Sıfırdan başlamak hiç bu kadar uzun hissettirmemişti…
Octopath Traveler 0 birinci duyurulduğunda daha iki oyunu olan bir serinin “geçmişini” anlatan bir oyun yapıyor olmalarına şaşırmıştım, zira bu oyunun aslında Octopath’in taşınabilir gacha oyunu olan “Champions of the Continent”in tek kişilik bir oyuna çevrilmiş hali olduğunu bilmiyordum. Hatta dürüst olayım, o taşınabilir gachanın nasıl bir şey olduğuna dair bile en ufak bir fikrim yoktu, o yüzden ne bekleyeceğimi bilemiyordum. Oyunların 70 dolarlarda olduğu günümüzde 40 dolarlık fiyatıyla da beni şüphelendirmişti ancak. Dümdüz bir taşınabilir oyun portu mu olacaktı bu yoksa?
Ama oyun hakkında biraz araştırma yapınca haksızlık yaptığımı, oynayınca da ayıp ettiğimi fark ettim, zira “gachanın tek kişilik oyuna çevrilmiş versiyonu” demek, Octopath Traveler 0’yu biraz küçümsermiş üzere oluyor. “Champions of the Continent”in senaryosunun tekrar anlatımı demek daha uygun güya. Ve evvelki iki Octopath oyunundan bir oldukça farklı olan da bir oyun.
WISHVALE’DEN SEVGİLERLE
Octopath Traveler 0’nun farklılığını daha oyuna başlarken ister istemez görüyorsunuz. Evvelki iki oyun evvelden belirlenmiş 8 karakterin öyküsünü anlatırken, Octopath 0’ya kendi karakterinizi oluşturarak başlıyorsunuz. Cinsiyetini, saçını, derisini, göz rengini, hatta en sevdiği yemeği (buna sonra değineceğim) bile seçtikten sonra kendinizi karakterinizin köyü olan Wishvale’de uyanırken buluyorsunuz. Her şey güllük gülistanlık giderken, tam kutlamanın ortasında bir anda “Scarlet Wings” isimli ordu ve onun generalinin köye saldırıp her şeyi yakıp yıkması ve köyde birçok kişinin ölmesi, bir kısmının da kaçmasıyla hikâyemizdeki berbatların temelleri atılıyor. Akabinde geçen bir müddetten sonra sağ kalanlardan biri olan Stia ile Wishvale’e köyü tekrar inşa etmek için dönüyoruz. Doğal bir yandan bu hücumdan sağ kalanları bulmaya, öteki yandan da köyümüze saldıranlardan intikam almak da ana gayelerimizden. Bu paragraftan çok fazla spoiler verdiğimi düşünebilirsiniz, lakin bu anlattığım kısım oyunun birinci saatleri. Hatta ekran manzaralarında de mümkün olduğunca dikkatli olmaya çalıştım, zira gerçek sonuyla birlikte 107 saatte bitirdiğim Octopath Traveler 0 bir oldukça dallanıp budaklanıyor.
Fakat özünde Octopath Traveler 0’nun öyküsü birçok farklı teması olan, ağır bir senaryoya sahip diyebilirim. Bir konuta dönüş ve “yeniden yapılanma” öyküsü olmasının yanı sıra, tıpkı vakitte insanların açgözlülüğünün ve isteklerinin denetimden çıktığında ne kadar tehlikeli olabileceğini anlatan da bir öykü. Bunu anlatırken de oyun size pek de çocukmuşsunuz üzere davranmıyor. Hele oyunun birinci yarısındaki “Master of Power” misyonunun bir kısmında karakterlerden birinin yaşanan olay sonrasındaki halini görünce oyunu kapatıp kendime gelmek için bir soluklanayım dediğim oldu.
Ayrıca nispeten de ferdî bir kıssaya sahip Octopath Traveler 0. Bilmiyorum, tahminen ben oyunlara ya da genel olarak kurgu işlere gereğinden süratli bağlanan bir insan evladıyım, ancak oyunun bilhassa Wishvale’le ve ana karakterle alakalı kısımları bir epey hoşuma gitti, birtakım anlarda duygulandırdı bile. Mesela karakter yaratırken “en sevdiği yemeği seçiyoruz” demiştim ya, oyunun Wishvale ve ana karakterle alakalı olan kısımlarında buraya yazdığınız şey oyun içinde karşınıza çıkıyor. Başlangıç kısımlarını geçip oyunun ilerleyen kısımlarında karşıma çıkınca bir oldukça şaşırdığımı söylemem lazım, zira başlangıç dışında göreceğimi pek düşünmüyordum. Bir de sebebini söylemeyeceğim ancak saçma bir şey de yazmayın derim, en azından oyunun benim en duygusal bulduğum anlarından birini mahvetmek istemiyorsanız. Reddit’te birinin “human flesh” yazdığını gördüm de… Oyun da bir anda güldürüye dönüşüyor o denli.
Karakterlerin büyük bir kısmının pek başarılı yazıldığına da değinmem lazım. Kimi makus karakterler hakikaten çok makus, kimileri ahlaki açıdan griyken; yeterli diyebileceğimiz karakterlerde de bu istikrar kelam konusu. Hiçbir karakter eksiksiz değil, bu da haliyle karakterlere ve süregelen olaylara bağlanmayı biraz daha kolaylaştırıyor, bilhassa oyunun ikinci yarısında. Birinci yarısında bir noktada ana karakterimizin olaylardan bağının koptuğunu, yalnızca olaylara şahit olması için orada olduğunu düşündüğüm bir an olmadı değil, lakin oyunun ikinci yarısı katiyetle birinci yarının başlattığı her şeyi mükemmel bir biçimde devam edip toparlıyor ve ana karakter olaylarda daha tesirli bir role sahip oluyor.
Ama bu ayrıntı maalesef oyunun kıssasında faal rol oynayan karakterler için geçerli. Bildiğiniz üzere oyunda partinizde faal olarak kullanabileceğiniz toplamda 36 tane karakter var ve bunların sekiz tanesi birinci Octopath oyunundaki karakterlerken, bir kısmı Champions of the Continent karakterleri, öbürleri de Octopath Traveler 0’ya özel karakterler. Benim canımı sıkan şeyse, Octopath 0’ya özel olan karakterlerin ilgi cazibeli olup, bu karakterlerin gelişimi için hiçbir efor sarf edilmemesi ve kıssada çok faal bir rol almamaları. Hepsini Wishvale’e davet etmeden evvel yapmanız gereken 5 ila 20 dakika ortasında değişen uzunluğa sahip birer vazifeleri var, kimilerinin da faal rol aldığı kısa yan vazifeler var lakin bunlar dışında kendileri ana senaryoda pek de faal bir rol oynamıyorlar.
Gerçi Square Enix bunu bir nebze de olsa çözmeye çalışmış, palavra yok. Evvelki Octopath oyunlarında da bulunan ve benim Tales of oyunlarında da görmeyi çok sevdiğim skitler, Octopath 0’da tekrar “Party Chat” (hayır, Pixopat programı olan değil) ismiyle oyunda kendine yer bulmuş. Oynanabilir karakterlerden birini birinci sefer partinize ekleyip Wishvale’e döndüğünüzde, ya da oyunun birtakım kıymetli anlarında bu karakterin ana karakterimizle ve öteki oynanabilir karakterlerle sohbet ettiği, ekseriyetle mizah dozajı yüksek olan muhabbetleri görebiliyorsunuz. Keşke Tales of’lardaki üzere seslendirme de olsaymış diyor insan, aslında bu yan karakterleri pek duyamıyoruz yahu…
BİRAZ MOLA VEREBİLİR MİYİZ YA?
Bu kadar ana senaryo, karakterler demişken oyunun kabak üzere ortada olan ve bu incelemenin gecikmesinin en büyük sebebine… Arkadaşlar bu oyun ÇOK UZUN! Evvelki paragraflarda “107 saat” diye belirtmiştim ya, orada yaptığım şeyleri söylüyorum size: Ana öyküyü bitirdim, yan misyonları yaptım, tüm karakterleri topladım. Wishvale’i toparladığımız 5 vazifesi ve karakterleri topladığımız vazifeleri de dahil edince toplamda 50 – 55 tane yan misyon var oyunda. Wishvale misyonları dışındakiler de o kadar uzun değil. Ki gerçek sonu aldığınızda açılan üstün boss’u kesmedim ve Wishvale’de açtığınız kolezyum için topladığınız canavarlardan birini de toplamadım daha. Anlayacağınız bu mühletin çok büyük bir kısmı ana kıssada geçti.
İşte tam olarak bu noktada oyunun bir gachadan tek kişilik bir oyuna çevrildiğine nitekim emin oldum. Ana kıssada ilerledikçe birçok gachada olan, müddet uzatmak için kullanılan taktiklerden biri olan “…” diyalogları (genellikle karakterlerin homurdanma, sızlanma vs. üzere sesler çıkardığında çokça görünüyor bu) daha çok gözüme batmaya başladı, oyunun senaryosunun anlatım şeklinde neresinin güncellemenin sonu neresinin yeni güncellemenin başı olduğunu parmakla gösterir hale geldim… İstemeden de olsa 2024’teki bir yıllık gacha batağına düşmem oyun basını hayatımda bir işe yaradı üzere hissettim.
Tabii bu “diyalog şişiricileri” çıkartsak bile oyunun müddetinin o kadar da kısalacağını düşünmüyorum. Champions of the Continent hakkında pek fikrim olmadığından biraz araştırma yapayım dedim ve Octopath 0’nun, COTC öyküsünün v2.14 güncellemesine kadar olan kısmını anlatıyormuş. Gacha örneğiyle bunu Genshin Impact’in Mondstadt, Liyue ve Inazuma hükümdar misyonlarının tek seferde başımıza atılması, MMO örneğiyle de bunu Final Fantasy XIV’ün A Realm Reborn ve Heavensward ana misyonlarının tek seferde başımıza atılması biçiminde nitelendirebilirim sanırım. Bu üslup oyunların kıssaları çoklukla kesim modül yayınlandığından ötürü o kadar uzun hissettirmiyor, ancak tek seferde tek bir oyunmuş üzere oynayınca uzunluğu çarpıntı yapabiliyor. Gerçi fark ettiyseniz de biraz evvel oyunun senaryosundan ve karakterlerinden bahsederken “ilk yarı”, “ikinci yarı” üzere tabirler kullandım, zira oyun bir noktada “Bak bu noktada mola verebilirsin istersen” diye bariz bir ikazda bulunuyor çaktırmadan. Ne olduğundan tam olarak bahsetmeyeceğim lakin anlayacağınızdan eminim. Siz benim yaptığımı yapmayın, orada biraz soluklanın derim.
Şimdi “Kardeşim sen Persona 5 Royal falan oynayan adamsın, ne ağladın bu mühlet muhabbetinden be” diyebilirsiniz. Yani evet, Persona 5 Royal’ı 9 – 10 günde paketleyip incelemiş biriyim. Gerçi o da 6 yıl önceydi, yaşlandım ortada biraz. Lakin bu yeniden de Octopath 0 neden bu türlü oldu diye düşünmemin önüne geçmedi ve kendimce bir yanıta ulaştım: Oynanış döngüsü bu uzunlukta bir oyun için nispeten kısır.
Şöyle diyeyim… Octopath Traveler 0’da yapabildiğiniz şeyler öyküyü takip etmek, yan vazifeleri yapmak ve Wishvale’i geliştirip düzenlemek. Ana misyonlarda yaptığınız şey A noktasından B noktasına gidip orta sahne izlemek ya da dövüşmek. Yan vazifelerde yaptığınız şey A noktasından B noktasına gidip gerekli şeyi almak, orta sahne izlemek ya da dövüşmek. Bunlar dışında oyunda oynanış açısından tek farklı olan şey “şehir inşa” kısmı, ki o da nispeten kısıtlı. Hatta oyunu bitirmeden tam manasıyla Wishvale’i değiştiremiyorsunuz, birtakım binaların köydeki yerlerini değiştirebilmeniz için oyunu bitirmeniz kaide. Her şeyi açmış olsanız bile dediğim üzere, “şehir inşa” olayından da bir noktadan sonra hevesinizi alıp Wishvale’i kendi haline bırakıyorsunuz aslında. Ve Wishvale’le alakalı olan misyon serisi “Rekindling the Flame”i acilen yapmanızı tavsiye ederim, zira oyunun birçok oynanış kalitesini yükselten, faal olmayan karakterlerin deneyim ve iş puanı kazanabilmesi, oluşturduğunuz karakteri düzenleme, daha fazla yardımcı NPC karakter çağırabilme üzere özellikleri bu vazifelerin gerisinde kapalı.
Bunun yanı sıra Wishvale’e oynanabilir karakterler dışında, öbür kentlerdeki NPC’leri de davet edebiliyor, bunları kentteki meskenlere ya da kentin istediğiniz yerine yerleştirebiliyorsunuz. Bu karakterlerin kimileri Wishvale’deki tarla, idman alanı, çiftlik üzere değerli yerler için daha fazla hasılat, daha fazla XP kazanma üzere bonuslar sağlarken, kimileri da sizlere nizamlı olarak para, gereç, ekipman üzere şeyler veriyor. Evvelki oyunlarda da olan “Path Action” isimli mekanik aracılığıyla NPC’leri Wishvale’e davet edebiliyorsunuz ve bu Octopath 0’da en çok kullanacağınız mekaniklerden biri. Zira her NPC’yi Wishvale’e davet edemeseniz bile, Path Action’la bu NPC’lerden ekipmanlar, yeni yetenekler, gereçler üzere şeyler kazanabiliyorsunuz. Bunları alabilmeyi garantilemek için de oyunda misyonlar yaptıkça ya da oynanabilir karakterlerle dostluk düzeyinizi yükselttikçe kazandığınız “Güç”, “Varlık” ve “Şöhret” puanlarınızı yüksek tutmanız gerekiyor. Bu türlü deyince güya oyunda yaptığınız şeyler çok etkiliyormuş üzere oldu ama… Yok. Oyunu oynadıkça bunlar kendi kendine yükseliyor aslında. Yalnızca kimi NPC’lerle direkt etkileşime girmenizi engelliyor bu, o kadar.
Bunları da yaptıktan sonra oyunun oynanış döngüsü orta sahne izleme ve dövüşme ortasında dönüp duruyor. Bunun farkına vardığımda da birçok insanın hala dönüp oynadığı ve sevdiği RYO’ları düşündüm ister istemez. Beşerler hala Skyrim’i oynuyor, zira yapabileceğiniz şeylerin sonu yok. Beşerler hala The Witcher 3 oynuyor, zira hiçbir şey olmasa bile Gwent var. JRYO’lara bile bakınca bu bu türlü. Final Fantasy 7 oynanış döngüsünü kırmak için küçük oyunlar ekledi (belki biraz fazla da olsa varlar en azından), keza 8 ve 9’un kart oyunları, 10’un Blitzball’u var. Final Fantasy XV’in açık dünyası, balıkçılığı var. Kingdom Hearts’ların küçük oyunları var. Persona’lar bu döngüyü toplumsal hayat oynanışıyla kırıyor zaten… Saymakla bitmez bu liste kısaca.
Octopath’in evvelki oyunlarında da bu türlü küçük oyunlar yoktu, evet, lakin hem farklı mekanikler vardı (canavar yakalama gibi) hem de bu kadar uzun değillerdi. Yalnızca ana senaryosuyla bile çok uzun olan bir oyuna insanların soluklanıp öbür şeylerle ilgilenmesi için ufak bir iki küçük oyun eklenebilirmiş güya. Hani o kadar çok istiyordum ki, kendine çırak arayan bir balıkçıya yardım ettiğimiz yan vazifenin sonunda kesin bizi “çırak” olarak alacağına ve oyunun “Balıkçılık” kısmını açacağımıza kendi kendimi inandırmıştım… Büyük bir hayal kırıklığıyla vazifesi bitirdiğimi söylememe gerek yok sanırım. Bir de utanmadan sonunda “Neyse, çırak lazım olursa seni çağırırız” demiyorlar mı… (Diyorlar)
(DÜŞMAN KALKANINI) VUR, KIR, PARÇALA
İşin hoş yanıysa, oyunun “dövüş” kısmını bir epey beğendim. Evvelki Octopath’lerin tersine bu sefer dört kişilik bir partimiz yok. Dört ön sıra, dört art sırada olmak üzere toplam sekiz kişilik bir partiyle dövüşüyoruz. Savaş esnasında gerideki ve öndeki karakterleri, tıpkı sütundakilerle istediğiniz üzere değiştirebiliyorsunuz, bu da oyunun sıra tabanlı dövüşlerine ekstra bir taktiksel katman olarak ekleniyor. Tıpkı evvelki Octopath’lerde olduğu üzere, burada da dövüşlerde asıl odak noktanız düşmanın zayıflıklarını bulup, bu zayıflıklarla saldırıp, kalkanını kırmak.
Bazı özel karakterler dışında, oyunda ana karakterimizin de hepsini açabilip kullanabileceği toplamda sekiz tane Job (sınıf yahu işte) var. 36 karakter ortasında tıpkı sınıfta olanlar var haliyle, fakat işin hoş yanı da ana karakterin sınıfı dahil tüm birebir sınıftaki karakterler her sınıfın farklı bir noktasına odaklanıyor. Mesela Scholar sınıfından iki farklı karakter olan Alexia ve Xerc’ü ele alalım: İkisi de büyü odaklı karakterler, fakat Alexia’nın kendi setindeki büyüler yıldırım ve karanlık elementi hasarı verip, “Ultimate” yeteneği de element hasarı vermeyen büyük bir atak yapıyorken, Xerc daha çok element ataklarına odaklı bir büyücü karakteri. Ya da Warrior sınıfı olan Reime ve Octopath Traveler 1’den gelen Olberic’i ele alalım: Olberic daha çok tank üzere çalışıp, taarruzlarının büyük bir kısmı da mızrak silahına odaklıyken, Reime daha çok kılıç odaklı hücumlar yapıp, düşman akınlarını geri vurmaya odaklı bir karakter. O yüzden bir partide birebir sınıftan iki karakter kullanmak pek de saçma olmuyor. Benim oyun sonundaki sekiz kişilik takımımda iki Hunter (Delitia ve H’aanit), iki Scholar (Alexia ve Cyrus) vardı hani.
Eğer bu kadar parti seçeneği yetmediyse, karakterlere neredeyse istediğiniz her saldırıyı öğrenip kullandırabiliyorsunuz da. Oyunda dövüştükçe XP ve JP kazanıyorsunuz. Bu “Job Point”leri en başta karakterlerin yeteneklerini, akabinde “Ultimate” saldırısını ve ekstra yetenekleri takabileceğiniz slotları açmak için kullanabiliyor olmanızın yanı sıra, karakterlerin sahip olduğu yetenekleri “master” mekaniğini kullanıp çoğaltabiliyorsunuz da. Kimi karakterlerin kendilerine çok özel yetenekleri hariç neredeyse tüm yeteneklerde kullanabildiğiniz bu “master” mekaniği neredeyse oyunu kırmama sebep oldu diyebilirim. Olberic’in tüm yeteneklerini açtıktan sonra, üstündeki tüm JP’yi 9999 üzeri hasar vurmasını sağlayan “Surpassing Power” yeteneğine basıp sekiz tane ürettim, partideki tüm ana hasar vurucu karakterlerime taktım ve oyun bir anda çok kolaylaştı mesela… Gerçi bu şekil, bir özelliği spesifik bir yetenek gerisine kitleyen mekaniklerin pek de hayranı değilim lakin, neyse. Boş yere bir yetenek slotumu çalıyor günün sonunda.
“Kolaylaştırdı” dediğime bakmayın bu ortada, kolaylaştırmadan kastım neredeyse düşmanlara tek atabilmek. Octopath Traveler 0, şayet oyunun mekaniklerini yanlışsız düzgün takip edip kullanırsanız, nispeten kolay bir oyun. Çok karakter kasmayı da gerektirmiyor. Öykü misyonlarını takip edip ilerlediğiniz sürece etkin partinizin düşük düzeylerde kalması pek de mümkün değil, ki bence Octopath oyunları genel olarak “karakter seviyesi”ni o kadar önemsemenizi gerektiren oyunlar da değil. Daha çok üstünüzdeki ekipmanların yeterliliğine bakıyor, zira düzey atladıkça kazandığınız istatistik bonusları o kadar da fazla değil. Benim yaptığım tek “kasma” süreci takıma bir anda bir sürü yeni karakter katılınca hepsinin tüm yeteneklerini, Ultimate taarruzlarını ve yetenek slotlarını açmak için JP gerektiğinde olmuştu, düzey konusunda pek de gereksinimim olmadı. 107 saatlik maceramda beni iki tane boss dövüşü zorlamıştı: Birinde düşmanın kalkanı kırılıp geri geldiğinde daha güçlü olduğunu fark ettim, o yüzden dövüşü bossun kalkanını hiç kırmadan bitirdim, bir epey kolay oldu. Başkasında de bossun çok fazla fizikî taarruz yaptığını fark ettim, dövüşten çıkıp fizikî akınları üç turluğuna etkisiz kılan “Parry” yeteneğini tüm karakterlere takıp geri döndüm, üç – dört çeşitte halloldu o dövüş de. Dediğim üzere, mekanikleri anlayıp ne yaptığınızı bildiğiniz sürece üstesinden gelemeyeceğiniz dövüş yok oyunda.
YİNE Mİ HD-2D? (YİNE)
Octopath Traveler’ın birinci çıktığı periyotta herkesin dikkatini çeken birinci şey doğal ki de görselliğiydi. JRYO’ların altın periyodu olan 16-bit periyodunun klasik görselliğini çok hoş, keskin bir kaliteyle, günümüze uygun ışıklandırma ve kamera teknikleriyle sunan bir oyundu sonuçta. Benim birinci gördüğümden bu yana hoşuma giden görselliği, Octopath Traveler 0’da da hala hoşuma gidiyor. Oyunun görselliği, bölge ve zindan dizaynları, efektleri her baktığımda beni tatmin ediyor, ne palavra söyleyeyim.
Ama bir kitle inatla bunun “nostalji yemi” olduğunu söyleyip duruyor, ki bu da beni biraz rahatsız ediyor ya. Evet, 90’larda tanınan olan bir sanat tasarımı kullanıyorlar ve Octopath oyunlarının bir kısmı o periyotlara bir hürmet duruşu üzere oyunlar. Ancak bence bu sanat tasarımı hala geçerliliği olan ve üstünden kıssalar anlatılabilecek bir şekil. Foto realizm yeterli, hoş, güzel; lakin bir noktada Octopath’inki üzere sanat tasarımı tercihi yapan oyunların hem oyun geliştiricilerinin hem de oyuncuların yaratıcılığını zorlayan, hatta o yaratıcılığı tekrar canlandıran oyunlar olduğuna inanıyorum. Karakterlerin hislerini, ruh hâlini 16-bit piksel spritelarla yansıtabilmek bence inanılmaz bir muvaffakiyet.
Tabii 90’lara kıyasla şu an o hisleri bu spritelar üstünden yansıtmak daha kolay, zira seslendirme dediğimiz şeyler geldi oyunlara o ortada geçen 30 yılda. Octopath Traveler 0’da da biraz başım karışık maalesef. Ana karakterlerin büyük bir kısmı aş-şırı başarılı bir iş çıkarmış katiyen. Sazantos’undan Richard’ına herkes en âlâ işlerini çıkarmış. Lakin kimi yan karakterler ve NPC’lerin İngilizce seslendirmesi de biraz yavan kalmış bunların yanında. Hele ki oyun birinci çıktığında seslendirmelerin ses kalitesi de bir epey berbattı, fakat neyse ki çabucak çözdüler onu.
Müzikler ise hiç şaşırtmayan bir halde inanılmaz başarılı. Evvelki Octopath oyunlarının ana bestekârlığını yapmasının yanı sıra Umamusume, Final Fantasy VII Rebirth, Kingdom Hearts III, Gravity Rush 2 üzere birçok oyunun müziklerine de yardımcı olmuş Yasunori Nishiki, Octopath 0’da da şahane bir iş çıkarmış. Kesimlerin bir kısmı orjinal oyundan ve Champions of the Continent’dan olsa da, Octopath 0’ya özel müzikler da bir epey başarılı. Valore’un hafif noir soslu melodileri, Wishvale’in klasik “başlangıç köyü” müziğinin oyunda ilerledikçe olan evrimi, dövüş ve boss müzikleri derken sadece müzikleri istediğim üzere dinleyebilmek için Wishvale’e çabucak müzeyi dikip orada topladığım müzikleri dinlemeye başladım.
ÇOK KARMAŞIK HİSLER İÇİNDEYİM…
Octopath Traveler 0’yla neredeyse 1.5 ay boyunca cebelleştim. Oyunun bazen beni yorduğu anlar olmadı değil, hatta bir noktada oyunu bitirmeden mi incelesem diye düşündüğüm bile oldu. Ama oyunun ikinci yarısı, bilhassa de son çeyreği beni o denli bir içine çekip o denli bir hoş bitirdi ki… Güzel ki oynamışım dedim emeği geçenler ekranında.
Tam olarak bu yüzden de nitekim değişik bir oyun olduğunu düşünüyorum Octopath Traveler 0’nun. Oynanış döngüsü biraz daha çeşitli olmuş olsa, diyaloglardaki şişirmeler atılsa rahatlıkla “En düzgün Octopath oyunu” diyebileceğim bir oyun. Zira başka iki oyunun tersine daha odaklı ve insanların daha uygun takip edebileceği bir kıssa anlatımına, evvelki oyunların oynanışının daha gelişmiş bir versiyonuna ve olağanüstü karakterlere sahip bir oyun. Önerirken de kendimi tam bir “shounen anime öneren insan evladı” üzere hissediyorum: “Abi artık sıkıcı geliyor sana lakin anime 68. kısımda açılıyor ya! Vallahi bak!”
