Bunu saymayız, bir daha bekleriz
Yıllar yılı hakkı yenen oyunlar yapmak konusunda uzmanlaşan ve bu uzmanlığını en son 2024’te Banishers ile devam ettiren DON’T NOD Entertainment’ın yeni oyunu Aphelion bizlerle buluştu. Lakin ufak çaplı bir proje olduğu için hem firmanın yeterli kotaramadığı şeyleri önemli bir formda öne çıkaran, hem de bana hakkında söyleyecek çok fazla şey bırakmayan bir oyun kendisi, bu yüzden süratlice lafa giriyorum. Aphelion ortalarında olduğum DON’T NOD severleri tatmin etmeyeceğini düşündüğüm bir imal, zira ihtiva ettiği fikir ve onu uygulayış biçimi olarak oyun olmasını gerektiren bir durum yok. 2 – 2.5 saatlik bir sinema olsa başında harcadığınız vakti daha güzel kıymetlendirecek bir medya eseri olurmuş. Oyun olarak çıkarılması bana nazaran yanlış bir karar.
DON’T NOD severlerin gözleri yaşlı (yine)
Bunun sebeplerine gelmeden evvel, DON’T NOD’un en yeterli yaptığı şeyden, yani öyküden bahsedelim. Aphelion, iklim değişikliği yüzünden insanoğlu için geri dönüşü olmayan noktaya süratle yaklaşan yeryüzünün ittirmesiyle yaşanabilir habitat bulmak için öteki bir gezegene gönderilen iki kişinin başına gelenleri anlatıyor. Tıpkı vakitte oynanabilir karakterlerimiz olan bu iki kişi, Thomas ve Arianne, gönderildikleri Persephone isimli gezegene hem kazalı hem de belalı bir iniş gerçekleştiriyorlar ve birbirlerinden başka düşüyorlar. Oyunun kıssası de iki karakterin perspektifi ortasında zigzag çizerek birbirlerini bulma uğraşlarıyla gezegenin gizemine dair keşfettiklerini bizlere aktarıyor.
Buradan sonrasına dair ne anlatsam oyunun sayısı hakikaten az olan gizem ve sürprizlerini bozmuş olurum, o yüzden kıssaya dair daha fazla ayrıntı vermiyorum. Direkt bende bıraktığı tesire geçecek olursam, DON’T NOD müelliflerinin kaleminin bu oyunda da güçlü olduğu kabulünde en baştan bulunmam lazım. Firmanın takipçilerinin duygusal kapasitesine oynama taktiğinin sonuç verdiği bir diğer oyun Aphelion. Ses sanatkarlarının otantik performansları ile zıt köşesinin yolunu sessiz sakin yapıyor ve finale giden yolda ve sonrasındaki finalde insanı hiç de kötü çarpmıyor. Arianne de Thomas da çok o denli ahım şahım karakterler değiller, lakin ses sanatkarları onları hayata geçirmek konusunda mükemmel iş çıkardıkları için olmalarına gerek de kalmıyor esasen. Finalde onlarla yolunuzu ayırdığınızda minik bir kırgınlık yaşıyorsunuz. Kıssanın vardığı nokta ve karakter performanslarının samimiliği bu kırgınlığı tesirli kılıyor. Fakat Aphelion’un deneyim etmeye bedel, deneyim etmeye sebep tarafları burada başlayıp bitiyor.
O kadar da hoplayıverme çekirge
Zira oyunun oynanışı hem pek keyifsiz hem de çok ham. Karakterlerimizin oynanış halleri ortasındaki en kıymetli fark, Arianne’in gemiden sağ, Thomas’ın ise yaralı ve kıyafeti hasarlı çıkmış olmasından kaynaklanıyor. Arianne bir yandan hoplayıp zıplayıp dağcılık yapıyor, bir yandan ekipmanı vasıtasıyla gezegenin eşsiz manyetik alanına müdahale ederek yol açıyor ve gezegende karşımıza çıkan gizemli ömür formu Nemesis’in dikkatini dağıtıyor. Thomas ise “ah uh” diyerek ve oksijeni azaldığında oksijen aranma telaşıyla dümdüz etrafta yürüyüp dolaşıyor. Bu bağlamda Arianne oynaması daha incelikli olan karakter diyebiliriz ki Allah’tan oyunun birden fazla kısmı ona ilişkin. Lakin “daha incelikli” demek “keyifli” demek değil. Çünkü Thomas etine dişinizi geçirebileceğiniz bir oynanış sunmasa bile en azından insanı hudut etmiyor. Arianne maalesef ediyor zira DON’T NOD tırmanma animasyonlarıyla fiziğini pek kotaramamış. Animasyonların ekranda oluşturduğu imaj esasen pek akıcı değil, karakterin ivmesi de gerçekçilikten ziyadesiyle uzak. İşin bu kısmı aslında oyunun inandırıcılığına önemli bir darbe vuruyor. Bunun dışında bir de oyunun tırmanma sisteminin yer yer üzücü sapıtması var.
Tırmanma konusu mekanik olarak kolay. Karakteriniz bir çıkıntıdan asılı kaldığında yolundaki öbür çıkıntılar yakında WASD yahut analog kol ile taraf vererek tırmanmaya devam ediyorsunuz. Lakin tutunmanız gereken sıradaki çıkıntı biraz daha uzak ise siz istikamet komutunu verirken karakteriniz kolunu o istikamete uzatıp sizden ekstra bir komut beklemeye başlıyor. Bu noktada zıplama tuşuna basıp zıplıyorsunuz, ardından tutunma için belirlenen bir başka tuşa basıp tutunuyorsunuz. Bu tip nispeten menzilli zıplamaları yaparken tutunma tuşuna basmazsanız ekranda bir tuş çıkıyor ve bunu da kaçırırsanız tabansız uçurum Arianne’e kucak açıyor.
Bu sistemin sapıtabildiği birinci nokta Arianne’in yer yer siz tuşa bastığınız halde sıradaki çıkıntıyı yakalamaya reddetmesi, hatta bazen o son QTE çıkmadan direkt düşüp ölmesi. İkinci nokta da karakteriniz sıradaki çıkıntıyı gördüğünü belirtecek formda elini ona hakikat uzattığı halde zıplama tuşuna bastığınızda çok daha uzak bir araya zıplayıp amacı bayağı kaçırarak tekrar uçuruma düşmesi. Üç boyutlu oyunlardaki platform sekansları, sık görüldükleri cins aksiyon-macera olduğu ve aksiyon-macera tipi popülerliğinden ötürü konfor kazandığı için yıllar yılı ziyadesiyle kolaylaşıp sıkıcılaştı. Durum böyleyken, DON’T NOD’un bu oyun elementini rastgele bir yeni bakış açısı yahut fikir getirmeden Aphelion’un baskın elementi yapması, sonra da üzerine minimum cilayı atamaması bence tenkit gerektiren bir durum. Jusant üzere bir oyundan sonra Aphelion bana “ne alaka?” reaksiyonu verdirdi.
Buradakinin roketatarı yok
Platform sekanslarının yanında bir de oyunumuzun ölümsüz takipçisi Nemesis’ten kaçıp saklandığımızı kısımlar var. Manyetik alan manipülasyonu ve platform mekaniklerini bir ortada kullanarak geçtiğimiz bu kısımlar da birebir halde oldukça sıkıcılar. Manyetik alan manipülasyonu da yaratıcı biçimlerde yahut girift kullanılabilmiş bir mekanik değil. Oyunun çok ham bir diğer tarafı. Fakat platform mekanikleri ortada sapıtıp hudut bozduğu için Nemesis’ten kaçmayı yeğlerim.
Aphelion bayağı bayağı bu kadarcık bir oyun. Tamamı buzlu bir gezegende geçtiği için görsel olarak sıkıcı ve Unreal Engine standardının da üzerinde bulanıklığa sahip, oynanışının sığlığını duygusal öyküsüyle affettirmeye çalışıp beceremeyen 6-7 saatlik bir deneyim. Çok merak ediyorsanız Game Pass’ten oynamanızı, mutlaka satın almamanızı önerebiliyorum lakin, zira bir DON’T NOD sever olarak bana varlığını haklı çıkaramadı.
