı. Fakat sizler bu oyunu haftalarca, aylarca oynayacaksınız. O yüzden çok oyunculu taraf için karar verirken puanlara değil, oyunu hakikaten uzun mühlet oynayan insanların ne dediğine bakmanızı tavsiye ederim.
Bu arada çok oyunculu taraf için söylediklerimin hiçbirine DMZ modunu katmıyorum. Orada diyeceklerim çok başka. Hatta uzatmadan mevzuyu oraya geçirelim.
Extraction Shooter Türünün En İyisi Olması??
Dergide bir müddettir extraction shooter oyunlarını inceleme işi bana düşüyor. Bu süreçte Arc Raiders üzere çok kaliteli oyunlara da göz attım, ortalama diyebileceğim Marathon’a da… Gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki Call of Duty: Modern Warfare 4’ün DMZ modu, şu an piyasada oynayabileceğiniz en yeterli extraction shooter tecrübesi. Olağan Arc Raiders’ın son güncellemesinin oldukça övüldüğünü ve benim şimdi denemeye fırsat bulamadığımı da belirteyim. Adil olalım, değil mi?
Önce DMZ’yi hiç bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim. Mantık klasik extraction shooter mantığı. Haritaya iniyorsunuz, misyon yapıyorsunuz, ganimet topluyorsunuz ve en kıymetlisi sağ salim çıkmaya çalışıyorsunuz. Çıkamazsanız üzerinizdeki her şey haritada kalıyor. Bu sefer olayın geçtiği yer, Kore Yarımadası’nın hududunda, dış dünyaya kapatılmış bir bölge olan Hajin Exclusion Zone. Haritada 13 ana bölge, toplamda da 60’tan fazla isimli lokasyon var. Kuzey Kore tarafında bir hapishane ve bir hava üssü, Güney Kore tarafında köyler, tarlalar ve koca bir kent, kuzeydoğuda da bir nükleer reaktör… Her maçta 3 şahsa kadar olan 20 takım birebir haritaya iniyor. İsterseniz tek başınıza da girebiliyorsunuz. Solo oyuncular için “Stealth Meter” üzere ufak yardımlar da var. Bir de dinamik hava durumu problemi var: Maç ilerledikçe yağmur ve kar şiddetleniyor. Yani haritada ne kadar uzun takılırsanız, işler o kadar zorlaşıyor. Bu arada Hajin, Season 1 ile birlikte Warzone’un da yeni haritası olacak. Yani Warzone oyuncuları, DMZ’de bu haritayı ezberleyenlerden korksun.
Maçlar arasında ise FOB (Forward Operating Base) ismindeki kendi üssünüze dönüyorsunuz. Teçhizatınızı burada hazırlıyor, Vendor’dan alışveriş yapıyor, 3D Printer’dan ekipman üretiyorsunuz. Üs başta hayli küçük, lakin DMZ düzeyiniz arttıkça yeni kısımlar açılıyor. Bu düzey de çok oyunculu taraftan farklı, 70’e kadar giden kendi ilerleme sistemine sahip. İşin en sevdiğim kısmı ise Operator’lar. Her Operator’ın Warfighter, Scout ve Survivalist isminde üç başka Trait Tree’si var. Toplamda 66 Trait bulunuyor, ancak bir Operator’a en fazla 18 Trait Point harcayabiliyorsunuz. Seçtiğiniz Trait de bir daha geri alınamıyor. Yani “Her şeyi açarım nasılsa” diyemiyorsunuz, sahiden bir karakter inşa ediyorsunuz. Öldüğünüzde ise Operator’ınız MIA durumuna düşüyor. Ya DMZ Cash’le kurtarma takımı gönderip onu Trait’leriyle geri alıyorsunuz ya da yüzüstü bırakıp sıfırdan başlıyorsunuz. Bir de başka oyuncuları avladıkça “notoriety” düzeyiniz artıyor ve haritada yeriniz belirli oluyor. Yani etrafa saldırıp duran tipler de bir noktada kendileri av oluyor. Adalet bu olsa gerek…
Görevler tarafında ise iş hayli dolu. FOB’daki dizüstü bilgisayardan aldığınız DMZ Orders, üçerli sayfalar hâlinde ilerliyor. Hem modu öğretiyor hem de öyküyü anlatıyor. Her kısım de bir öykü misyonu ile bitiyor. Kıssa misyonları kendi brifingi, tehdit düzeyi ve ödülleriyle geliyor ve sizi direkt olarak vazifenin yakınına bırakıyor. Bunların yanında her maça özel üretilen Dynamic Operations ve hiçbir vazifeye bağlı kalmadan haritaya daldığınız Free Roam modu da var. Bir de işin boss tarafı var. Bölgeyi elinde tutan Hundred Spirits isimli örgütün Lieutenant’ları kendi özel ganimet odalarıyla haritada sizi bekliyor. FOB’daki Boss Board’dan bunların yerine dair istihbarat satın alıp ava çıkabiliyorsunuz. Fakat asıl problem onları öldürmek değil, düşürdükleri Dog Tag Case’le sağ salim çıkabilmek. Zira o çanta elinizdeyken herkesin amacı sizsiniz. Bunların yanında haritada dolaşan Colossus üzere devasa Commander’lar da var. Onlarla karşılaştığınızda “Neden buraya geldim ki ben?” diye düşünmeniz çok olası…
Benim için DMZ modunu başarılı kılan ise haritaların doluluğu ve zorlayıcılığı. Yapay zekâ, senaryo modundaki düşmanlar kadar kolay bir biçimde karşınıza çıkmıyor. Sizi hakikaten köşeye sıkıştırmaya ve çaresiz bırakmaya odaklanıyor. Taktik düşünmeniz gereken hayli yer oluyor ki zati extraction shooter’ın en özel yanı da budur. Yalnızca reflekslerinize değil, elinizdeki ekipmana ve beyninize de güvenmeniz gerekmesi. İşte bunu beklemediğim biçimde çok yeterli yapmışlar. Çok oyunculu taraftaki pusucuların tersine, burada köşede bekleyen düşman size hakikaten bir şeyler öğretiyor. Açıkçası ben bu çeşidin heyecanının yavaştan azaldığını düşünüyordum. Sebep tanıtımlarda bilhassa bu mod üzerine yoğunlaştıklarını DMZ’ye girdikten sonra anladım.
Bir de DMZ’nin kendine ilişkin bir kıssası olduğunu belirtmem lazım. Bu kıssa, senaryo modunun bittiği yerden devam ediyor. Hâliyle spoiler olmasın diye ayrıntıya girmeyeceğim, fakat senaryoyu bitirip “Peki şimdi ne olacak?” diyenler karşılığı burada bulacak. Infinity Ward’un da yeni öykü vazifeleri ekleyeceğini düşünürsek DMZ, Modern Warfare 4’ün uzun vadede en çok yaşayacak modu olmaya aday. Çok oyunculu tarafta canı sıkılan biri olarak söylüyorum. Bu oyunu bir şeyden dolayı alacaksanız, o şey DMZ olsun.
Sonunda Gerçek Bir YENİ NESİL Call of Duty!
Grafiklere geldiğimizde ise Modern Warfare 4 hakikaten göz dolduruyor. Kore’nin neon ışıklı kent sokaklarından Kuzey Kore’nin kasvetli köylerine kadar her yer başka bir ihtimamla hazırlanmış. Senaryo modunda bilhassa o açılış sahnesindeki market ve elektriklerin kesildiği an, ışıklandırmanın ne kadar düzgün kullanıldığını gösteren hoş bir örnek. Benim bilgisayarımda AMD 7800 XT ekran kartı var ve oyunu her şey ultra ayarlarda pek akıcı bir formda oynayabildim. Natürel bir istisna dışında: Ray Tracing’i açamadım. Zira oyunun performansını direkt olarak öldürüyor malumunuz… Lakin dürüst olayım, Ray Tracing olmadan da oyun oldukça şık görünüyor, yokluğunu çok fazla hissettiğimi söyleyemem. Oyunun PlayStation 4 ve Xbox One jenerasyonuna çıkmadığını rahatlıkla anlayabiliyorsunuz.
Fakat bu hoş grafiklerin bir bedeli de var ve o bedeli çok oyunculu tarafta ödüyoruz. Daha evvel de bahsettiğim görünürlük sorunu tam olarak burada devreye giriyor. Haritalar o kadar ayrıntılı, o kadar çok gölge ve dağınıklıkla dolu ki köşede bekleyen bir düşmanı fark etmek bazen imkânsız hâle geliyor. Senaryo modunda “Vay be!” dedirten bu ayrıntılar, çok oyunculu tarafta “Bu adam nereden çıktı?!” diye bağırtıyor. Hoş olmak her vakit güzel bir şey değilmiş demek ki… Aslında bundan ötürü hiç kimse çok oyunculu tarafta grafikleri köklemiyor. Hepimiz en düşükte oynuyoruz :P. Yazı içerisinde bulunan kimi ekran imajlarının berbat gözükme nedeni de bu esasen.
Seslere gelince, silah seslerinden oynanış kısmında uzun uzun bahsetmiştim aslında. Tok, dolgun ve her eklentiyle değişen sesler bu oyunun en güçlü yanlarından biri. Bunun yanında etraf sesleri de epey başarılı. Uzaktan gelen patlamalar, helikopter pervaneleri, DMZ’de ne yönden geldiğini anlamaya çalıştığınız ayak sesleri… Hepsi işini çok düzgün yapıyor. Seslendirme tarafında da Mads Mikkelsen başta olmak üzere oyuncu takımı sahiden yeterli iş çıkarmış. Bilhassa Price ile Ghost’un hengame sahnesinde seslendirmenin o tansiyona ne kadar katkı sağladığını hissedebiliyorsunuz.
Paranızı Nasıl Harcayacağınıza Lütfen İyi Karar Verin!
Girişte ne demiştim? Bu sene herkes Call of Duty: Modern Warfare 4’ü övüyor. Pekala haklılar mı? Yarı yarıya… Infinity Ward sahiden kim olduklarını hatırlamış, ancak yalnızca kimi modlarda. Senaryo modu, son üç oyunun rezaletlerinden sonra ilaç üzere geldi. Dümdüz, sinematik, bol aksiyonlu bir Call of Duty hikâyesi… İkinci yarısında tempo düşse de, Arrow karakteri biraz zorlama kalsa da Price ile Ghost’un o arbede sahnesi tek başına oyunun hakkını veriyor. DMZ ise tam bir sürpriz oldu. Uzun vakittir extraction shooter çeşidine bu kadar keyif alarak girdiğimi hatırlamıyorum. Üstüne bir de grafikler ve silah sesleri eklenince, kâğıt üzerinde nitekim son yılların en güzel Call of Duty’si karşımızda duruyor.
Fakat iş çok oyunculu tarafa gelince o kâğıt yırtılıyor. SBMM, uzun TTK, 12 haritanın 11’inin sınıfta kalması, düşmanın kucağına atan spawn’lar ve her köşeden fışkıran pusucular… Bunların her biri tek başına katlanılabilir tahminen, lakin hepsi bir araya gelince ortaya 2019’dan beri oynadığım en yorucu Call of Duty tecrübesi çıkıyor. Ve unutmayalım ki bu serinin oyuncularının birçok, oyunu tam da bu mod için alıyor. Senaryoyu bir hafta sonunda bitirip kenara koyuyorsunuz, ancak multiplayer’a aylarca girip çıkacaksınız. İşte bu yüzden Metacritic’teki o 86’ya bakıp kararınızı vermemenizi bir kere daha hatırlatıyorum.
Kısacası Modern Warfare 4, birebir kutunun içinde iki farklı oyun üzere. Bir tarafta yıllardır beklediğimiz Call of Duty, başka tarafta yıllardır kaçtığımız Call of Duty… Şayet senaryo ve DMZ için alıyorsanız gözünüz kapalı alın, pişman olmazsınız. Fakat yalnızca multiplayer için alacaksanız, Infinity Ward’un önümüzdeki dönemlerde neler yapacağını görmek için biraz beklemenizi tavsiye ederim. Tahminen birkaç yamadan sonra o da toparlanır.
