Chloe ve Max tekrar bir arada!
Life is Strange serisi uzunca bir ortadan sonra yeterli hareketlendi şu günlerde. Birinci oyunun üzerinden bir oldukça vakit geçmiş olsa da Chloe ile Max’in yaşadığı duygusal bağı, aile irtibatını, kıssayla müziğin harikulade harmanlanışını neredeyse dün üzere hatırlıyorum. Square Enix’in bu cins oyunlara da taraf vermiş olması beni oldum muhtemel keyifli ediyor.
Life is Strange: Reunion ise bu hissin üstüne bir kat daha koymaya çalışan lakin bunu yaparken vakit zaman tökezleyen bir oyun olmuş. Şunu baştan söyleyeyim: Bu oyun makus değil. Hatta kimi anlarında “Tamam, serinin neden bu kadar sevildiğini hatırladım!” da dedirtiyor. Ancak birebir vakitte eski oyunların yarattığı o çarpıcı etkiyi yakalamakta zorlandığı da çok açık. E bir de çok da üzerine yeni bir şey eklemeye uğraşmamışlar açıkçası.
Serinin en güçlü olduğu alan her vakit karakterler ve onların ortasındaki bağ olmuştu benim adıma. Reunion da burada ismini parlatamamış desem yeridir. Yeni karakterlerin birçok gereğince “gerçek” hissettirmiyor. Diyaloglar yer yer çok doğal akıyor; hatta birtakım sahnelerde istemsizce “Bu durumda ben de birebirini söylerdim” dediğim oldu. Ancak sorun şu ki, Max ve Chloe dinamiğinin yarattığı o ikonik bağ düzeyine yaklaşabilen bir öteki kişi yok oyunda. Tahminen tatlış arkadaşımız Moses hariç diyebilirim. Onun kısımlarında keyif aldığımı hissettim.
Biraz da öyküden bahsedecek olursam, Life is Strange oyunları genelde “küçük görünen fakat içten içe büyüyen” öykülerden oluşuyor malumunuz. Reunion da birebir yolun yolcusu olmaya çalışsa da akış konusunda yolunu bulamamış. Birtakım kısımlar fazla uzatılmış üzere hissettirirken, kimi kritik anlarsa olması gerekenden süratli geçiyor. Bu da oyuncunun duygusal bağını biraz sekteye uğratıyor diyebilirim. Güya vakit zaman birinci oyundaki gizemi ve bulmacayı burada da sağlamalıyız diye kendini zorluyor lakin tıpkı sonucu elde edemediğinden oyuncuyu yoran bir sekansa yol açıyor.
Evet, evet katiyetle ana kıssanın sorunu buydu. Hani Star Wars’ta isminde “Skywalker” geçiyor diye kıssanın boş geçtiği bir sinema izledik ya, heh tam da birebiri üzere hissettirdi! (Yoo yanlışın var, o denli bir sinema yok? En son Rogue One çıktı sinema olarak… -Can) “E alın işte, Chloe var Max var… Daha ne istersiniz?” dercesine bir senaryo koymuşlar. Nostalji damarından vurmaya çalışmak için aynısının lacivertini yapmak yerine yeni bir şeyler ekleselermiş keşke dedirtti bana. Yeniden de eski oyunları oynamayanlara da müjde! Reunion’ın başında, birinci serinin sonundaki dönüm noktalarını seçebiliyorsunuz. Öykünüz de buna nazaran ilerliyor haliyle. Bunu oyuncuya bırakmalarına sevindim açıkçası, düz bir ilerleyiş olsa hiç çekilmezdi.
İşin atmosfer tarafındaysa oyun muhakkak güçlü. Müzikler yeniden efsane. Hatta kimi kesimler var ki, oyunu bırakıp yalnızca geride çalsın diye dinlemek isteyebilirsiniz. Ben şahsen birkaçını Shazam’layıp listeme attım. Esasen Life is Strange serisini farklı yapan şeylerden biri de bu: Müzik yalnızca bir art plan değil, kıssanın bir modülü üzere çalışıyor. Reunion bunu çok düzgün yapıyor. Bu bağlamda evvelki seriyi aratmaması yerinde olmuş. Müzik Life is Strange’in besini mutlaka.
Görsel taraftaysa usulleri yeniden sade lakin tesirli. Gerçekçi görsellik peşinde koşmak yerine kendi sanat stilini müdafaası hakikat bir tercih üzere hissettirdi. Bilhassa de her yer birebir tip sanat dizaynları ve yapay zekâ görsellerle dolmuşken. Lakin animasyonlar yer yer biraz yapay kalabiliyor. Bilhassa duygusal sahnelerde karakter yüz tabirlerinin gereğince güzel yansıtılamadığını hissettim. Mocap işinde biraz problem çekmişler sanırım zira maalesef birinci oyundan bu yana o açıdan inanılmaz bir gelişim hissedemedim. Kendi sanat usulünü korumakla oyunun görsellik açısından geri kalması ortasında kalıp iki tarafa da yamanamamışlar üzere şu hali.
Reunion, nostaljiye oynayan bir oyun. Bu makûs bir şey değil lakin fazla inançlı oynamaya karar verip de hiç risk almamış hissettiriyor. Eski oyuncular için hoş ayrıntılar var lakin yeni gelen biri için birebir etkiyi yaratır mı, orası biraz kuşkulu. Genel olarak baktığımda serinin ruhunu büsbütün kaybetmemiş fakat o eski büyüyü de tam yakalayamamış bir oyun. Ben müsaadenizle Matrix 4’e benzeteceğim bu oyunu ya. Valla nedir bu sinemalarla benzeştirdiğin diyeceksiniz tahminen lakin her hoş serinin mukadderatı sanırım çok sevilen karakterleri kullanarak tüketicilerine ortalama bir içerik sunmak. Tekrar de bakmayın kızdığıma serinin sevdalısı olduğum için bu kadar eleştiriyorum. İnsan sevdiğine kızarmış misali…
Temiz bir Life is Strange sevdalısıysanız oyun sizi bir yere kadar tatmin eder fakat beklentilerinizi çok büyütmeyin bence yeniden de. Max ve Chloe’yi görmek keyifli etse de ben onları ayakları yere daha sağlam basan bir kıssada izlemek isterdim şahsen.
