Bol astarlı, cilalı bir klasik
Bana mecmuanın birinci sayısında Halo 3’ü incelediğim sırada bundan neredeyse 20 yıl sonra hâlâ Oyungezer’de bir Halo oyunu yazıyor olacağımı söyleselerdi herhalde hayatımı o genç yaşta biraz olsun sorgulamaya başlardım. Hele ki incelemeyi bir Playstation konsolunda yapacağımı ekleseler bana bunları anlatan kişinin palavra söylediğinden emin olurdum. Halo Xbox’dır. İstisnasız olarak her konsol kuşağında konsolun gücünü ve potansiyelini göstermek için ölçüt hep bir Halo oyunu olmuştur. Birinci çıktığında konsolun gücü ve mükemmel oyunlar oynatma potansiyeli, Halo 3 ile HD grafikler süper aydınlatma ve fizik motoru falan derken bu liste böylelikle uzar sarfiyat. Pekala Xbox’la birlikte Playstation 5’e de çıkan, dahası kendi motorunu bırakıp Unreal 5 grafik motoruna geçen bir Halo: Combat Evolved tekrar imali kime, neyi kanıtlamaya çalışıyor olabilir? Bu soruya net bir karşılığım olmasa da, ortaya çıkan eserin yalnızca Halo’nun değil Microsoft’un da oyun bölümü konusunda gideceği yönün bir habercisi olduğunu düşünüyorum.
Geleceğe Dönüş
Halo: Campaign Evolved seriyi başlatan Combat Evolved’un yalnızca ana kıssa olarak yine üretilmiş hali. Halo’nun kıssası bence bir FPS oyununa nazaran devrinin en kapsamlı ve varlıklı arka planına sahip oyunlarından biriydi. Farklı uzaylı ırklarından oluşan Covenant ve İnsanlığın savaşı sürerken, Master Chief’i de taşıyan Pillar of Autumn gemisi uzaylı saldırısı altında kalıyor, insanlık kendisini dairesel gizemli bir yapay dünya olan Halo’nun içinde buluyor. Bu dünya hem covenant hem de insanlık için yeni sayılabilecek özellikte ve sakladığı sırlar yalnızca savaşın değil, galaksilerin yazgısını değiştirebilecek cinsten büyük bedeller taşıyordu.
Oyunda siz Master Chief’i canlandırıyorsunuz. (Hadi canım!) Kendisi insanlığın muhteşem askerlerinden birisi ve kullandığı Mjolnir zırhıyla tek başına ordulara bedel olabilecek güçte. Aslında canlandırıyorsunuz demek yanlışsız bir tasvir olmayabilir zira aslında biz esasen bunu 2001 yılında yapmıştık. O devir Xbox’ın grafik gücü ve sunduğu dünyanın genişliği nasıl ağzımı açık bıraktıysa, Campaign Evolved’da da Halo’ya inip, kıyıları, zirve ve dağları görmek bende yeniden tıpkı etkiyi bıraktı. Halo o periyot benzeri oyunlarda pek göremeyeceğiniz büyük savaş alanları, çokça farklı düşman ve farklı taktikler uygulayabilen gelişmiş yapay zekasıyla dikkat çekmişti. Oyunun o periyot yaptığı birçok şey FPS oyunlarının standardı haline gelmiş durumda. Campaign Evolved’un da bu kadar eski hissettirmemesinin sebebi biraz da bu özünde.
Seri birinci sefer kendi oyun motorunu kullanmak yerine direkt Unreal Engine üzerinden yapılmış ve bu da Nanite ve Lumen üzere öteki motorlarda taklit edilmesi güç görsel teknolojilerin kullanılmasına imkân veriyor. Campaign Evolved’a yalnızca bir tekrar imal demek çok doğru olmaz. Oyun her ne kadar kısım tasarımı olarak aslına sadık kalsa da seri ilerledikçe gelen oynanış elementlerini de bu imale taşımış. Örneğin serinin artık imza silahı haline gelmiş olan Energy Blade’i birinci oyunda kullanamadığımızı silahı elime alıp durumu garipseyene kadar idrak edemedim resmen. Oyuna bu kadar doğal ve yanlışsız gelen bu silahın bile birinci oyunda kullanılabilir olmadığını hatırlamak benim için farklı bir tecrübe oldu. Tekrar asıl sürümde olmayan, Battle Rifle, SMG ve Beam Rifle farklı silahların oyuna eklenmesi, tekrar hissini bir nebze olsun azaltıyor. Burasıyla ilgili tek sorunum, başka silahların bilakis biraz fazla kem göze parmak formunda kenar köşelere yerleştirilmeleri oldu. Tam aksiyonun bittiği anda yerde meyyit bir asker ve etrafında battle rifle ve mermilerini görmek ne palavra söyleyeyim biraz göze batıyor.
Oyuna geldiği için en çok memnun olduğum temel özellikse koşmak oldu. Vaktinde nasıl akıl edememişler bilmiyorum lakin güç kılıcı taşıyan seçkinlere karşı koşmadan nasıl hayatta kalıyorduk hiç fikrim yok. Halo Studios oyunun genelinde çağdaş kararlar almasına karşın içeriğin tek bir hesaba bağlı ilerlemesi ve birlikte oynadığım oyuncuları hiç sayması biraz olsun canımı sıktı, palavra yok.
Halo Stüdyolarının Unreal Engine 5’e geçmelerinin ne kadar yanlışsız bir karar olduğunu, Master Chief ile Halo’ya inince daha yeterli anlıyorsunuz. Bütün Halo oyunları hoş görünürdü ancak bu oyun farklı duruyor. Deniz kenarında dalgaların köpürmesi Nanite ile yapılmış gerçekçi zirveler, bitkiler derken kendinizi hakikaten orada bulmak isteyeceğiniz bir dünyada buluyorsunuz. Açık dünya kadar yer altındaki yapılar da bir o kadar ilgi cazibeli hale gelmiş. Olağanda karanlık ve klostrofobik olan bitmeyen koridorlar, Covenant’ın silahlarından çıkan ışınlar ve patlamalarla bir görsel şölen haline geliyor. Playstation’da daha hoş grafikli oyunlar var elbette ancak Halo akıcılığında hem fizikleri hem de görsel dünyasını bu denli temiz kullanan bir oyun olmadığını söyleyebilirim. Daha kıymetlisi Halo’nun sunduğu denetimli kaos hissini eksiksiz veriyor. Bilhassa ilerleyen kısımlarda işin içine araçlar da girince, Grunt’ların düşürdüğü bombaların savuşturduğu nesneler, anlamsız kazalar derken kendinizi bir kere daha o alıştığımız çağdaş Halo oyunlarının içinde buluveriyorsunuz.
Bu proje için sebep Combat Evolved’un seçildiği bence biraz da oyunun ikinci yarısında yatıyor. Ele geçirdiği organik canlıları ortak akla bağlı zombilere çeviren Flood’un da sahneye girmesiyle, oyun gerçek manada daha gergin hale geliyor. Asıl oyun vaktinde bunu yeterli başarmıştı ancak Combat Evolved’da Flood’un ayak seslerini birinci duymaya başladığımdan itibaren gerçek manada gerildim. Forerunnerların metal tünellerinde organik modüller bulmaya başladıkça ortam karanlıklaştı ve yaratık sesleri uzaktan metot yöntem yükselerek gelmeye başladı. Klostrofobik ortamların ötesinde, sis ve yağmur dolu ormanlar ve karlı yapılar da flood ile bir araya gelince, potansiyeli çok çok daha düzgün anlıyorsunuz. Halo Studios’un amacı bir sonraki projelerinde seriyi daha evvel yapılmamış bir boyuta taşımak. Campaign Evolved geniş alanları ve ayrıntılı ortamlarıyla, çok daha büyük ve geniş bir Halo oyununun kapısını açmaya hazırlanıyor yani aslında.
Halo Studios’un oyunu çok oyunculu içerik olarak yalnızca ortaklaşa oynanışla çıkarması da epeyce cesaretli bir atılım. Bilhassa birinci oyunun senaryosu cazip olsa da bence ikiden itibaren oyunu her vakit çok oyunculu modlar taşıdı. Grup bunun yerine oyunda bulduğunuz ve farklı özellikler açan kafataslarını zekice kullanan Campaign Remix’i yaratmışlar. Bu mod, açtığınız kafataslarıyla gelen özelliklerden dördünü rastgele seçiyor ve oyunu bu biçimde oynamanızı istiyor. Örneğin “Floor is Lava” moduyla tabana bastığınız vakit daima olarak kalkanınız eriyor. Zıplaya zıplaya gezip, bulduğunuz her kutunun üstüne çıkıp kalkan doldurarak hayatta kalmaya çalışıyorsunuz. Bunun yanına, ateş ettikçe zırhınızı azaltan fakat düşmana vurdukça dolduran “Give or Take” yahut düşmanlara daha fazla bomba attıran “Catch” üzere modları eklerseniz oyun bir anda farklı bir hale dönüşüyor. Bütün modifikasyonlar berbat de olmayabilir, sonuçta araçları yok edilemez yapan yahut sonsuz kurşun veren kafatasları da var. Nasıl bir tecrübe yaşayacağınız özetle biraz talihinize bakıyor. Şahsen tek başıma Remix’e çok vakit ayıracağımı düşünmüyorum lakin dört kişilik bir takım ve biraz talihle bence çok keyifli bir tecrübe sunma potansiyeli var.
Remix’in dışında oyuna eklenen bir özgün içerik de Troy Dennings’in Halo Romanlarını baz alan 3 kısımlık yeni öykü. Bunların içinde serinin yazgısını değiştirecek bilgiler olmasa da Chief ve Çavuş Johnson’ın geçmişlerini görmek ve bağlantılarını daha güzel anlamak açısından değerli kesitler mevcut. Tasarım olarak daha çağdaş bir yapıya sahipler ve bence temelde tamamı asıl oyundan daha dolu ve uygun düşünülerek oluşturulmuş. Sakın ola ki ekstra falan diye atlamayı düşünmeyin. Hem içerik olarak dayanıklı hem de bu modülleri bir diğer Halo sürümünde oynama bahtınız olmayacak.
Bütün bunlara karşın Campaign Evolved’un yine üretim için tercih edilmesi, başta Playstation sahipleri olmak üzere pek çok oyuncunun oynayacağı birinci Halo oyunu olacağı için yanlışsız bir tercih miydi emin değilim. Benim üzere dinozorlar elbette ki keyifli olurlar ancak oynanış olarak daha çağdaş dizaynların, daha etkileyici yapıların ve büyük çatışma alanlarının olduğu Halo 3’ün tercih edilmesi bence daha hakikat bir olurdu. Bu oyunda her ne kadar sanatsal olarak daha büyük göstermek için çok uğraşılsa da kısımlar bazen boyut olarak küçük kalıyor. Aksiyon da genel olarak daha dar alanlarda kapalı oluyor. İstediğiniz kadar koşma, yeni silahlar ekleyin; ana tasarım yapısal olarak bunlar düşünülerek yapılmayınca illaki doğal gelmeyen, göze batan durumlar oluyor. Seri yıllar içinde evrilmiş ve kendini her yönden geliştirmişken, kendini çağdaş üretim olarak gören bir oyun bunu yapmamalıydı.
Muhtemelen projenin emeli bu değildi lakin bu nedenle ben Halo Studios’un biraz daha mert davranmasını beklerdim. “Biz Halo’yu çağdaşlaştırıp tekrar çıkarıyoruz” demek yalnızca koşmak ve ilerideki oyunlarda bulunan silahları eklemenin ötesinde bir şey olmalı. Kısım dizaynları mutlaka daha fazla değişebilirmiş mesela. Büyükmüş üzere durup büyük olmayan kısımlar, oyuncuyu “Haydi tamam şimdi geri dönüyoruz” üzere artık çağdaş oyunlarda olmayan tasarım yapıları yerine oyunu çağdaş dünyaya taşıyan dokunuşlar beklemek çok olmamalı. Birebir tıpkı kısımlar yerine, o kısımların ruhunu hedefini anlayıp bunu geliştiren, özgün yapıları kullanıp üstüne ekleyen bir tasarım daha manalı olurdu.
Bu haliyle bakıldığında, Campaign Evolved daha çok görsel olarak tatmin edici bir test sürümü havası veriyor. Görsel ve işitsel olarak ziyadesiyle tatmin edici olsa da o kıssaya yeni bir bakış kafasını grafiksel ilerlemeler dışında pek alamadım. Özünde hâlâ eski bir oyun var ve bunu hem vazife yapısı hem de dünyası ziyadesiyle hissettiriyor. Bu gerçeği bilerek oyuna dalan oyuncular sorun yaşamayacak olsalar da birinci kez Halo oynayacak oyuncuların alacağı tecrübenin bu olmaması gerekiyordu. Microsoft’un Forza Horizon 5 ile çok sayıda Playstation oyuncusunun ilgisini çekmişken, bu türlü büyükçe bir yanılgı yapmaları beni şaşırttı.
