Kutsal üçlüyü bir tamamla da sıra sonra yancılarına gelsin be Gunn!
James Gunn’ın, nispeten daha az tanınan karakterlere baht tanıma ve yapabilirse onların içinden birer cevher çıkarma teşebbüsleri, an itibariyle mevcut DC sinematik kozmosu ile Marvel’ınki arasındaki en büyük fark. Supergirl ise bu farkın sebep şimdi emekleme evresinde olan yeni DC sinema kainatı için sorun oluşturabileceğinin bir örneği üzere. Çünkü DC’yi DC yapan ana kadroyu kurmadan ve bunu yaparken kainatın rüştünü birden fazla sinemada ispatlamadan insanları sinemaya çekmek esasen güç. Üzerine bunu bir de altında kendi imzasının olmadığı ve hem kostümü hem güçleriyle dışarıdan bakana “Superman’in bayan hali” üzere görünecek bir karakterle yapmaya çalıştığı için maça iki sıfır geride başlıyor. E sinemanın kendisi de ağızdan ağıza yayılacak kalitede olmayınca, DCU’nun daha ikinci beyaz perde çıkartması aha da bu türlü gişede patlıyor.
Aslında Supergirl’ün güzel bir kıssası ve mantıklı bir gayesi var; sinema 2022 tarihli Woman of Tomorrow isimli Tom King kıssasını beyaz perdeye uyarlıyor. Bunu yaparken de Supergirl’ü “Superman’in bayan versiyonu” olmaktan kurtarma, onu izci çocuktan ayıran farkların altını çizme gayretinde. Karakteri Clark’ın bilakis Kripton’un yok oluşuna şahit olmasından neden depresif ve vurdumduymaz bir portre ile oturtuyor. Akabinde Kripto’yu sinemanın berbatı olan Krem isimli arkadaşa zehirletip, hiperaktif köpeğe üç gün ömür biçiyor ve maceranın ana gayesini panzehir bulmak olarak Kara’nın dikiz aynasına tutturuyor. Yanına yoldaş niyetine ailesinin intikamı alabilmek uğruna Krem’in peşine düşen Ruthye isimli genç kızı veriyor, Jason Mamoa’nun Lobo’su da işin içine girince bu ufak takım ile kâğıt üzerinde hoş gözüken bir öykü kurulmuş oluyor.
Başrolümüz Millie Alcock kötü bir iş çıkarmıyor, Jason Mamoa da Lobo’ya cuk oturmuş oturmasına lakin sinemada bunları çevreleyen, uygun diyebileceğim hiçbir şey göremedim ben. Mesela malum çizgi roman dediğimiz medyum, hele de iş muhteşem kahramanlara geldiğince rengarenk olmasıyla öne çıkarken bu sinema ebedi bir günbatımına esir olmuş üzere. İnsan neredeyse tamamı dünya dışında olan bir sinemadan daha canlı ve çeşitli bir renk paleti bekliyor lakin bulamıyor.
Sinematografi ne aksiyonu ne de dramı parlatmayı başaracak kalibrede değil. Supergirl’ün güçleri malum pek pratik efekt ile halledilebilecek şeyler olmadığından sinema döke saça CGI kullanıp, öteki pek çok süper kahraman filmi üzere aksiyonun tokluğunu bilgisayar efektlerine kurban ediyor. Sinemada kullanılan lisanslı modüller da eşlik ettikleri sahnelere his katmakta çok başarısız. Sinemanın tonu çalışıyorsa çalışıyor çünkü Supergirl’ün “gişe akranı” diyebileceğimiz The Marvels’a kıyasla cıvık espriler, zorlama temalar yok. O yüzden kötü bir sinema olduğunu söyleyemem ancak anlatılan kıssa bana sorarsanız sinema formunun hiçbir özelliğini avantajına kullanamamış.
Editörün Notu: İsmi berbata çıkmış DC sinematik kozmosunun sıfırdan başlayıp bu kadar tez vakitte vasata düşme lüksü yok.
Filmin Notu: 3 / 5
Yönetmen: Craig Gillespie
Oyuncular: Milly Alcock, David Corenswet, Eve Ridley
IMDB Notu: 6
