Hadi gel Silent Hill’e geri dönelim, James’in cenazesinde halay çekelim
Şimdi soruyorum size: Bir insan serinin, hatta survival – horror oyunları tarihinin tartışmasız en âlâ senaryolarından birine sahip bir oyunun senaryosunu neden değiştirir? Ya oyuna dair hiçbir fikri yoktur, ya oyuna karşı bir garezi olduğu için bilerek katletmek istiyordur ondan yapmıştır, ya da en kolayından düpedüz aptaldır. İnanın sineması izlediğimden beri bu soruyu soruyorum kendime ve hala daha karşılık bulamadım (Aptal olma seçeneği biraz daha ağır basıyor ama).
Silent Hill 2’nin senaryosunu merkez alacağını tez eden ve sahiden de yalnızca sav etmekle kalan sinemamız, tıpkı oyunda olduğu üzere ölmüş karısından mektup alan James’in maalesef Silent Hill’e gelmesiyle başlıyor. Maalesef diyorum zira gelmese ne hoş bu türlü bir sinema de olmayacakmış. Sinemada oyunla sahiden eşleşen tek sahne de bu aslında.
Üzerinden artık 25 sene geçen bir oyuna dair incelemeyi de spoiler korkusu olmadan yazmak istiyorum müsaadenizle. SH2 teması en kolay haliyle nedir? Oyun ilerledikçe aslında James’in makûs bir karakter olduğunu öğrenmek, etrafında gördüklerinin aslında kendi bilinçaltı ve isteklerinin yansıması olduğunu fark etmek, kendisi üzere günahkâr öbür karakterlerle birlikte günahlarının bedelini Silent Hill’de ödemesidir değil mi? İşte sinema o kadar bilgisiz, o kadar kifayetsiz ki oyunun merkez temasını tam zıttına çevirmeye kalkıyor. James’i aslında “Tanısan aslında uygun çocuk ya” diyeceğin bir mercy kill figürüne çevirip, Mary’i de bir okült simgesine dönüştürerek. Nasıl, mükemmel değil mi?
Böylelikle oyunun temasındaki her şey sinemada büsbütün boşa çıkmış oluyor. Üretimci takım o kadar bilgisiz ki o vakit canavarlar, kabusa dönüşen bir Silent Hill teması, Eddie üzere öteki karakterler niçin var hiç sormamış kendine. O denli koymuşlar sinemaya güya Silent Hill kasabasının günlük sakinleri üzere. Artık buraya yazmaya utanacağım biçimde tek bedende birleştirilen karakterler var, Samanyolu TV’deki meşhur CGI koyulmayı unutulan cehennem sahnesinden çok daha makûs CGI’lara sahip yangın sahneleri, James’in ressam olması falan derken finalde de işi vakit seyahatine bağlayarak (şaka yapmıyorum) kendi bok dağının üstüne yaldızlı bayrağını gururla dikiyor Return to Silent Hill.,
Geçmişte çok fazla makus oyun sineması oldu, lakin onlar en azından oyundan farklı bir şeyler yapmaya çalışıp başaramayan işlerdi, niyetleri berbat değildi. Return to Silent Hill ise bunlardan çok farklı bir yerde duruyor. Gerçek berbatlığı uzaklarda aramayın, işte tam karşınızda duruyor.
Editörün Notu: Özgün oyunun efsane senaryosunu ve kurgusunu katletmeye yemin etmiş, oyunu zerre anlamamış bir gruptan çıkan, saf berbatlığın beden bulmuş hali.
Not: 1 / 5
Yönetmen: Christophe Gans
Oyuncular: Christophe Gans, Sandra Vo-Anh, Will Schneider
