Code Vein II – İnceleme

Aynısının laciverti ancak açık dünyalı olanından

Yabancıların çok sevdiğim bir kelamı var “If it ain’t broke, don’t fix it” diye. Yani “Bozulmadıysa, tamir etme”. Code Vein 2’yi oynamaya başladığım birinci dakikalardan itibaren aklıma sıklıkla bu kelam geldi ve daha o dakikalardan incelemeye bu halde başlamak istediğimi biliyordum. E pekala Code Vein çok mu güzel bir oyundu da “tamir etme” diyorum? Hayır, alakası bile yok. Bilakis Code Vein’in de kendine nazaran bir sürü kusuru vardı fakat uygun olduğu yanlar da vardı. Code Vein 2’nin o kusurları örtüp üzerine çıkmasını beklerken, emsal kusurların devam ettirdiğini görmek bünyemde esasen bir ölçü hayal kırıklığı yaratmışken, üstüne bir de Code Vein’in yeterli yaptığı kimi kısımları bozduğunu görünceyse buna bir ölçü da hudut eklendi.

Bu yazıda sanırım sıklıkla iki oyunu birbiriyle kıyaslayacağım, zira neden olmasın? Lakin şunu da söylemem lazım, Code Vein 2 aslında Code Vein’in devam oyunu değil. Münasebetiyle öykü tarafına baktığımızda evvelki oyunu oynamış olmak yahut terminolojiye hâkim olmak kaide değil. Fakat bir yandan da şunu düşünüyorum, Code Vein eski bir oyun değil, görsel olarak da Code Vein 2’den çok geri kaldığı söylenemez. Haliyle Code Vein 2 oynayacak olan oyuncuların büyük çoğunluğu esasen Code Vein oynamıştır; Code Vein oynamadıysa aslında animeli Soulslike oynayası yoktur 🙂 Çok düz bir mantık farkındayım lakin varsayımım doğruysa zati birtakım tabirlere ve oynanış özelliklerine aşinasınızdır demektir ki bu da işimi kolaylaştırır.

CHRONO VEIN

Code Vein 2’yi gömmeye başlamadan evvel biraz öyküsünden bahsedeyim. Bu dünyada beşerler ve vampir yeteneklerine sahip olan Revenant’lar birlikte yaşıyor. Günün birinde Resurgence ismi verilen bir olay gerçekleşiyor ve birden fazla insan ve Revenant mutasyona uğrayarak Horror ismi verilen canavarlara dönüşüyor. Birinci oyunda da misal bir durum vardı, kana gereksinim duyan Revenant’lar Lost ismindeki canavarlara dönüşüyordu 🙂 Neyse… Beşerler ve Revenant’lar birlikte hareket ederek Horror tehdidine karşı savaşmaya başlıyor ve Revenant’ların lideri olan Idris, Resurgence’i mühürlemek için kendisini feda ediyor.

Sonraki asır barış içinde geçse de Idris’in mührü zayıflayınca bu sefer de Upheaval isminde ikinci bir olay yaşanır. Bu ikinci felaket yeniden tüm canlıları yok oluşun eşiğine getirir fakat bu sefer de beş Revenant kahramanı kendini feda ederek Luna Rapacis isminde yeni bir mühür yaratır. Luna Rapacis’in şöyle bir yan tesiri vardır: Bunun ışına maruz kalan Revenant’lar vakit içinde deliliğe sürüklenmektedir.

Bundan sonraki yüz yıl birincisi kadar barış içinde geçmez, zira kana güzelce susamış olan Revenant’lar insanları avlamaya başlamıştır. Beşerler bunun üzerine başıboş Revenant’lara karşı kendini savunmak için Revenant Hunter isminde seçkin bir birlik kurar. Lakin Idris’in mührü üzere Luna Rapacis de zayıflamaya başlamıştır. Kendilerini feda eden ve dev kozaların içine hapsolan bu eski kahramanların hayat güçleri git gide erimektedir. Bunun sonucuysa kozaların bir sefer daha kıyamet getirecek biçimde patlamasıdır ve bunu engellemek de bize, yani ismini koyduğumuz ve birinci oyundakine misal bir karakter yaratma ekranı sayesinde görünüşünü seçtiğimiz kahramana düşer.

Yapılması gereken iş kolay: Geçmişe, tüm bu kahramanların hayatta olduğu vakitlere dön, öykülerini öğren, onlar için kıymetli olan o ‘anahtar’ eşyayı bul, günümüzdeki kozaları bu anahtarlar sayesinde aç ve içinden çıkan dönüşmüş yaratıkları öldür. Kıyameti engellemenin tek yolu budur. O tanıdık “geçmişe git ki gelecekteki felaketi önle” senaryosu anlayacağınız.

Yukarıdaki alıntı Code Vein incelememden ve Code Vein 2’de bu bahiste zerre ilerleme yok. Formae nedir, Jail de neyin nesi, Insurgent mı dedi? Blood Code evvelki oyuna benziyor mu, Vestige gitmiş yerine ne gelmiş, “Overburden” diye bir mekanik eklenmiş vs derken kimi eskilerinin yerini almış, bazıları büsbütün yeni gelmiş o kadar çok terim ve özelliğe maruz kalıyoruz ki oynanışa hâkim olan benim bile gözüm korktu en başta. Birinci oyunda Blood Veil vardı mesela Drain saldırısının tipini belirleyen, bu oyunda yerlerini Jail denen şeyler almış. Blood Code’daki ‘sınıf’ isimleri gitmiş, daha karmaşık bir sistem gelmiş. Birinci oyunda sınıfların Gift ismindeki alt marifetleri vardı, bu oyunda silahlarda benzeri bir özellik kelam konusu. Yani oyun bir yandan tanıdık geliyor, bir yandan yeniden bir sürü şey öğrenmekle uğraşıyorsunuz.

Bunun üzerine bir de kıssaya dair sözlerin, şahısların, tabirlerin ve münasebetlerin üzerinize boca edildiğini düşünürsek bir kere daha bir eliniz (neyse ki oyunun sunduğu) Tabirler Sözlüğünün üzerinde oluyor.

KÜÇÜK SARI SÖZLÜĞÜ KAPATIP DEVAM EDELİM

Yine de hakkını da vermem lazım, Code Vein 2’nin öyküsü birinci oyundan daha hoş. Karşılaştığınız ve tanıştığınız karakterler rasgele isimler değil de kendi kıssası olan bireyler ve bunların geçmişte yaşadığı şeylere teğe bir şahit olunca da bu karakterlerle ferdî bağ kurmak daha rahat oluyor. Düşünsenize, bir anahtar bulmak için geçmişe gidiyor, sonradan kahraman olarak anılacak karakterlerle birlikte çalışıyor, vakit geçiriyor, acılarını, onları rahatsız eden olayları öğreniyorsunuz ancak bir yandan da gelecekte ölümlerinin kendi elinizden olacağını biliyorsunuz. Nihayetinde o kozayı kırıp da geçmişte sizinle sırlarını paylaşan, sizi kimi vakit dostu, kimi vakit sevgilisi gören karakterlerle vefatına bir dövüşe tutuşmanın derin de olsa duygusal bir yanı olduğu gerçek. Hele ki o canavar formlarından sıyrılıp da bir anlığına bile olsa durumun farkına vardıklarında… Ayrıyeten bu sefer neredeyse tüm yan karakterlerin çok düzgün yazıldığını ve hakikaten de “umursadığınız” hikayelere sahip olduğunun altını çizmem lazım. Bilhassa de Josee ve Holly favorilerim oldu lakin genele baktığımda da “bu olmamış” dediğim bir karakter yok. Yani kıssa ayrıntıları ve karakterlerle kurdurduğu bağ bakımından bir düzey daha yeterli iş çıkarmış Bandai Namco.

Ama işte öykü anlatımı kısmına geldiğimizde, bilhassa de kıssanın can alıcı kısımlarını öğrendiğimiz kilit anların anlatılışı için seçilen metot tekrar birinci oyunun hantallığını koruyor maalesef.

Yani bir oyun hiç mi değişmez? Vestige gitmiş, Incursion gelmiş fakat olay tıpkı. Hatıra sahnesine girince yavaş yavaş yürüyoruz, statik heykeller eşliğindeki bir sahnedeki diyalogları dinliyoruz, bir sonraki sahneye geçiyoruz, o sırada artta tekrar o birebir dramatik fon müziği çalıyor. Bu hatıra sahneleri aslında karakterlerin hayatlarına dair hakikaten duygusal anlar barındırıyor. Hem geçmişlerini görüyoruz, hem kendilerinin hem de yakınlarının verdikleri kararlara ve sonuçlarına şahit oluyoruz ancak seçilen bu “sunum tarzı” anlatılanların vuruculuğuna sağlam bir darbe vuruyor bir sefer daha. Neyse ki bu sefer bunlar oyun dünyasında saçma sapan yerlere dağıtılmamış, vazifeler sırasında tetikleniyor da hiçbirini kaçırmamış oluyoruz. Buna da şükür.

Hikâyenin “kahraman” olarak tam olarak içine giremeyişimiz bu oyunda da olduğu üzere devam etmiş. Yahu şu karakteri neden ısrarla seslendirmezsiniz, nitekim mana veremiyorum. Orta sahne izliyoruz fakat karşımızdakiler monolog yapıyormuş üzere. Biri bize bir şey soruyor, ses yok. Çok duygusal bir an yaşanıyor, gıkımız çıkmıyor. Yani ne diyeyim, bilemiyorum.

ORADA BİR AÇIK DÜNYA GÖRDÜM UZAKTA

Code Vein 2 birinci oyunun lineer yapısını bir kenara bırakıp açık dünyaya geçiş yapmış ve bunu da yarım bir artı olarak hanesine ekleyebilirim. Yarım diyorum zira mesela bu bir Elden Ring örneğinde gördüğümüz üzere keşif odaklı ve keşfi ödüllendiren usulde bir açık dünyalık değil. Yeniden de daha oyunun başında aldığımız çok sayıda misyon, haritanın istediğimiz bir bölgesinde işlere başlama ve muhakkak bir sırayı takip etmeme seçeneği sunuyor.

Bu açık dünya, öykünün ‘büyüklüğünü’ katiyen daha hoş yansıtmış. Geçmişte yaptığınız ve düzelttiğiniz şeylerin günümüzdeki tesirlerini gerek baktığınız yerlerde gerekse genel haritada görebiliyorsunuz. Örneğin geçmişte Sunken City’in zehirli su meselesini çözüp günümüze geldiğinizde dünyanın çehresi değişiyor, zehirli suların yerini tertemiz sular alıyor falan. Fakat bunlar daha çok kozmetik değişiklikler; mesela daha evvel olmayan bir köprü ortaya çıkıyor lakin siz zati köprü olmadan da karşıya geçebilmiş, hatta oradaki süratli seyahat noktasını açmış oluyorsunuz. Bu noktada da daha düzgün bir iş çıkarabilirlerdi ortaya.

Code Vein 2’nin açık dünyasında kendimi bilmediğimiz yerlere atayım, yeni yerler göreyim, ortaya çıkarayım yaklaşımı yok pek. En fazla etrafta dolaşırken mesela bir tarlada yatan dev üzere bir Horror görüyor ve “Lan artık buna sataşırsam beni ezer geçer, en düzgünü uzaktan geçeyim” diye düşünüyorsunuz. Gidip birine sataştım, saniyesinde öldüm de oradan biliyorum 🙂 Talih yapıtı bir zindan keşfetme, içinde acayip hazineler bulma üzere şeyler yok. Oyun dünyasında meczup danalar üzere koşturur daha çok silah geliştirme gereci yahut yiyecek üzere eşyalara denk geliyoruz, o denli “Aha da zindan buldum!” hissi yaşatan bir şeyler yok.

Oyunun haritası kocaman ancak haritalandırma sisteminde de önemli problemler var. Kapalı alan diyebileceğim zindanların haritaları aslında birbirine karışıyor genelde kat ayrımı olmadığı için lakin yeniden de hem “ayak izi” göstermesi hem de bir düğme kombinasyonuyla geçtiğiniz yerleri ışın formunda görmek birinci oyundan gelen hoş fikirler. Dünya haritasındaysa misyon için işaretlenen yerlerle, misyonun aslında başlayacağı yerlerin birbirini tutmaması, ışınlandığımız noktanın bir binanın içi mi yoksa dış dünya mı olduğunu göstermemesi üzere ufak tefek arızalar var.

BU JAIL BİLDİĞİNİZ JAIL DEĞİL

Code Vein’in sevdiğim özelliği bunda da var, level atlama işi son derece kolay. Kâfi tecrübemiz varsa level atlıyoruz ve tüm özelliklerimiz muhakkak bir ölçüde bizatihi gelişiyor. Oyun biçimimizi etkileyen şeyse tekrar seçtiğimiz Blood Code, seçtiğimiz silah, Defensive ve Offensive olarak seçebileceğimiz ekstralar ve kullandığımız Jail.

Özellikle de Blood Code ve Jail kombinasyonları gücümüzü, büyülerimizi, çevikliğimizi, sıhhatimizi vs direkt etkiliyor ve bunları dilediğimiz an, dilediğimiz üzere değiştirebiliyoruz. Yani bir kısmı büyü (daha doğrusu Ichor) yüklü geçip çabucak akabinde tank’lığa geçmek ve yanımızdaki NPC’nin ziyan gücüne bel bağlamak mümkün. Lakin burada da bir overburden mekaniği getirmişler ki daima bir şeyleri okuyup dikkat etmek gerekiyor, yani level atlamadaki kolaylık bu seçimlerde yerini insanı vakit zaman yorabilen karışıklığa bırakmış.

Oyunun bir noktasında maksimumlamak için geçtiğim bir Blood Code ve seçtiğim bir Jail sonrasında bir boss savaşına girdim. Çok da hoş bir açılış yapmıştım halbuki lakin yaratığa vuruyorum, canım gidiyor. Vuruyorum, canım gidiyor. Sonra o da bana vurdu ve öldüm. Sonra dirildim (siz öldüğünüzde yanınızdaki NPC sizi diriltiyor ve tekrar gücünü geri kazanana kadar ölmediğiniz takdirde bu diriltme işini birçok defa yapabiliyorsunuz) ve bossa vurduğum üzere yeniden öldüm. Meğerse seçtiğim kombinasyonda Ichor’um tam doluyken vuruş yaptığımda Ichor’un ziyanı bana da geçiyormuş. Bir öteki kombinasyonda baktım daima canım kendi kendine azalıyor, Help özelliğini kullanıp tek tek karakter ekranımdaki istatistikleri incelediğimde gördüm bir ufak overburden yüzünden can kaybetmekte olduğumu. Bu cins şeyler bilhassa de “on-the-fly” değişiklik yaptığınız vakitlerde başınıza geldiğinde ölmemeniz mucize oluyor 🙂

Halbuki oyunun ana boss’lar haricindeki kısımları hiç de bu türlü min-max gerektiren bir yapıya sahip değil. Münasebetiyle tüm bu tabirler ve karmaşık özellikler aslında “olmasa da olurdu” dedirtiyor. Ben oyunun en başında bir satıcıdan aldığım silahı neredeyse yarıyı geçene kadar değiştirme gereği bile duymadım, başlangıçtaki silah özelliklerini bile kazandığım başka özelliklerle yenilemedim. Jail desen Claw ve Bat haricinde bakmadım bile. Zira savaşlar güç değil. Yani ortada bir sürü sistem var, fakat kullanmaya yahut dikkat etmeye gerek duymuyorsunuz.

Karşılaştığınız Horror’lar başta farklı farklı üzere gelse de aslında görsel yanları dışında çok büyük farklar yok, ekseriyetle de gözü karartıp ne var ne yok dalarak öldürüyorsunuz yandaşınızın da takviyesiyle. Hal bu türlü olunca da bilhassa zindanlar, hele ki uzun olanları tam bir sıkıcılık abidesine dönüşüyor. Mesela Lyle’ın öyküsündeki Pioneer Castle bunun en feci örneklerinden biri. Bir noktadan sonra “Beyni kapatıp önüne gelene kol ve yolu bulmaya çalış, bir an evvel bitsin diye dua et” ritüeline dönüşüyor bu cins zindanlar. Orta boss’lar da çoğunlukla olağan düşmanların daha görkemli halleri, öldürmeleri alışılmış ki daha güç ve çokça ölebiliyorsunuz da lakin akılda kalıcılık bakımından yeniden zayıflar.

Ara boss’larıyla birinci oyunun gibisi bir his yaşatan Code Vein 2’nin bu eksiyi kırabilen tek yanı kıssanın ana boss’ları. Bunlar hakikaten de oyunda daha evvel gördüklerinize hiç benzemeyen, gerçek bir Souls bossu üzere ne yapacağınızı çözmenizi gerektiren şekil düşmanlar. Tasarım olarak da bir epey yeterli olduklarını söylemeliyim, mesela Josee’ye hayran oldum. Lakin bunların da zorluk düzeyinde bir orantısızlık var. Zati oyunda ÇOK ÖNEMLİ bir i-frame yetersizliği varken bir de bu boss’ların adil olmayan hücumlarını yahut kimi saçma hit-box meselelerini da ekleyince “Ben bunu yeteneksizliğimden yahut boss’u tam çözemediğimden geçemedim” niyetinden fazla “Lanet olsun senin üzere oyuna” niyeti ağır basıyor. Anlayacağınız ben şanssızlık yahut kendi kusurum olmayan şeyler yüzünden ölmeyi pek sevmiyorum 🙂

İşin grafik ve performans yanına da biraz değineyim çok da açılmadan. Oyunun görselleri birinci oyundan daha uygun, orası kesin. Daha renkli, açık dünya görüntüleri sayesinde daha “epik”. Ancak performans tarafında tuhaf problemleri var, bilhassa de orta sahnelerde. Düşük çözünürlüklü dokular, bozulan grafikler, anlamsız flulaşan kısımlar; üstüne bir de fakat modlayarak değiştirebildiğiniz 30fps kısıtlaması eklenince bu sahnelerde dikkat dağıtan çok fazla kusur oluşuyor. Oyun dünyasında da yer yer misal sıkıntılar, bilhassa de kalitesiz dokularla karşılaşmak beğenilen değil. Ancak bunları görmezden gelince oyunun görsel idaresine dair bir problemim yok. Birinci oyunda da sevmiştim, bunda da sevdim.

Code Vein 2019 yılında çıktı, o incelememde “Nioh’tan diğer Souls düzeyine yaklaşabilen oyun yok” demiştim. Ortadan geçen müddette çıta daha da yükseldi, ortada mesela Lies of P üzere bir dev çıktı. Onun gerisinde bence Lords of the Fallen, Wuchang Fallen Feathers ve hatta tam tipi olmasa bile Wukong üzere çok düzgün işler gördük. Yani aslında tıp gelişmeye devam etti ancak Code Vein 2 maalesef yerinde saymış. Açık dünyaya geçiş hoş, tamam, birinci oyunun güçlü yanlarını da korumuşsun, ona da tamam. “Anime souls” etiketini sağlamlaştırmış, stilinden hiç ödün vermemişsin. Bu da çok hoş. Fakat eksilerinin üzerine çıkmak yerine birebir yanılgıları tekrarlamışsın; üstüne bir de oyunun genelindeki savaşların pek çeşitlenememesi, teknik meşakkatler falan derken çok daha güzel olabilecek bir oyunu yeniden ortalama bir pakete sıkıştırmışsın… Code Vein’e potansiyelini harcadığı için lanet okumuştum, Code Vein 2 için de dozu bir ölçü azaltılmış bir lanet okuyacağım. Ah be Bandai Namco. Artık kısmet üçüncü oyuna.