Nam-ı öbür Metal Gear Octopus gelmiş, güzel gelmiş
Konami ve oyunun geliştiricisi ZDT Studio, geçtiğimiz yıl Darwin’s Paradox!’u duyurduklarında “Takip listeme ekleyeyim, keyifli bir şey olabilir” diye düşünmüştüm. Demosunu oynadığımdaysa bir güncelleme yapmıştım bu takip durumunda, “bir fırsat bulursam bakarım” kategorisinden “oynamam lazım” kategorisine terfi etmişti bir anda.
Metal Gear göndermeleri tebessüm ettirmiş, ahtapotumuz da kendisini sevdirmişti bana. Sonuçta, daima “oyun dünyasında ihtilal yapacak bir oyun” bekleyecek halimiz yok ya, bu türlü sevinçli şeylere de muhtaçlığımız var diye düşünüyorum şahsen. Darwin’s Paradox, bu gereksinimi ne kadar giderebiliyor, buyurun daima bir arada bakalım.
Ben Darwin, Octopus Darwin…
Sevimli kahramanımız Darwin’e merhaba deyin. Bu mavi ahtapotumuz, okyanusta sakin sakin yüzerken gökyüzünden gelen bir ışık huzmesi içine çekiveriyor Darwin ve yol arkadaşını. O düzensizlikte ne olup bittiğini anlayamadan bir çöplüğe düşüveren kahramanımız, evvel gözlerini kan bürümüş farelerden kaçıyor, sonra şeytani şirket UFOOD’un fabrikasını havaya uçuruyor, bir martının kan davalısı haline gelmeyi başarıyor(!), ondan kurtuldum derken öbür bir belaya sokuyor başını, bir diğer sorun, bir öbür gayret diye diye büyük bir komployu çökertmeye çalışacağı bir maceranın ortasında buluveriyor kendisini. Biz de bir hoş izliyoruz “Dünyayı kurtaran ahtapot” isimli bu sineması.
Buraya kadar yazdıklarımdan da anlaşılabileceği üzere eğlenceli bir öyküsü var. İstemsizce güldüğüm sahneleri oldu, “Bunu da mı düşündünüz” diye geçirdim içimden ve keyfini çıkara çıkara oynadım.
“Keyfini çıkara çıkara” dediysem o denli çabucak rahatlamayın. Birtakım kısımlarda “öfke nöbetine ramak kala” anının fotoğraflarını da çektirdi zihnime, sağ olsun. “Yanlış oyun mu yükledim, Metal Gear olmayacak mıydı, yeni Muhteşem Meat Uzunluk da nereden çıktı?” soruları eşliğinde geçtim bu küçük hudut testlerini.
Şimdi bu türlü söyleyince başları da karıştırmış olabilirim natürel. Darwin’s Paradox!’un MGS ile de SMB ile de o denli çok büyük bir benzerliği yok. Kopyala yapıştır üzere bir durum kelam konusu değil, merak etmeyin. Kendine ilişkin bir kimliği olan oyunlardan.
MGS ile benzerlik kısmı, Konami’nin serinin hayranlarına yaptığı bir hoşluk. Oyunu esprili bir halde “Tactical Octopus Action” diye isimlendirmelerinden Darwin için kullanabileceğiniz “Sneaky Snake” görünümüne yahut Darwin’in bir kolinin altına saklandığı anlara, çeşit çeşit MGS göndermesi mevcut. Birtakım tansiyonlu anlarda kullanılan sesleri de MGS’den almışlar hatta. Bu ortada göndermeler yalnızca MGS ile hudutlu değil olağan. 51. bölgeyi de anmadan geçmiyorlar, Rule 666 diyerek Star Wars’tan “Order 66″yı anmayı da ihmal etmiyorlar. Bu örnekler üzere daha birçok ayrıntıyla renklendirmişler oyunu.
Gizlilik tabanlı bir platform-bulmaca oyunu olması da bu türlü bir benzerlik kurmaya imkân veriyor. Snake nasıl gölgelerde gizlenip yol alıyorsa, Darwin de sessiz sedasız bir formda amacına hakikat ilerliyor. Sonuçta, ikisi de dünyayı kurtarmaya çalışan casuslar, o denli değil mi? (Tamam, Darwin casus falan değil. Ancak işler bir formda o noktaya varıyor işte.)
Tabii Darwin’in kendine has yetenekleri de var. Sonuçta o bir ahtapot. Haliyle çok zeki (gerçi şapşal şapşal bakındığı anlar da olmuyor değil). Ortamın CrunchLabs testine döndüğü anlarda hünerlerini konuşturup mahzurları aşmayı başarıyor. Vantuzlarıyla objeleri sürüklüyor. Duvarlarda sürünüyor. Kendini bir o yana bir bu yana fırlatabiliyor. Basılacak bir düğme görürse dayanamıyor, rahat durmuyor, kolları erişmezse mürekkep tükürüp bir halde o düğmeye basıyor.
Ayrıca tam bir kamuflaj ustası, Snake getir götürünü yapar. Düşmanların gözü yahut kameralar üzerine yöneldiğinde, suyun dışındaysa renk ve biçim değiştiriyor, çeşitli objelerin altına saklanıyor, suyun içerisindeyse bunların yanına bir de mürekkep püskürtüp ortamı karartma özelliğini ekliyor.
Anlayacağınız Darwin pek bir hünerli. Bu hünerlerini sergileyeceği hoş kısımlar de tasarlanmış. Bu sayede oyun pek keyifli bir biçimde akıp gidiyor. Neredeyse oyunun sonuna kadar daima yeni bir şeyler yaptığınızı hissettiriyor. Yeri geliyor yeni bir özelliği kullanmaya başlıyorsunuz, yeri geliyor yeni bir bulmaca tipi çıkıyor karşınıza, yeri geliyor kısım dizaynının değişmesiyle farklılaşıyor yaptıklarınız. Bu sayede de taze hissettiriyor, sıkılmaya çok da fırsat vermiyor.
SMB ile kurduğum benzerlikse şahsî bir kıymetlendirme olarak da kıymetlendirilebilir. Kimi anlarda beni çok zorladığı için ismini anmak istedim. Gerçi SMB kısımlarını andıran kimi kısım dizaynları da var. Darwin’i merdaneler yahut dişliler ortasında ezilip giderken, çelikten dikenlere saplanıp dururken gördüğünüzde tahminen siz de benim üzere düşünürsünüz, kim bilir?
Genel prestijiyle oynanış kısmında tatmin edici bir tecrübe sunulduğunu söyleyebilirim. Görsel taraftan de uygun bir iş çıkarıldığı kanaatindeyim şahsen. Hem Darwin hem öteki karakterler hem ziyaret ettiğimiz yerler çok düzgün görünüyorlar. Oyunun pürüzsüz bir halde akıyor olması ve neredeyse hiç kusur barındırmaması (metro sanesinde üstüste binen görseller örneğindeki üzere birkaç yerdeki ufak tefek yanlışlara nazar boncuğu diyelim bence) nedeniyle de bir takdiri hak ediyorlar diye düşünüyorum. Teknik açıdan sınıfı geçen bir oyun bir öbür tabirle.
“Bu kadar övdün durdun, puanı nereden kırdın pekala?” diye soracak olursanız (-ki bu teorik olarak çok da mümkün değil, lakin bir halde bağlamam lazımdı), belirtebileceğim 2 nokta var.
İlki oyunun zorluk eğrisi ile ilgili. Kimi anlarda saç baş yoldurdu, birtakım anlardaysa neredeyse hiç uğraştırmadan kapılar önümde açılıverdi. Elbette “Hazır kimi kısımlarda Harika Meat Boy’a bağlıyorken oyunun tamamı bu türlü olsaydı” demiyorum yahut “Yürüyüş simülatörü tadında takılsaydık” üzere bir beklentim de olmadı. Tabiatı gereği bu çeşit oyunların değişken bir zorluk sunulması beklenir. Lakin bu bahiste çok dalgalı bir seyir izlendiğinde de oyun bir ritim sorunu yaşayabiliyor.
Darwin’s Paradox gerek eğlenceli öyküsü gerek keyifli kısımlarıyla bu sorunu bir halde telafi etse de kimi oyuncuların bu dalgalı ritimden pek hazzetmemesi de ihtimal dahilinde. O nedenle belirtmek gereksinimi hissetim.
İkinci nokta da aslında birincisiyle irtibatlı olarak değerlendirilebilecek bir mevzu. Oyunun kimi kısımları gereğinden fazla uzatılmış üzere geldi bana. Hal bu türlü olunca da yeniden oyunu ritmi bu durumdan etkileniyor. Bu tercihi de anlayabiliyorum. Hem oyun çok da kısa sürmesin diye hem de hazır hoş güzel bulmacalar vs. hazırlamışken onları gereğince kullanmadan geçiştirmeyelim niyetiyle biraz uzun tutmuş olabilirler bu kısımları. Öbür türlü yapsalar, süratlice geçseler, bu sefer de “hazır bu türlü özellikler yapmışsınız, daha fazla kullansaydınız, şu bulmacalardan daha fazla olsaydı” diye eleştirilebilirdi. Biz oyun severlere de hiç yaranılmıyor kardeşim 🙂
Buradan da anlamışsınızdır, bu oyunu çok da eleştiresim gelmiyor (her ne kadar zorlandığım kısımlarda çıldırmanın eşiğine gelmiş olsam da). Darwin’s Paradox, çok keyif aldığım bir oyun oldu. Bunun birçok öznel nedeni var, herkese tıpkı tadı vermeyebilir doğal. Fakat katiyen bir bahtı hak ettiği kanaatindeyim. Benim kadar keyif almasanız bile yeterli bir platform oyunu oynamanın tadını çıkarmış olursunuz, kötü mı olur?
