Atlar sokakları basmış…
Şubat ayında çıkan REANIMAL, tam da beklediğim üzere bir oyundu. Ancak biraz kısa bulmuştum. İncelemede de “Tarsier, bıraktığı yerden devam ediyor. Atmosfer oluşturma ve öykü anlatımı konusunda yeniden çok güzel bir işe imza atmışlar. Tek meşakkat, bu sefer cimri davranıp oyunu epey kısa tutmaları. Keşke içeriğin değerli bir kısmını ek paketlere saklamak yerine ana oyunu biraz daha uzun tutsalardı” demiştim esasen.
Bu eksikliği giderecek 3 ek paketten birincisi The Prisoner geldi. Ben de çabucak geri döndüm REANIMAL dünyasına.
Mahkûm ve Asker…
The Prisoner’da, ek pakete ismini veren “Mahkûm (The Prisoner)” ve ona arkadaşlık eden “Asker (The Soldier)” ile yolumuza devam ediyor ve öykümüze apayrı bir taraftan yaklaşıyoruz.
İkilinin macerası Asker’in Mahkûm’u soğuk bir hücreden kurtarmasıyla başlıyor ve akabinde kendimizi askeri bir uçağın içerisinde buluyoruz.
Askerler artık birer savaş makinesi haline gelmeye başlamışlar, iradeleri ve insanlıkları yavaş yavaş vücutlarını terk eder hale gelmiş. Önlerine gelen rastgele bir canlının onlardan olup olmaması veya onlara ziyanı dokunup dokunmaması umursadıkları bir şey değil, tek yaptıkları yok etmek ya da bunun için uğraşırken yok olmak.
Etraftaki hayvanların da durumu iç açıcı değil. Hayatta kalmak için neler yapabildiklerini görünce daha güzel anlıyoruz bunu.
Uçaktan atlayıp bu türlü bir savaş ortamının içine dalıyoruz. Minik ikilimiz, bu harp ortamı içinde hayatta kalmanın yollarını arıyorlar. Olağan, bu dünya onların işine çomak sokmaktan öbür bir şey yapmıyor. Karşılarına daima yeni mahzurlar, yeni düşmanlar çıkarıyor.
Çatışmanın ortasında kalmamak için sokaklardan binaların içlerine yol aldığımızda birinci büyük sıkıntımızla karşılaşıyoruz: Alev Atıcı (The Flame Thrower). Bu iri cüsseli adam, isminden da anlaşıldığı üzere önüne geleni yakıyor. Tahminen de her şeyi yakarsa savaştan kurtulacağını sanıyor.
Onun elinden kaçmak için koşturup durduktan ve sonunda onunla hesabımızı gördükten sonra bu sefer de ana oyundaki düşmanlarımızdan “Örümcek Çocuklar (Spider Kids)” ile tekrar karşılaşıyoruz. Örümcek Çocuklar’dan kurtulduk derken bu sefer de “Anne (The Mother)” bizi kovalamaya başlıyor. Bu koşuşturmacadan sonra da ek paketin sonuna geliyoruz.
Bu seyahat boyunca arka planda görüp durduğumuz bir öteki çocuk var. Mahkûm ile konuşmalarında Asker’in öğrenmesi gereken hem Asker’i hem de Mahkûm’u öldürecek bir şeyden kelam ediyorlar. Bu konuşmaya Asker’in şahit olmaması, çocuğun kimi sahnelerde görünüp bir anda yok olması, nitekim bu türlü bir çocuk olup olmadığından da şüphelenmemize sebep oluyor.
Bu çocuk, Mahkûm’un hayalinden mi ibaret yoksa hakikaten var mı? Mahkûm ve Asker, asıl grupla nasıl bir ilişki içinde olacak ve döngünün hangi kısmında yer alacaklar? Temaslar yavaş yavaş kurulduğu için şu an kafamızda pek çok soru mevcut. Öbür iki ek paket ile öykümüzün boşluklarını dolduracağımızı düşünüyorum.
Fotoğraf makinesinin akabinde görülenler
Oynanış kısmında ana oyuna ufak bir ekleme kelam konusu. Oyunun çabucak başlarında bir fotoğraf makinesi buluyoruz. Bu fotoğraf makinesinin flaşı sayesinde hem etrafta işaretler buluyor hem de birtakım düşmanlardan kurtulabiliyoruz. Örneğin, Örümcek Çocuklar saldırırken flaşla onları sersemletebiliyor, oldukları yerde donmalarını sağlayabiliyor, Asker ile de onlardan kurtuluyoruz.
Bulmacalar çok da pürüz çıkarmıyor. Kimilerini kolay kolay geçebiliyoruz, kimileri ise mantığını çözmek açısından kolay olsa da ilerleyişi biraz daha güç. Bulmacaların sayısı biraz daha fazla olsaydı üzücü olmazdı.
Ana oyunda olduğu üzere ek paket için de birinci eleştirim kısa sürmesi. Daha tadına varamadan bitiyor. Daha çok bulmaca çözmek daha çok uğraş etmek isterdim.
Ayrıca öykü ile ilgili biraz daha fazla ayrıntı paylaşılabilirdi. Oyun ilerledikçe ve çocuklar arasında küçük diyaloglar geçtikçe ipuçları arasında daha çok ilişki kurmaya başlasak da birden fazla şey hala belirsizlik içinde. Ana oyunun akabinde çocukların arasında geçen diyaloglara ve reaksiyonlarına baktığımızda bir döngünün içinde olduklarını anlıyoruz. Ancak, Asker ve Mahkûm’un temasını çözemiyoruz. Yeniden ana oyunda olduğu üzere burada da çocuklar arasındaki diyaloglar çok az. Bu diyaloglar artırılırsa sorularımıza daha çok karşılık alabileceğimizi düşünüyorum.
Karşılaştığım minicik bir yanılgı haricinde oyun teknik yönden problemsizdi -ki o yanlışın da aslında o denli çok olumsuz bir tesiri olmadı. Grafikleri, yer ve karakter dizaynları hoş, atmosfer hoş kurulmuş, tarihten alınan referanslar çok hoş biçimde işlenmiş.
Genel olarak baktığımda; oyun içi yanılgıları çok fazla olmayan, öyküsüyle ve atmosferiyle karanlık tarafı iliklerimize kadar hissettiren, dünya ve insanlığa dair eleştirisini de ince fakat çok anlaşılır biçimde bizlere sunan beğenilen bir ek paket olmuş. Sıradaki ek paketlerle kıssanın karanlık noktalarının da aydınlığa kavuşacağını umuyorum.
