Hepsinden diğer bir kaykay deneyimi
Evet evet biliyorum. Sitede her gün aradığınız birinci şey Skate Story incelemesi oldu. “Aylar evvel çıktı, hâlâ ortalıkta yok. Geçen yıldan beridir bekliyorum!!” diye haklı olarak iç geçiriyordunuz lakin bakın ne oldu. Neredeyse tam iki ay güncelleme beklemek zorunda kaldım; zira oyundaki türlü softlock’lardan birine maruz kaldım ve ilerleyemedim. Tekrar başlamanın da tam olarak sorunu çözmeyeceğini düşündüğüm için mecburen solo geliştirici Sam Eng’in güncelleme çıkmasını bekledim.
Ama olaya düzgün yandan bakalım. Artık elimizde sıkıntısız bir kaykay oyunu var. Üstelik nev’i şahsına münhasır bir kaykay oyunu bu. O kadar özgün ki ne Tony Hawk’s Pro Skater’lardaki pop punk müzik + arcade oynanış var ne de OlliOlli World’deki parmak yoran hareket setleri var. Yani can barı olan ve camdan yapılma bir karakter var, daha ne kadar farklı olabilir ki? (Spoiler: Oldu)
Ana karakterimiz yalnızca camdan yapılmamış bu ortada, cam ve acıdan (glass and pain) yapılmış bir şeytan olduğunu tekrar tekrar lisana getiriyor Sam Eng oyun içerisinde. Esasen retro fütüristik, soyut bir atmosfer var tüm oyunda ve farklı farklı konseptlerin bu atmosferde toplanması bir gariplik oluşturuyor. Ancak sanmayın ki bunların tek hedefi biz 360 varial heelflip yaparken bilinçaltımıza seyredecek şeyler. Skate Story kıssasını çok umursuyor ve uzun uzun anlatıyor oyuncuya. E siz de hâliyle “Biz iki kaykay yapmaya gelmiştik fakat önemli bir şeye benziyor, ehemmiyet kesilelim madem” diyorsunuz. Ancak bu bahsettiğim gariplik oyun sonuna kadar devam ediyor ve o denli de bitiyor. Yani şöyle anlatayım, ana karakterimizin şeytanla bir kontratı var ve Ay (uydu olan Ay evet) yiyerek bu kontrattan kurtulmaya çalışıyor. Lakin ortaya çıkıyor ki toplam birden fazla Ay varmış, biz de bazen çamaşırhanede bazen laptop başında makale yazan güvercinden yardım alarak bu Ay’ları bulup yiyoruz. Daha da devam etmemi istemezsiniz herhalde.
İşte tüm bu South Park-vari lakin bir yere bağlanamayan absürtlük, ağdalı bir İngilizceyle sunulunca bayıcı oluyor bir mühlet sonra. Birinci başlarda, kaliteli bir sunum ve görsel tasarım da olunca ilgi cazip ve hatta eğlenceli de oluyor da ortalardan sonra “Bırakın da iki ollie yapayım”a evriliyor. Ana karakterin camdan olması, düştükçe parçalanması ve bunu felsefi bir tarafa bağlamak falan hoş fikir fakat güya Sam Eng aklına gelen her fikri oyuna koymuş. Yani neden (çok kısa da olsa) Unity geliştirme ekranından bomboş bir alanda oynuyoruz mesela?
İşin ironik tarafı bu kadar absürt bir kıssa ve ortamın ortasında epey gerçekçi bir oynanış var. Karakterin kaykay üzerindeki hareketleri, gerçek hayatta yapması çok güç hareketleri burada da çatır çutur yapamamak (tabii ki birebir değil), belirli bir yüksekten düştükten sonra karakterin sarsılması vs Skate Story tahminen de piyasadaki en gerçekçi kaykay oynanışına sahip oyun. Hatta eminim birçok insan free roam talebi için Sam Eng’i darlıyordur. Zira bu gerçekçilik çok doğal bir biçimde yansıtılmış ve hiç sıkılmıyorsunuz. Oyun bittikten sonra da orta ara girmek istiyorsunuz. Üstelik hareket setine alışmanız uzun sürmüyor. Her şey (DualSense için) yuvarlak tuşu etrafında döndüğü için mecburi iki aylık ortadan sonra bile çok süratlice alıştım ben mesela.
Free roam talebinden bahsetmişken oyunda aslında özgürce gezebileceğiniz aşikâr alanlar var. Bilhassa birinci kısımlarda var bu alanlar ve Elden Ring gibisi, oyuncuya direkt olarak söylemeyen, küçük de olsa bir yan vazife sistemi de var. Burada çeşitli karakterle konuşabilirsiniz, kaykayınızın dizaynını değiştirebilirsiniz, kombo vs çalışmaları da yapabilirsiniz. Bu yarı açık alanlar haricinde yarı lo-fi yarı elektronik müzikler eşliğinde portaldan portala geçtiğiniz lineer alanlar da var, sayısı azımsanmayacak kadar boss savaşları da var ancak pek kolaylar, oyun genel olarak kolay zati.
Biraz görüntülerini da izleyince aslında Sam Eng’in yalnızca sevdiği şeyleri oyunun içine dahil ettiğini anlıyorsunuz. Müzikler mesela. Çevresel müziklerle birlikte Blood Culture’un elektronik, fütüristik, yer yer de disko biçimi onun New York kafelerinde oyunu geliştirirken dinlediği üsluplar üzere. Ve gördüklerinizle de çok uyumlu. Bilhassa lineer kısımlarda barizleşen müzikler başınızda sizi bir ortama sürüklüyor ve ne camdan ne de acıdan yapıldığınızı hatırlıyorsunuz.
Bu görsel-işitsel ahenk oyun içi sunumla da olağanüstü özdeşleşiyor. Alan Wake 2 gibisi, hızınıza kocaman yapıştırılan metinler, titrek kameranın enteresan açıları, kısım sonunda olanların şiir olarak özeti üzere işler bu oyunun yaratıcı kimliği yüksek bir beşerden çıktığını misli misli yansıtıyor bize. Skate Story bu mevzuda yalnızca kaykay oyunları ortasında değil, indie oyunlar ortasında açılıp bakılacak bir örnek olabilecek malzemeye sahip.
Keyifli bir oyun Skate Story. Keyifli olmasından öte, indie oyunlarda aradığımız özgünlüğe muhakkak sahip. Tahminen soyut, olağan bir örgüye sahip öyküyü sıra dışı anlatma gayreti ve karanlık, efekti yüksek görsel tasarımı sizi geri çekebilir lakin bilhassa kaykay oyunu sevenlerin kesinlikle göz atması gerekiyor bence.
