Rata-tata-tan…
Vaktinde Patapon serisiyle haşır neşir olanlar, serinin gerisindeki isimlerin yeni oyunu Ratatan duyurulunca çok sevinmiş olsalar gerek. En azından benim için durum bu türlü olmuştu. Haliyle, fırsat bulur bulmaz Pataponlarımızla yaşadığımız o hoş günlere hasretimi dindirmek üzere Ratatanlarımızla yeni bir maceraya yelken açtım.
Ratatanların uzun yürüyüşü başlasın…
Ratatan, bizleri “Rataport” isimli bir adaya götürüyor. Bu adada güle oynaya yaşayan Ratatanlar, bir yandan da “The Everafter”a gitme ve orada yaşadığı söylenen “The Goddess” ile buluşma hayalleri kuruyorlar. Bu hayallerine ulaşmaları için de kendilerine rehberlik edecek bir kahramana muhtaçlıkları var.
Tam olarak bu noktada siz devreye giriyorsunuz ve Ratatanlara bu seyahatte liderlik ediyorsunuz. Buyruğunuza giren “Cobun”larla, önünüze çıkan türlü türlü pürüzü aşmaya ve Ratatanları hayallerine kavuşturmaya çalışıyorsunuz.
Ratatan görsel ve işitsel taraftan tam da Patapon mirasını yansıtacak bir performans sergiliyor. Karakterler çok şirin, yerler rengarenk. Ritim de çabucak içine çekiyor sizleri. Oynanış kısmındaysa işler bir ölçü değişiyor -ki bu beklenen bir şey zati. Burada işin içine roguelike ögeler giriyor. Bunun artıları da eksileri de var varsayım edilebileceği üzere.
Oyuna 8 farklı kahramandan birisini seçerek başlıyorsunuz. Her bir karakterin avantaj sağladığı farklı istikametler var. Örneğin, Buttonda düşmanı geri püskürtme oranınızı ve aldığınız darbelere dayanıklılığınızı artırırken Nyandola hareket suratınızı yükseltiyor. Keroronpa, Cobun’larınızın dirildiklerinde sahip oldukları sıhhat puanını artırıyor vs. vs. Özetle, oynayış biçiminize uygun bir kahramanı seçip dalıyorsunuz oyuna.
Sonrasında haritada ilerlemeye başlıyor, her seferinde evvel ödülünüzü seçip sonrasında o kısma dalıyor, düşmanları alt edip ganimetleri topluyor ve bu formda adım adım ilerliyorsunuz.
Aralarda kasabaya dönüyor, kasaba sakinlerini ziyaret edip alışveriş yapıyor, ekipmanlarınızı yükseltiyor, karakterinizi (ve Cobunlarınızı) geliştirip önünüzdeki çabalara hazırlanmaya çalışıyorsunuz. Kimi misyonlar de alıyorsunuz burada ve bu vazifeleri yerine getirdiğinizde mükafatlar kazanıyorsunuz. Savaşlardan elde ettiğiniz ganimetleri ve kaynaklarınızı yükseltmeler yahut alışveriş için kullanabildiğiniz üzere takas da edebiliyorsunuz.
Oyunun çatışma kısımları bir yandan Patapon oyunlarını anımsatan, lakin bir ölçü da farklılaşan bir yapıda daha evvel de belirttiğim üzere.
Cobunlarınızı peşinize takıp yürüyüşünüze başladığınızda o aşina havayı soluyorsunuz. Tekrar ritimle cobunlarınıza talimatlar veriyor, onları savunmaya yahut taarruza yönlendiriyorsunuz. Böylelikle düşmanlarınızı alt edip ilerlemeye çalışıyorsunuz. Çatışmada rüzgârı ardınıza aldığınız anlarda yapabildiğiniz özel atılımlarınız de mevcut.
Cobunlarınız çatışma anında yere düştüğünde çok da endişelenmenize gerek yok, bir müddet sonra gökyüzünden süzüle süzüle geri dönüyorlar. Lakin doğal bu mühlet zarfında kahramanınızı hayatta tutmanız lazım. Yoksa sineması geriye sarmanız ve tekrar başlamanız gerekiyor. Haritada nasıl ilerleyeceğinizi, hangi mükafatları tercih edip hangi geliştirmeleri alacağınızı belirlemek üzere şeylerle de işin strateji kurma kısmı tamamlanmış oluyor. Genel prestijiyle zevkli bir oynanıştan bahsetmek mümkün.
Gelelim oyunun cilalanması gerektiğini düşündüğüm yanlarına. Bir zorluk dengelemesine gereksinimi olduğunu düşünüyorum şahsen. Ana düşmanların zorluk düzeyinin çok süratli bir halde yükselmesi bile başlı başına bir problemken, olağan düşmanların da bir anda kaplan kesilebildiğini görmek, çok da güzel olmuyor açıkçası 🙂 Düşmanlar bu türlü kuvvetlenirken, karakter yükseltmelerimiz tıpkı biçimde eşlik edemiyor güya. Bu da haliyle çatışmalarda bir istikrar sorunu doğuruyor.
En azından giriş etabında bu sorunu aşabilmek ismine “Welcome Mode” isimli bir mod tercihi sunulmuş durumda. Bu durumda her tipe ek bir ünite ile başlıyor, tamamladığınız her çeşitte daha fazla token alıyorsunuz. Muvaffakiyetle tamamladığınız her bir tıp da düşmandan aldığınız ziyanı düşürüyor. Böylelikle oyuna girişi kolay kılmak istemişler.
Bir de atılım müddetleriyle ilgili bir kasvetim var açıkçası. Bilhassa baş düşmanlarla savaşlar esnasında, rakip hamleyi öngörüp ona nazaran bir adım atmaya çalışırken talimatımı vermek için haddinden fazla vaktin geçtiğini görünce canım sıkılmıyor değil. Daha seri bir biçimde oynayabilmek hiç de üzücü olmazdı. Gerçi denetim ayarlarında “advanced” yerine “default” seçilerek daha az tuş kombinasyonuyla atılım yapma imkânı sunuluyor. Fakat problem 1 tuş daha az basmak değil bana kalırsa. Burada bir “aksak ritim” hissi veriyor oyun. En azından bana hissettirdiği bu.
Yine de çok eleştirmek istemiyorum. Şimdi birkaç aydır erken erişim sürecinde olduğundan ve bu süreçte oyunu daima yeni içerikler, yeni geliştirmeler, yeni kısımlarla genişletmeye devam ettiklerinden (ve de oyuncu görüşlerine kulak verdiklerinden) çok da kaygılı değilim kendi adıma. Şu haliyle yanlışsız yolda ilerliyorlar bence.
Artılar
- O aşina olduğumuz havayı bir sefer daha solumak hoş
- Basit bir kopya olarak kalmayıp kendine bir kimlik edinmiş olması da güzel
Eksiler
- Zorluk istikrarına bir el atsalar üzücü olmaz
- Kontrolleri daha seri hale getirebilirlerse de hoş olur
Son Karar: Erken erişimdeki birkaç ayını verimli geçirdiğini söylemek mümkün. Bu da önümüzdeki periyoda olumlu bakmak için kâfi gerekçeyi sunuyor bize. Şayet ritim kaybetmez ve bu formda devam ederlerse, tünelin sonunda bizleri hoş bir oyun bekliyor üzere görünmekte.
