Futbol şenliğinden, bug şenliğine uzanan bir seyahat…
Haziran ayında heyecan duyduğum iki tane futbol oyun vardı. Bunlardan birincisi geçen sayıda da yazmış olduğum Goals idi. Kendisini çok sevmediğimi zati yazıyı okuyanlar biliyor. Bir başkası de kestirim edebileceğiniz üzere bu yazının konusu olan Copa City… Bu kere bu çok sevmiş olduğum sporun farklı bir tarafını husus alacak oyun, konsept olarak ilgi alımlı duruyordu. Sahanın içinden çok, maçların oynanacak olduğu kentte taraftarları keyifli etmek ve onların güvenliği sağlayacak atılımlar yapma fikirleri falan daha evvel hiç hayalini kurmadığın bir olaydı. Zira sahanın içine o kadar çok odaklanmışım ki yıllardır, sahanın dışında ne olduğunu hiç umursamamışım.
Patronlarımızın da olduğu WhatsApp kümesinde olanlar bilir, benim üzerimde bir lanet var. Mecmuada hangi oyuna heyecan yapsam ya oyunun sunucuları kapatılıyor ya da çok berbat çıkıyor. Hatta PUBG: Blindspot, ben daha yazmak için oynarken kapatılacağını duyurdu. O denli bir lanetten bahsediyorum. Gelecek aylarda da Goals’un sunucuları kapatılacak olursa çok da şaşırmayın yani. Ancak bu oyunların bilakis Copa City, çevrim içi bir oyun değil. Bu da bizi hangi pozisyona atıyor? Oyunun berbat çıkma ihtimaline…
Topa vurmanın yaşı yoktur
Copa City benim çok sevdiğim bir klişeyi, çok berbat bir formda veriyor. Oyunun eğitim kısımlarını kıssaya yediren girişleri keyifli buluyorum. Olağan bu türlü senaryosu olmayan oyunlar için diyorum bunu. Yoksa natürel ki neredeyse her oyun bunu yapıyor. Lakin bu stil “bir şeyler bir şeyler simülasyonu” oyunlarının dümenden yapmış olduğu sunumlar hoşuma gidiyor. Burada da zati aslında şikâyet ettiğim nokta senaryodan kaynaklanmıyor. Aslında kolay ve konsepte uygun bir kıssa sunmayı başarıyorlar.
Zamanında futbolcu olma hayallerinin peşinden koşarken başarısız olan işvereniniz, futbolla iç içe kalmak istiyor. Ama bunu ne bir menajerlik ne de sportif yöneticilikle yapmak istemiyor. Onun hayali, taraftarları memnun eden kişi olmaya dönüyor. Bu yolda da “şehir organizatörü” usulünde bir role bürünüyor. Kendisi bu işin içerisinde ilerledikçe yani daha “patron” epey, işlerin bir kısmını paslayacak birini arıyor. Burada da aslında devreye giren kişi siz oluyorsunuz. Oyunun eğitim evresindeki senaryoda da bu tarafa daha çok yoğunlaşıldığını görüyoruz. Yavaş yavaş fanları keyifli etmekten, kentin güvenliğini sağlamaya hatta stadyum içerisinde kimin nereye oturacağına kadar adım adım işi öğreniyorsunuz.
İşin devamında da aslında tam bir olay örgüsünden fazla, her bir kısmın kendi senaryosu oluyor. Mesela birinci vazifeniz olan maç, Arsenal ve Beşiktaş arasında geçen bir dostluk maçı. Hatta dostluk maçından çok “yardım toplama” maçı demek daha yanlışsız olur. Birinci geceden sonra ise ana sponsorunuzun aslında bir dolandırıcı olduğu ortaya çıkınca, çabucak yeni bir fon takviyesi aranmaya başlanıyor. Orada da karşınıza çıkan iki seçenekten birini seçiyorsunuz ve maç gününe kadar görevleriniz, yeni sponsorunuza nazaran değişiyor.
İnsanları mutlu etme hastalığı…
Copa City için aslında bir senaryo beklentim yoktu. Benim bütün heyecanım oynanış tarafınaydı. Elimdeki kaynakların idaresini yaparken bilgisayar başında terler dökmek, tahminen bir deftere notlar almak falan hayalimi süslüyordu. Hatta iş yapıyor üzere gözüken bir beyaz yakalı mantığında da ikinci monitöre Aşk-ı Memnu açarım diyordum. O sırada da Selçuk Yöntem, Beşiktaş maçını izlemeye gelir de bir tostçu açardım sadece onu memnun etmek için… Fakat hayaller daima önden gitse bile, günün sonunda kazanan gerçekler olur. Oynanışı sebep beğenmediğime geçmeden evvel biraz çekirdek mekaniklerden bahsetmem lazım ki sizlerin de kafasına tam otursun.
Aslında elimizde iki tane ana kısım var. Bunlardan birincisi, kentin idaresi. Ben burada biraz daha Cities: Skylines üslubunda, kendi binalarımı ve yollarımı yapacağım bir tarz bekliyordum. Stadyumu kentin deniz kenarına kurayım, oradan etrafına cümbüş ve yemek merkezleri kurarken uzak noktalara da otelleri dikeyim ki stada gidene kadar acıkıp yemek yesinler. Lakin onun yerine çooook daha kolay bir yapı var. Kentin etrafına dağılmış olan “hayran bölgeleri” ismindeki ufak alanları özelleştirebiliyorsunuz.
Peki bu bölgeler içerisinde neler var? Oyundaki üç ana istatistik olan “yemek, cümbüş ve güvenlik” bu alanlardan denetim ediliyor. Burada yapabileceklerinizi ayrıntılı anlatmayı çok isterdim, hatta ona nazaran de notlar almıştım. Şu yemek kamyonunu koyunca bu olurken, şunu koyunca bu türlü olacak biçiminde… Lakin oyuna başladıktan yalnızca yarım saat – bir saat sonra fark ediyorsunuz ki, ne koyduğunuzun neredeyse hiçbir değeri yok. Zira oyunun ilerleme sistemi bayağı bir kolay kalmış.
Normalde bu üslup oyunlarda hesaba katmanız gereken çok fazla katman vardır. Bir yolun yönünü yanlış verdiğinizde dahi sonuçlarını hissedersiniz. Copa City ise bu tarafa çok da fazla kafa yormamış. Nitekim dikkatsiz davranmadığınız sürece başarısız olma ihtimaliniz çok güç. Zira ekseriyetle bütçeniz her şeyi almaya kâfi oluyor. Yalnızca muhakkak senaryolarda bütçe kısıtlamasına gidildiği için zorlanma ihtimaliniz var, onda da esasen artık oyuna alışmış olduğunuzdan ötürü problem yaşamıyorsunuz.
Bölgeler içerisinde denetim etmeniz gereken bu üç istatistik için de aslında sekmelere ayrılmış durumdalar. Ki zati birçok oyunda da gördüğümüz bir şey bu. Seviyeleriniz arttıkça, bölgeye kurabileceğiniz seçeneklerde de artış oluyor. Bu tarafın beğendiğim bir tarafı da yok değil. Maç günü yaklaştıkça ve seçenekleriniz arttıkça, kentin makul bölgelerini kadrolara ayırabiliyorsunuz. Kentin batı yakasını Borussia Dortmund taraftarlarına ayırabilirken, doğu yakasını da Arsenal taraftarına ayırmak stratejik olarak hoş sonuçlar doğuruyor. Hatta bu özel alanlara, o gruba özel yemek kamyonu vesaire ekleyebiliyorsunuz. Merkez alanlarda da iki kadronun taraftarı denk geleceği için güvenlik tedbirlerini arttırmanız daha güzel oluyor. İşin can sıkıcı tarafıysa az evvel dediğim üzere, bunları yönetmek bayağı bir kolay. Çok da fazla düşünmenize gerek kalmıyor.
Copa City’nin ikinci çekirdek mekaniği ise stadyumun kendisi aslında. Burası işin biraz daha zevkli kısmı. Stadyumu toplamda “8” modüle bölmüşler. Mutabakatlı ekiplerden birinin Beşiktaş olduğu bir yerde 8 kesim olması bayağı ironik aslında… Neyse, buradaki her bir kısma istediğiniz ekibin taraftarını atayabiliyorsunuz. “Hayran bölgeleri” kısmında olduğu üzere burada da aslında üç adet istatistik var. Bunlar da “çekirdek, aile ve ultras” taraftarları olarak ayrılıyor. Baktığınız vakit aslında bu taraftar tipleriyle ana istatistikler birbirleriyle temaslı. Çekirdek taraftarlar işin yemek kısmıyla ilgileniyorken, ailelerse cümbüş arıyor. Ultras ise kestirim edebileceğiniz halde “HOLİGAN” olduğundan dolayı güvenliği sağlamanız gerekiyor. Yani kentin gereksinimlerini ve stadyuma gelecek taraftarların isteklerini bu formda birbirine bağlamışlar diyebilirim.
Stadyumla ilgilenmeyi keyifli kılan olaysa aslında özelleştirilebilirlik seçeneklerinin görsel olarak tatmin edici olması. Kentteki bölgelere yaptığınız üzere birebir yemek kamyonunun bu sefer sushi yapan varyasyonu yerine, kadro maskotları ve gibisi içeriklerle uğraşıyorsunuz. Olağan ki yeniden yemek ve güvenlik olaylarına da dikkat etmeniz gerekiyor. Ayrıyeten kaynak idaresi için gerekli olan bilet satışları ve bilet fiyatlarını da bu stadyum içerisinden ayarlıyorsunuz. Burada kıymetli olan fiyatı seçerken, taraftarların ne kadar ilgi göstereceği oluyor. İsterseniz ufak bir türev sorunuyla asgarî fiyat/maksimum kâr elde edeceğiniz bilet fiyatını bulabilirsiniz. Tıpkı vakitte da gerçek hayatta olduğu üzere, stadyumun bölgelerine nazaran bilet fiyatlarını farklı ayrı seçebiliyorsunuz.
Aslında az evvel kullanmış olduğum sözler bu oyun için çok değerli. “Gerçek hayatta olduğu gibi” bu oyunun ana çıkış hedefi. Bu da bizi oyunun içerisinde yer alan “rastgele olaylara” getiriyor. Mesela her ne kadar güvenliği tam sağlamış olsanız bile, bir anda iki taraftar grubu arasında çıkan bir tartışmadan dolayı güvenlik gereksinimi artabiliyor. Bu türlü olunca da kaynaklarınızı o tarafa yönlendirmeniz daha mantıklı oluyor. Mansur Yavaş üzere “Ben Tayvan’daydım.” diyerek olaylardan kurtulma talihiniz da olmadığı için sorumluluk almanız gerekiyor. En azından oyuna biraz dinamizm kattığı için bu olayları da ekstra olarak sevdiğimi söylemem lazım.
Aslında olağan kurallarda bu anlattıklarım, kafa dağıtmalık bir oyun olarak düşünülebilirdi. Yağmurlu bir hafta sonu yan tarafa dizi açıp da oynamak için birebir. Ama oyun maalesef çok fazla kusur içeriyor. Burada bir kutucuk olarak benim karşılaştığım zahmetleri derinlemesine anlatırım. Oradan da daha rahat anlarsınız ki oyun şu an çok da oynanabilir bir durumda değil. Hani güncelleme falan bekledim ki yapımcılardan da geldi güncellemeler. Ancak değişen bir şey olmadı benim tarafımda hatta daha bile berbata gitti kimi noktalarda. 2026’da oyunculuğun geldiği noktaya çok üzülüyorum.
Beşiktaşlıların da dediği üzere “Sen benim yüreğimde kanayan bir yarasın”
Dediğim üzere oyun çok fazla yanılgı içeriyor. En azından optimizasyon tarafından bir medet umalım dediğimizde de hayal kırıklığına uğruyoruz. O denli aman aman grafikleri yahut işlemci yükü olmamasına karşın çok fazla FPS düşüşü yaşanıyor. Bunlar biraz daha anlık düşüşler doğal ki lakin yaşanma sıklığı biraz fazla. Ayrıyeten yeni periyotların olmazsa olmazı FSR üzere teknolojileri de barındırıyor. Ben bu teknolojilerden nefret ediyorum maalesef… Kolay bir adamım. Oyunu dümdüz monitörümün çözünürlüğünde görmek isterim.
Neyse ki ses tarafında rastgele bir yanılgı yok. Birbirine giren sesler yahut kayan sesler olsa düzgünce kafayı yerdim büyük ihtimalle. Bu demek değil ki başarılı bir iş çıkarmışlar. Ortada yeniden vasat bir iş var. Müziklerinden tutun da ses efektlerine kadar jenerik bir taşınabilir oyun hissiyatı veriyor. Esasen oyunun genelinde biraz bu hissiyat var. Ondan ötürü çok da şaşırtan bir durum olmadı.
Sıkıcı bir Antalyaspor – Başakşehir maçının sonuna gelirken…
Her şeyi toplayıp da baktığımız vakit Copa City’nin bir tutku projesi olduğunu görmek aslında çok da güç değil. Dünyanın en büyük sporunun, daha evvel değinilmemiş tarafında bir simülasyon oyunu yapma fikri temelde kulağa çok beğenilen geliyor. Ama oyunun da asıl maksadı olan kaynak idaresi ve planlamayı, keşke şirket kendi içerisinde de yapabilseymiş. Zira daha en az 6-8 aylık bir cilalama periyoduna gereksinim duyduğu çok aşikâr oluyor. Alışılmış ne demiş atalarımız: Top yuvarlaktır. Şayet güncellemelerle oyunun bulunduğu seviyeyi bir tık daha yukarı taşıyabilirlerse, elimizde en azından keyif verecek bir eser olabilir.
Copa City hakkında ayrıntı bilgiyi şu sayfada bulabilirsiniz.
