Doktor, ne kadar ömrümüz kaldı??
Extraction Shooter oyunlara olan ilgimden ötürü da uzun vakittir bu anı bekliyordum. Hani şöyle söyleyeyim; Arc Raiders çıkmamış olsa, bu oyunu ağzımdan sular akarak oynuyor olurdum. Zira bu cinste gereğince seçenek yok ya. Şu ana kadar yalnızca “Escape from Tarkov” vardı ki, artık durum bundan ibaret değil. Son zamanlardaki ilgi sayesinde, bu stilde daha fazla oyun görmeye başladık ki ben çok memnunum. İşte bir çok kişinin dalga geçtiği lakin benim hevesle beklediğim Marathon ise artık çıkmaya çok yakın. Geçtiğimiz hafta sonunun büyük bir kısmını, “server slam” testi açılmış olan Marathon’u oynayarak geçirdim.
Burada oyunun kendisine geçmeden evvel bahsetmem gereken çok değerli birkaç ayrıntı var. Başlıktan da anlayabileceğiniz üzere, bu bir ön inceleme. Yani ayrıntılara falan girmekten fazla birinci bakışta neler hissettirdiğinden konuşacağız. Oyunun tam incelemesi ise çıkışından bir müddet sonra, Mart ayının sonlarına hakikat gelecek.
Karanlığı Yalnızca Silahınızın Ateşi Aydınlatacak…
Az evvel dediğim üzere, kıssa üzere ayrıntılara tam inceleme içerisinde güzelce gireriz. Lakin şimdilik girmemiz gereken kısım, oynanış ve hissiyat tarafları. Fragmanlarda falan esasen görsellik açısında pek hoş gözüküyordu. Ama oynanış tarafında biraz kuşkularım vardı. Zira bir “olmamışlık” hissiyatı veriyordu. Ancak tekrar de işin içinde yıllardır kusursuz işler çıkarmış bir firma olduğu için inanmayı asla kesmedim.
Bungie… Bu adamların berbat bir oynanış yapma bahtı yok esasen. Boşu boşuna yıllardır bu bölümde değiller. Özellike “silah oynanışı” tarafında inanılmaz uygun iş çıkarmışlar. Silahların hissiyatları, geri tepmelerine etmeniz gereken dikkat düzeyi falan oldukça hoş ayarlanmış. Her biri de birbirinden farklı oynanışa sahip olmayı başarmış. Lakin bunlara karşın silah çeşitliliği bana şimdilik çok kâfi gelmedi. Umuyorum ki Bungie, yol haritasında yeni silahlar da düşünmüştür.
Silahları kullandığımız kısım olan çatışmalarla devam edelim. Yapay zeka düşmanlar, hakikaten bir “zeka” sahibi olduğunu hissettiriyor. O denli yalnızca “sizin üstünüze koşayım, salak salak ateş edeyim” üzere hareketlerden fazla, sizi zorlamak için taktik kasıyorlar. Bir tanesi el bombası ile sizi köşeye sıkıştırırken, bir başkası kanattan saldır yapıyor. Hatta “boss unit” olan taraflarda proximity chat taklidi yapan düşmanlar falan var ki, ÇOK DEHŞETLİ. ALTIMA ETTİM BİRİNCİ DUYDUĞUMDA…
“Hero (bu oyundaki ismi ile Shell)” yani kendilerine has özellikleri olan karakterle oynama fikri beni hem heyecanlandırıyordu hem de geriyordu. Zira birçok oyun bunu denemeye kalkıyor, sonrasında da can sıkıcı tecrübeler yaşatıyordu. Ama Marathon içerisinde olan karakterlerin oynanışları, ana odaktan çok yan element olarak kalmayı başarmış. Bu da hem tek kişilik oynarken hem de bir “crew” ile oynarken hoş taktikler kullanmanıza müsaade veriyor. Hatta yalnızca tek kişi oynadığınız vakit seçebileceğiniz bir “Shell” seçeneği var. Tam kavrayamadım onu şimdilik. Ay sonundaki incelemede onun da üzerine ayrıntılıca konuşuruz.
Oyuncu kitlesi, Arc Raiders’da olduğu üzere “ay canım, ay kuzum lelele” diye sevimli şirin takılmıyor. Nitekim tehdit altında olduğunuzu hissediyorsunuz. Her ne kadar oyuncu kitlesinin huylarını yakın periyottaki rakibi Arc Raiders’a nazaran daha çok sevmiş olsam bile, toplumsal açıdan daha zayıf olduğundan ötürü sürpriz elementi azalıyor. Bundan ötürü da uzun vadede kendisine bağlatamayabilir. Zira rakibini hâlâ ayakta tutan ögelerin bir birçok bu toplumsallık tarafından karşılanıyor. Hatta tekrar Arc Raiders ile karşılaştırarak gideceğim. Zira oyunun şu an net bir formda rakibi. Arc Raiders tarafında, haritaları dolaşmak ve loot yapmak daha keyifli. Marathon tarafında ise tıpkı tadı alamadım. Sebebini tam olarak bilmiyorum ancak hissiyat olarak bu türlü geldi bana.
Bu ortada konsol tarafında genel bir hantallık mevcut. Uzun müddettir COD usulü oyunları da artık PC’de oynamaya başladığımdan ötürü amaç almayı unutmuş olabilirim. Lakin gamepad ile maksat almak çok sıkıntı. Birebir halde menülerde dolaşmayı “d-pad” ile yapamıyoruz. Sol analog ile birlikte mouse imleci üzere bir şeyi yönetiyoruz. Bu da hantallık olayına ekstra bir öge ekliyor. Ah Sony ah… Keşke kodu bize bilgisayar için verseydin.
Tabii bence bu “Extraction Shooter” tipini gerilimli ve heyecanlı kılan kısım, vazifelerdir. Vazife işleyişinin şimdilik verdiği his, işten konuta geldiğim vakit birkaç saat oynayayım üzere gelmedi. Gerçek bir iş üzere yoğunlaşmanızın gerektiği bir oyun yapısı var. Vazifelerin yanı sıra karakter geliştirme üzere ögeler da birebir formda. Sahiden bir “grind” yapmanız gerekiyor. Bu da haliyle bir çok kişiyi yoracaktır. Ancak şöyle de hoş bir yanı var; misyonlardan aldığınız mükafatlar hayli iş yapıyor. Hem envanterinize yeni ekipmanlar geliyor hem de karakterinizi yükseltmeniz için gerekli malzemeleri alıyorsunuz. Ki aslında o kadar iş yaptıktan sonra da bir zahmet hoş ödül versin…
ATMOSFER, ATMOSFER VE DAHA FAZLA ATMOSFER
Bungie benim sanat dizaynını sevdiğim firmalardan bir tanesi. Gerek Halo serisi gerekse de Destiny serisi, benim hayran gözlerle baktığım oyunlardandır. Fragmanlarda da aslında Marathon çok “stilistik” gözüktüğü için bu tarafa da bir heyecanım vardı. Marathon tarafında da görsellik, kum ve toprak harici yerlerde oldukça bir hoş ya. Hani grafiksel olarak değil de sanatsal olarak. Cafcaflı renkleri çok güzel kullanmışlar. Birebir görsellik başarısı karakter dizaynlarında da geçerli. Bilhassa yapay zeka düşmanlar çok hoş tasarlanmış. Yalnızca karakterler tarafında şöyle bir sorun var; robotlar ile gerçek insanları ayırt etmesi bayağı bir sıkıntı… Halleri bariz farklı olsa bile yakınlarına girmediğiniz sürece ayırt etmeniz çok fazla odaklanma istiyor.
Ses dizaynı ve kullanımı, atmosferi çok hoş biçimde destekliyor. Hani bir kaç gün Resident Evil Requiem çıktı zati. Birtakım anlarda ve yerlerde beni neredeyse “RE9” kadar gerdiği kısımlar oldu. Oyunun ses dizaynı her ne kadar atmosfere hoş yedirilmiş olsa bile, kimi durumlarda adım seslerinin yerini tam anlayamıyorsunuz. Hani “ Ses üst kattan mı geliyor? Alt kattan mı geliyor” falan karışabiliyor. Eeee… Bu türlü rekabetçi sayılabilecek bir oyun için yer yer çok büyük can sıkıyor.
SON SÖZLER
Yani… Yazı birazcık yüzeysel kalmış olabilir. Lakin aslında en başından beri belirttiğim üzere; şu an her şeyi yazmanın vakti değil. Marathon nitekim ayrıntılı elementler ve içerikler bulunduracak üzere geliyor. Ki onları da yazmak için oyunu 4-5 saat değil de en az bir 25-30 saat oynamam lazım. Ümit ediyorum ki aklınızda bir şeyler oturmuştur. Zira ben öbür bir “CONCORD” hadisesi yaşamak istemiyorum. Hatta “Highguard” olayı da diyebiliriz. Hatta ve hatta… Latife şaka öteki yok, olmasın da.
Neyse, Marathon’un artı ve eksi sayısı aşağı üst eşit olabilir. Ama oyuna tesirleri olarak baktığımız vakit, artıların oyun tecrübesini daha da ARTTIran (ehehe çok makûs söz şakası) olduğunu söyleyebiliriz. Genel oyun kalitesi olarak mutlaka Arc Raiders kalitesinde değil. Lakin daha “ölümcül ve tehditkar” bir tecrübe isteyen bireylerin tercihinin Marathon’dan yana olması daha muhtemel. Zira son vakitlerde Arc Raiders bana PvPvE’den fazla co-op bir oyun üzere hissettiriyor. Burada ise hakikaten reklamlarını yaptıkları “Death Cult” hissiyatını iliklerime kadar yaşadım.
