Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection – İnceleme

Kenara çekilin Pokémonlar, abiniz geri geldi

Beni bu sayfalarda yıllardır takip eden arkadaşlar bir Monster Hunter yazısı altında adımı gördüklerinde artık şaşırmıyorlardır diye düşünüyorum. Zira oynadığım yüzlerce oyun bir yana Monster Hunter serisi bir yana. Beni her açıdan etkileyen, artistik yanıma hitap eden ve ruhumu besleyen bir seri bu. Ve bu bağın Capcom tarafında da ne kadar güçlü olduğunu bildiğimden, geçen yılın hitlerinden Monster Hunter Wilds çok da parlak bir çıkış yapamadığında biraz tadım kaçmıştı palavra yok. Fakat neyse ki çabucak toparlanıp bu yıl yan seri Stories’e o denli bir oyun yapıp gelmişler ki oynadığım 83 saat 38 dakika boyunca (bu da nasıl denk gelmişse böyle) “vay be Capcom tekrar yapmışsın yapacağını” demekten kendimi alamadım. Eminim bu oyun seriye yeni de girseniz, eski tüfek de olsanız sizi de etkileyecek.

Azuria’da sıradan bir gün

Bu natürel öykü odaklı bir RYO oyunu olduğundan orayı biraz daha ayrıntılı anlatmam gerek lakin oraya geçmeden evvel bir teklifle başlayayım. Ben karakterinizi kendi yarattığınız RYO oyunlarında genelde bayan seçerim zira onlarca saat bir erkeğe bakmak istemem. MHS 3’te de başta bu türlü bir seçimimiz var ve hissiyat olarak hakikaten büyük bir fark var bayan ve erkek karakter seçmek ortasında. Hatırlarsanız vaktinde Assassin’s Creed Odyssey oyununu Kassandra ile oynamak yapımcıların birincil tercihiydi. Capcom her ne kadar direkt belirtmemiş olsa da (buradaki olayların öncesini anlatan animede erkek başrol var gerçi) bu oyunda bayan başrolle oynamak misal bir tesir yaratıyor.

Ben ana oyunda bayan seçeceğimi bildiğimden demoda tüyü bitmemiş oğlanı seçmiştim ve her ne kadar seslendirme performansı çok yeterliyse de (oyunun İngilizce seslendirmesi mük) karakteri çok içselleştirememiştim. Lakin ana oyunda kızı seçtiğimde her şey o denli bir yerli yerine oturdu ki şaştım kaldım. Bilhassa başrolün (veya protaganistin) çocukluk arkadaşı Simon’la ve Vermil prensesi Eleanor’la olan bağı çok daha oturaklı olmuş oluyor bu türlü seçince. E bu sefer kahramanın seslendirilmiş olması da farklı bir hoşluk ve çok daha bağ kurulabilir olmuş.

Öykü genel sınırlarıyla bizim günlük güneşlik Azuria ve doğal bir afetin kıskacında kıvranan komşu krallık Vermil ortasındaki politik tansiyon üstüne kurulmuş. Daha olgun bir ton ve güçlü bir savaş zıddı natüralist anlatıya da taban hazırlamış bu seçim. Alışılmış ben bayan kahramanı seçtiğim için Vermil prensesi Eleanor’la tam bir “kız neşesi” modu veren muhabbetler çok keyifli oldu. Bu yeni oyunda ayrıca RYO’ların klasik parti başı da oyuna dahil edilmiş ve baştan muhakkak olan yancılarımızı savaşlarda dilediğimiz üzere kullanabiliyoruz. Ayrıyeten bu yancıların karakterlerini ve geçmişlerini tanıyabileceğimiz kendi ekstra kıssa serileri de var ki ben onları oynamanızı da muhakkak tavsiye ederim. Kıssanın beni en çok etkileyen kısmıysa insanın tabiat ile olan etkileşimlerinde niyet/sonuç münasebetlerine derinlemesine dalması oldu. Eski jenerasyonların yanılgılarının bedellerini ödeyen gençler, tabiata verilen dönüşü olmayan tahribatlar ve evcil hayvanlarımızla kurduğumuz ilgilerde yakınlığın kıymeti üzere bahisler daima oyunun anlatısına yedirilmiş durumda. Elbette artık Monster Hunter’larda adet olduğu üzere burada da yaşanan anomalinin sebebi efsanevi bir canavara dayanıyor. Lakin bu sefer çektikleri farklı numarayı takdir ettim. Hani nitekim öyküsüyle öne çıkan lezzetli bir oyun olmuş bu.

Sırf o kısım için bile oynanmaya kıymet. Ve işin oynanış kısımlarının da hiç altta kalmadığını görmek nihayetinde en çok beni memnun etti.

Taş, kâğıt, makas ve ötesi

Serinin birinci iki oyunu biraz daha kendi halinde, Pokémon’a rakip olmaya çalışan fakat çok da o argümana sahip olmayan yapımlardı. Ancak üçüncü oyunla Capcom kesenin ağzını açmış ve serinin baş imalcisi Ryozo Tsujimoto önderliğinde ve Kenji Oguro idaresindeki grup ana seriye yakın kalitede bir iş çıkarmış. Daha birinci sinematikteki ayrıntı düzeyi bile gözlere bayram ettiriyor. Azuria’nın enfes tabiatı can yoldaşımız Ratha’nın sırtında uçarak başladığımız oyunda harikulade bir hissiyat verirken, gezilebilir bölgelerin genişliği, dikey arazi çeşitliliği ve bol bol gizlerle dolu oluşu insanın keşif merakını anında kamçılamaya başlıyor. Bu merak duygusu haritalardaki belirli yerlere yerleştirilmiş teleskoplarla da desteklenerek değerli noktaları evvelden belirlememize de imkân tanımış.

Ben bilhassa kimi yerlerde şelalelerin arkasına gizlenmiş mağaralar olmasına bittim. Bu kapalı gizli yerleri keşfetmenin mükafatları de bol keseden. Esasen oyun grind yapmayı o denli bir rahatlatmış ki hiç sıkılmadan düzeyleri gerisi gerisine dizmek mümkün. Keşfe olan bu odak oyunun ağır kıssasına orta vermek istediğimizde hızır üzere yetişerek harikaya yakın bir istikrar sunmayı başarıyor. E bu sefer canavarcıklarımızın (Monstie’yi bu türlü çevirdim uyar mı?) haritada kullanılabilir olan türlü çeşitli maharetleri de daha düzgün değerlendirildiğinden, free roam yapmak oyunun ayrılmaz bir kesimi oluvermiş. Hatta bazen yalnızca Ratha’mın sırtına binip gün batımına hakikat süzülmek bile çok keyifliydi ve oyunun imza anlarından biri oldu.

Oyunda evvelkilerde olduğu üzere etraftan yumurta toplayarak içlerinden çıkan Monstie’yi yetiştiriyor ve grubumuza katıp savaştırıyoruz. Savaşlar, serinin ana mekaniği olan taş kâğıt makas denklemine yeni ayrıntılar katarak çok daha albenili hale gelmiş ve artan görsel kalitenin de buraya katkısı büyük. Özel hareketler, olağan vuruşlar ve ultileri izlemek inanılmaz keyifli. Hani sadece ultisini görmek için bile her canavarı başka ayrı yetiştirmek geliyor insanın içinden. Tam olarak saymadım ancak varyasyonlarıyla birlikte oyunda kullanabileceğimiz 120’den fazla Monstie var ve bunların her birinin kendine özel animasyonları, özel hareketleri vs olduğu düşünüldüğünde çeşitliliğin tabanının pek de kolay görünmediğini varsayım edersiniz. Bu sefer element tesirlerinin de bol bol işin içine girmesi, farklı silah çeşitleri, eşlikçimizin taktiğe olan tesiri falan da hesaba katıldığında epeyce büyük bir savaş gücüne sahibiz.

İkinci oyunda da bunlar vardı, ama taktikler bir yerden sonra tekdüzeleşiyor tıpkı birkaç Monstie dışındakileri kullanasınız gelmiyordu. Takım buraya da sağlam bir dokunuş yaparak daima rotasyon halinde kalmamızı, partiyi yeni canavarlarla canlı tutmamızı teşvik etmeye çalışmış ve büyük oranda da bunu başarmış. Elbette bir Zinogre elektrik hasarı konusunda bir Tobi-Kadachi’yi ezer geçer ancak Zinogre’ı da almak hiç o denli kolay değil ve hakikaten kafayı çalıştırmak gereken özel uğraşların arkasına gizlenmiş bu güçlü Monstie’ler. Hatta Malzeno üzere kendine has mekanikleri olan çok daha kudretli Elder Dragon şekli canavarları da bu sefer gruba katabildiğimiz düşünüldüğünde elimizde inanılmaz varlıklı bir portföy olmuş oluyor ve bu inanılmaz keyifli savaşlar demek. Bunun haricinde bir de özel kaideler oluştuğunda karşımıza çıkan epey dişli canavarlar da var ki onları yenmek önemli hazırlık ve özel taktikler istiyor.

Savaşlarda bu sefer rakip canavarın bir tıp dayanıklılık barı da var, sıra bize geldiğinde yaptığımız ataklarla zayıf noktalarına vurup bu barı boşaltabiliyoruz. Büsbütün boşaldığında canavar stagger oluyor ve o denli olunca da Persona serisindeki üzere bir toplu taarruz bahtı doğuyor. Ayrıyeten Kinship barımız da dolduğunda ister kendimiz ister yancımızla birlikte sağlam bir bitirici hareket yapabiliyoruz. Oyunun abartılı anime özel hareketlerinden çokça esinlendiği bu anlar hem heyecanı yükseltiyor hem de sıkıntı durumda kaldığımız bir savaşı anında lehimize döndürebiliyor. Tekrar aşikâr bir düzeyin altındaki canavarlara yalnızca haritada vurarak deneyim puanı kazanabiliyoruz. 6 kişilik canavar takımımız bundan faydalanırken yancılarımızın hepsi de otomatik olarak bizimle denk gelişiyorlar. Münasebetiyle değiştirmek gerektiğinde “ay bu da az gelişmiş” kederimiz olmuyor hiç. Küçük ancak hayatı kolaylaştıran bir ayrıntı.

Benim Rathalos’um senin Rathalos’unu döver

Monster Hunter Stories’ın ana karakterleri olan Biniciler alıştığımız Avcılardan çok daha farklı ve tabiata hassas karakterler. Özel bir taş sayesinde daha yumurtadan çıkarken bağ kurdukları Monstie’leri yetiştirmeleri, canavar popülasyonlarını istikrarda tutmaları ve tabiata hükmedici değil de daha paylaşımcı bir perspektiften yaklaşıyor olmaları benim için onları daha farklı kılıyor. Bu paylaşımcılık tarafı yeni eklenen habitat geliştirme mekaniğiyle de desteklenmiş durumda. Oyundaki açık yerde kurabildiğimiz kamplardan yönettiğimiz bu mekanik temel olarak topraktaki yaratık popülasyonunun kalitesini arttırıp vakitle daha güzel genlere sahip yumurtalar bulmamızı sağlıyor.

Örneğin tesadüfen bir Yian-Garuga yumurtası bulduk, hayvanı biraz yetiştirdik sonra da tabiata saldık. Bu canavarcığın düzeyi oranında yerde bir popülasyon artışı meydana geliyor. Hatta bu süreci birkaç sefer tekrar ettiğimizde düzey A yahut S’de canavar mutasyon geçiriyor ve özel bir cins Yian-Garuga karşımıza çıkmaya başlıyor. Elbette her canavarın bu türlü mutasyonları bulunmuyor fakat kalite yükseldikçe olağan tiplerin bile çift elementlileri yahut daha güçlü olanları yumurtadan çıkmaya başlıyor. Bu yumurta mekaniği elbette bir gatcha türevi lakin oyunda mikro satın alım falan olmadığından rahat rahat her şeyi kendi gayretinizle elde edebiliyorsunuz. Pekala bu düzeyleri yükseltmek neden kıymetli? Daha kaliteli canavarlar S-Geni denilen özel genlere yahut olağan hareketlerin S düzey türevlerine sahip. Bu türlü olunca da daha güçsüz düzeyde bir yaratık bile S geniyle bedelli ve elde tutulur bir hale gelebiliyor. Evvelden olduğu üzere bu sefer gen transferi yapılan canlı yok da olmadığı için gönül rahatlığıyla canavarlarınızı toplayabilir uygun genleri temel gruptakilere aktararak onları güçlendirebilirsiniz.

Bu gen transferi mekaniğini de açalım yeri gelmişken. Oyunda her yaratığın 9 slotluk bir gen dizilimi var. Bunlar işte daha yüksek fiziksel/elementsel hasar, özel hareket, yüksek defans vs üzere bahislerde çoook çeşitliliğe sahip genler ve ucu bucağı yok gerçekten. Diyelim ki elde ateş elementinden faydalanan bir Rathalos’umuz var ancak S-Gen’i yok. Bu durumda S-Gen’i ateş elementi güçlendirmek olan bir Ajarakan’dan o geni alıp Rathalos’a takmak hatırı sayılır bir güçlenme sağlıyor. Bunun üzere yüzlerce uçuk kombinasyon oyunda yapılabilir durumda ve silah/zırh ahenginiz kadar Monstie’nizin genetik dizilim buildi de savaşlardaki fark yaratıyor. Misal Seregios’un efsane bir özel hareketi var ve düz fizikî hasar vurduğundan birçok savaşta da işe yarıyor. Bu hareketi örneğin stun verecek bir yan tesirle birleştirdiğinizde rakibe birebir anda daima sersemletme hem kanama tesiri vermek mümkün. Bu sistemin derinlerine inerek tıpkı Monstie’nin yüzlerce farklı hali türetilebilir ve bu çeşitlilik üretimin Pokémon serisinin önüne geçtiği yer bana kalırsa.

Ayrıca sembol ve renge nazaran de yanlışsız dizilimde bonus alma var bu genetik dizilim işinde. Yani neyi koyduğunuz kadar nereye koyduğunuz da kıymetli, aklınızda bulunsun. Oyunun bu popülasyon yükseltme ve sonrasında gelen canavarları bir habitatta eğitme mekanikleri sade fakat hoş eklemeler. Lâkin bu mekaniksel ilerleme bir noktada kesiliyor ve oyunun sonuna kadar (yaratıkların çeşitliliği her daim artıyor olsa da) yeni bir mekanik göremiyoruz. Oyunla ilgili yegâne problemim bu oldu aslında, onun dışında yan vazifelerin göstermelik konulmuş olması, grind’ın biraz fazla zevkli ve kolay oluşundan sebep süratlice OP olabilmek üzere kederlerim de mevcut. Ancak günün sonunda bunun çocuklar da düşünülerek hazırlanmış bir oyun olduğu ve benim üzere 41 yaşında biri için hazırlanmadığı düşünülürse çok da ses etmiyorum. Daha hardcore oyuncular için baş kıran dövüşler de koyulmuş aslında oyuna. Eren ve sıkıntıları yani, oynarken buna benim kadar takılmazsınız muhtemelen.

Canavarını yetiştiren büyük mükafatı kapar

Capcom yeniden yapmış arkadaşlar! Stories bu oyunla Monster Hunter markasından birazcık ayrılıp sonunda kendi kanatlarıyla uçmaya başlamış. Oyundan geriye yalnızca efsanevi savaşların değil karakterler ortası küçük muhabbetlerin, müziklerin, bölgelerde gönlünce dolaşmanın keyfinin ve uğraşıp didinip yetiştirdiğiniz canavarın savaşta gösterdiği performanstan gururlanma üzere anların kalmış olması o oyunun “olduğunun” göstergesi bana nazaran. Hani Stories evvelki oyunlarda tam manasıyla potansiyeli ortaya çıkamamış bir seriydi lakin bu sefer yumurtadan enfes özelliklerle donanmış tam teşekküllü bir JRYO çıkmış. Seriyi sevenler o kainatın bu farklı yüzünü görmek için zati düşünmeden dalsınlar, Pokémon seven lakin onların kalitesizliğinden yakınanlar da burada muazzam bir imal kalitesi ve çeşitlilik görüp memnun olacaklardır. Ve sen. Evet sen, tahminen hiç JRYO oynamamış olan arkadaşım, bu oyunun her platformdaki demosuna en azından bir talih verip denesen keşke. Öykü yakalamazsa muhtemelen savaşlar yakalar, onlar olmazsa tahminen bin bir çeşit canavar. Fakat şurası kesin ki; Capcom yılın birinci sağlam JRYO’sunu kısık ateşte ısıtıp, nefis bir sunumla önümüze koymuş arkadaşlar. Eh, bize de onu afiyetle mideye indirmek düşer!