Exazenos Ayşe’nin torunlarıyız!
Yıl 1337. Osmanlı’nın yükselmesi kaçınılmazdı. Yükseldi de zati. Biraz… değişik oldu ama.
Başımızdaki Orhan Bey esasen gigachad’in önde gideni. Varisler marisler de sapasağlam. Bir de Türklerin Yükselişi diye bir mekanik var oyunun direkt başında açılan, Anadolu topraklarına başınıza nazaran casus muhakkak yaratabiliyorsunuz; sağa sola yönetmesi kolay uç beyefendisi vasallar kurabiliyorsunuz. Ahı gitmiş vahı gitmiş Bizans’a “Biraderim sen oradan biraz altın ateşle bize, yoksa gıdını bıngıldatırız!” diye atar sarfiyat yapabiliyorsunuz… Şimdi 1300’lerin ortasındayken Konstantiniye alınmıştı bile.
Sonra Kara Veba patlak verdi. Yoksul ülkeyiz, pek hastane yapamadık lakin ülkenin istikrarından feragat ederek hastaları karantinaya aldım, saraylılara da saraydan çıkmak yok dedim. Bir halta yaramadı. Veliaht da öldü veliahtın veliahtı da. Osmanoğlu Şerefullah falan üzere abidik gubidik tipler padişah olmaya başladı. Sonunda da memlekette yaşı gelmiş legal varis kalmayınca koskoca Osmanlı’nın başına naip diye Karamanoğlu bilmemkim geçti. Yasal varis 6 yaşındaydı, dedim 16’sına gelene kadar 10 yıl yönetim ederiz, sonra aaa varis ölüvermiş! Sonraki varis 3 yaşındaydı, öf dedim, neyse bekleriz 13 yıl. Aaaaaaa o da ölüvermiş! Bizim tırto naip güzelce rakipsiz kalıvermiş. Oyun bana “Bak ne hoş adam, resmî padişah yap” diyor, ben “Çocuk katilini padişah mı yapacam lan, olmaz” diyorum, istikrar düşüyor. O denli uyuz bir devir geçirdim hıyar ağası ölene kadar.
Sonra o ölünce… Başa “O” geçti. Varis maris olmadığı için yeni bir naip… Lakin bu seferki diğerdi. 16 yaşında bir kızcağız. Ve bana “Ömer, bir ay vaktin var, istediğin kadar düşün ve bulabileceğin en karizma ismi bul!” deseniz, bu kadar karizma bir isim bulmam imkânsız: Exazenos Ayşe! Adeptus Mechanikus lisanında “Siber iskelet kullanan uzaylı”, Tyranid lisanında “Kafkaslarda yetişen bir çiçek” manasına gelen bir isme sahip bu abla nereden geldi, bayanların idareye giremediği bir sistemde nasıl naip oldu bilmem fakat epey yıllık oyunculuk hayatımın bana öğrettiği bir şey varsa: Exazenos Ayşe isminde birini Osmanlı padişahı yapabiliyorsan yapacaksın!
74 yaşına kadar karar sürdü. Mükemmel ıslahatlar yaptı, memleket Macaristan’la komşu oldu, Memlûk’le ittifak yaptı, Anadolu’yu büyük oranda birleştirdi, altyapıyı muasır medeniyetler düzeyine çıkardı, hatta hüsranla bitmiş olsa bile Kastilya’ya cihat düzenledi, üstüne Kayser-i Rum ilan edildi. Memlekete altın çağını yaşattı. Onun müsaadeden giden Türkler Amerika’yı kolonileştirdi, Güney Amerika altınlarına çöktü, Manhattan ve etrafını Türk ve Sünni vasallarla doldurdu. Topkapı Sarayı’na giderseniz en dorukta Exazenos Ayşe’nin portresini görebilirsiniz.
Neden var ki bu oyun?
Europa Universalis V inanılmaz bir iş. Bu oyunun varlığını çok garipsemiştim aslında. EU4 ortadan geçen yıllara ve bir sürü yeni çıkan oyuna karşın hâlâ Paradox Interactive’in en tanınan ikinci oyunuydu ve DLC’leri kapış kapış gitmeye devam ediyordu. Bu türlü bir altın madeninden vazgeçip yeni bir sayfa açıyoruz demek mecnunluk aslında. Gerçekten o kadar mı iddialıydılar?
Öylelermiş. Arkadaşlar bu, Paradox’un şimdiye kadarki en büyük çaplı oyunu ve o denli olmasına karşın de en güzel durumda çıkış yapan oyunu. Olağan Paradox standartlarında konuşuyorum, yoksa oyunun ayı üzere meşakkatleri var. Hatta “oyun bu kadar büyük işler başarıyorken bu ıstıraplar biraz görmezden gelinebilir” düzeyinin üzerinde ıstıraplardan bahsediyorum lakin her şeye karşın sahiden başından kalkamıyorsunuz, kaç sefer mesanem patlayacaktı.
1337’den başlayan 500 yıllık periyodun resmen oynanabilir simülasyonunu yapmışlar. Herkes var mesela. Herkes derken, Leon’daki Gary Oldman’ın bağırışıyla HERKES! Yani mesela Kayseri’nin bir köyünde yaşayan 5 bin kişi var diyelim, bu 5 bin kişinin tamamı oyunda temsil ediliyor. (Bu ortada Kayseri sözünün Kayser-i’den geldiğini ve direkt Kayser-i Rum’dan gelmediğini öğrendim ve Roma imparatorlarının Kayseri şivesiyle konuşmadığı bilgisi içimi rahatlattı) Bunların kaç tanesi hangi dinden, kaç tanesi hangi kültürden, şuradaki 15 kişilik spesifik topluluğun memnuniyetinin %20 olmasının sebebi ne, bu kesitlerin kaçı emekçi, kaçı burjuva, kaçı din vazifelisi, iş yeri açtığım vakit burada çalışacak gerçek kesitten insan var mı, yoksa mesela o iş yerindeki açık durumların dolması için emekçilerin sınıf atlayıp burjuva olma suratı ne…
Tabii bilmeyenler için: Bu büyük oranda sizin direkt bir şeyleri başınıza nazaran değiştirebildiğiniz bir oyun değil. Oyun kendi kendine oynar, siz de kararlarınızla oyunu manipüle edersiniz. Yani örneğin “Şehirde personel kahrım var, şuradan bin kişi alıp oraya koyayım” diyemezsiniz, onun yerine kente göçü teşvik edebilir, o kentte âlâ bir refah, memnuniyet, gelişmişlik vs. düzeyine ulaşarak orayı cazip bir yer hâline getirebilirsiniz. Yahut İngiltere’yle bir Fransız toprağı aldıktan sonra “Bundan sonra burada yaşayanları İngiliz ilan ediyorum” diyemezsiniz, onun yerine toplumları yavaş yavaş asimile edersiniz.
Ama yani manipüle edebileceğiniz o kadar çok sayıda ve o kadar ayrıntılı sistemler var ki. Paradox “Ya oyunu biraz yeni başlayanlara uygun yapıp geniş kitlelere mi yaymaya çalışsak?” topuna hiç mi hiç girmemiş.
Kazabildiği kadar derin kazmış
Her şeyi ayrıntılı detaylı anlatamam doğal fakat şöyle biraz üzerlerinden geçip genel bir çerçeve çizeyim.
Toplumunuz zümrelerden oluşuyor: Yöneticiler, soylular, din vazifelileri, burjuvalar, avam, kabileler üzere. Bunlara çeşitli imtiyazlar verebilir, güçlenmelerini sağlayabilirsiniz lakin bir yandan idareden, yani sizden daha güçlü olmalarını istemezsiniz genelde. Genelde diyorum zira istediğinizi yapabilirsiniz, gidip burjuvaları çok güçlendirip, parlamentoyu falan tam onlara emanet edip bir ticari devlet hâline gelmeniz de mümkün.
Genelde vergilerle dönüyor iş. Zümrelerinizi mutsuz etmemeye çalışmalısınız ki para akışı devam edebilsin ve isyana kalkışmasınlar. Aldığınız vergilerin bağlı olduğu birçok değişken var. Bir zümreden alma hakkınızın olduğu vergi yüzdesi, vergi verimliliği, zümrelerin o anki memnunluğu…
Ve de vergisinin toplanabileceği bir para olması için olağan üretim ve ticaret gerekir. Vefatına ayrıntılı bir sistem kelam konusu. Her yerleşkede bir KTO, yani kaynak toplama operasyonu mevcut. Balıktan keresteye, kilden altına, bir dünya KTO çeşidi var. Bunları toplayacak yapıları ve insanları ayarladıktan sonra bunlar bir pazarda alınıp satılıyor, o sırada da verginizi topluyorsunuz. Bu KTO’ları üretim tesislerinde işleyip kumaş, mücevherat üzere daha bedelli mallar hâline getirebiliyorsunuz lakin bunun için de kum, tuğla, taş üzere kimi temel üretim materyalleri işini çözmüş olmanız gerekiyor.
Ama her yerin verimliliği de birebir değil, başkentinizden uzaklaştıkça sahip olduğunuz denetim düşüyor. Denetimi yollarla, limanlarla vs. artırabiliyorsunuz ancak bir yere kadar. Ve mesela sıfır denetime sahip bir yer isterse servet kazansın, oradan hiç vergi alamıyorsunuz. Münasebetiyle topraklarınızı genişlettikçe denetimi makul düzeylerde tutmak için de bir dünya emek vermeniz gerekiyor.
Tabii daha uygun yollar, daha âlâ limanlar, daha düzgün üretim tesisleri, halkı memnun edecek daha yeterli imkânlar, her şey için yeni teknolojiler gerekiyor ve bunlar için de toplumunuzun okuryazarlığının yüksek olması yararınıza. Okullar, kütüphaneler, üniversiteler hem bunu artırıyor hem de kâğıt ve kitap üzere bölümlerin dönmesini, oralardan da üç beş kuruş vergi toplamanızı sağlıyor.
Teknolojiler çağlara ayrılmış durumda ve yeni geçilen çağın teknolojilerine erişebilmek için rönesans üzere, matbaa üzere, yeni dünya keşfi üzere yenilikleri benimsemiş olmanız gerek. Bunun için de o yeniliklerin toplumunuza yayılmış olması, bunun için de yeniliklerin yayıldığı pazarlarla ağır ticaret yapmanız gerek.
Her çağdaki yaklaşımınız da değişiyor. Mesela Osmanlı oyunumda birinci çağda yayılmacı oynadım, keşifler çağındaysa Akdeniz’i Türk gölü hâline getirme işini falan boş verip Amerika’ya koloniler kurdum. Keşifler ve koloniler de oyun sırasında giderek ehemmiyeti artan öbür bir sistem ve hakikaten çok masraflılar ve oralardaki ticaretin masrafını karşılayacak kadar büyümesi de bayağı vakit alıyor. Ekonomiyi istikrarda tutmaya çalışmak her daim farklı farklı biçimlerde zorlaşıyor.
Ticaret zati değişik bir manyaklık. Denetim düzeyi, ticaret menzili, denizlerdeki mevcudiyet, muhtaçlıklar, arz fazlaları, hayati üretim tesislerini sübvanse etmeler, her eserin farklı farklı üretim teknikleri derken beyninizin yüzde yüz onunu kullanmanız gerekebiliyor. Yahut otomatiğe alıveriyorsunuz. O denli yaparsanız oyun otomatik olarak en kârlı ticaretleri yapıyor ve bu aslında bazen işinize gelmeyebiliyor ancak birinci başlarda fazla boğucu gelecektir ticaret sistemi ve üretim sistemleri, otomatiğe almanızı tavsiye ederim.
Bir de doğal bu insanları ve kaynakları korumak ve yeri gelince de haritayı biraz boyamak lazım. Kara ve deniz güçleriniz iki cins: Seferberler ve nizamlı ordular. Uzunca bir müddet seferberler işinizi görüyor ancak vakitle daha kalıcı ünitelere geçmek yararlı. Alışılmış genel olarak bahsediyorum ben, yoksa oyunda büsbütün profesyonel ordulardan oluşan ve asıl gelirini paralı askerlikten kazanan toplumlar da var. Hatta rastgele bir ülkeyi de isterseniz o denli bir yola sokabilirsiniz.
Savaşlar da elbette Total War üzere direkt yönetilen savaşlar değil fakat bayağı bir ıncığı cıncığı var onların da. Moral, disiplin, kumandan marifeti, baht faktörü, ünitelerin ortada mı kanatlarda mı bulunduğu üzere muharebenin gidişatına tesir eden değişkenlerin yanı sıra orduların besin tüketimi, arazi halleri, mevsim üzere stratejik kararlarınıza tesir eden değişkenler de bol ölçüde var. Dikkat etmezseniz ordunuz kışın 3 ay dağlarda mahsur kalıp zayiat yaşayabilir; üzülürsünüz.
Bilmiyorum bu anlattıklarım karşıdan ne kadar baş karıştırıcı geldi lakin oyuna aşinaysanız aslında ne kadar yüzeysel konuştuğumun farkındasınızdır. Ki daha parlamento sistemidir, kanunlardır, korsanlardır, casusluktur, kültür-sanat faaliyetleridir, bahsetmediğim çok şey var. Büyük arkadaşlar bu oyun. Bayağı büyük.
Büyük oyun büyük sorunluluk demektir!
Dertlerin en büyüğü yapay zekâ. Ülke idaresi ve diplomasi konusunda kötü sayılmaz lakin savaş çıkınca akıl almaz derecede kötüleşiyor. “Karşımda 15.000 kişilik ordu var, ah vah ne yapacağım?” diye kara kara düşünürken nedense ordusunu birkaç modüle bölmeye karar verebiliyor mesela. Ancak bilhassa de denizleri kullanmayı hiç beceremiyor. Koca ordusunu müdafaasız balıkçı tekneleriyle taşımaya çalışıp hepsini balıklara yem ettirebiliyor mesela. Düşman yapınca hoş, müttefikiniz yapınca delirtiyor. Exazenos Ayşe’yle Kastilya’ya cihat düzenledim demiştim ya? “Memlük, Fas, Tunus, gelin abi dalıyoruz!” dedim, “Tamam abi” dediler. Vasallarımın da bir dünya ordusu var ayrıyeten, Kastilya mastilya kalmayacak haritada yani. Gittim ben daldım, ardıma bir baktım gelen giden yok! Orduları bastılar, gemilere bindirmiyorlar! Bütün güney Akdeniz kıyıları, Ege Denizi’nin kuzeyi ve batısı yüz binlerce kişilik ordularla doldu fakat hepsi sahilde dikilip denizi izliyor! Cebelitarık’ın karşı kıyısından el sallayanlar var! O görünüm karşısında nasıl nefret doldum oyuna karşı anlatamam. Dayağımı yiyip geri dönmek zorunda kaldım. Yahut İskoçya’yla oynarken müttefikim Fransa’ya güvendim, İngiltere’ye daldım, iki damla suyu geçip bir halt edemediler. Soylu isyanı çıktı sonra, “Nasılsa koskoca Fransa var ardımda, ezerim başlarını” dedim, tekrar gelen giden yok! Game Over ekranını gördüm sayelerinde! Oyunu mecnun üzere sevdim falan lakin biraz daha pişmeliymiş ve bu derece hayati bir yapay zekâ kazmalığıyla çıkmamalıymış.
Veya oyunun ayrıntı düzeyini öve öve bitirememiş olabilirim fakat fazla sığ kaldığı kimi noktalar da var ve bunların başında da aile ve vâris idaresi var. Elbette Crusader Kings III ayarında bir şey beklemiyorum, farklı cinste oyunlar lakin en başta anlattığım naip sorununu hatırlarsınız. Bir sürü Osmanoğlu varken neden Karamanoğullarının falan eline geçiyor ya bu memleketin ipleri? Veraset kanunlarım falan da yerli yerinde yani. Ayarlanamıyor.
Karakterler demişken, oyunda sistemin oturmuş olduğu ve çok bir şey yapmadan vakti ilerlettiğiniz devirler oluyor elbette. Ve bilhassa çok soylusu olan büyük bir ülkeyle oynuyorsanız daima olarak “Bilmemkim reşit oldu!”, “Bilmemkimin çocuğu nasıl eğitim alsın?” üzere problemler çıkıyor önünüze. Daima ve daima ve daima… Hayır reşit olanları evlendirmezseniz evlenmiyorlar da, bekâr ölüyorlar! Koca hükümdara mı kaldı arkadaş milletin gireceği dünya konutunun sıkıntısı?! Oyunda her şeyin otomasyonu varken bu en angarya iş için olmaması geliştirme kademesindeki nasıl bir karar alamama düzeneğinin sonucudur hiç bilmiyorum. Bir yerden sonra harika yetenekli değillerse “Soyunuz kurusun!” deyip direkt çıkan ekranları kapatmaya başladım zati.
Bir de çok hudut bozucu bir ölçeklendirme ayarsızlığı var. 1700’lerdeyim mesela, bir yerde sarsıntı oluyor “Yardım edelim halkımıza, yazıktır” deyip para gönderebiliyorsunuz. 21 Düka. O geçiyor gidiyor, sonra atıyorum soylular geliyor karşınıza, “Şu soylu biraz borç yaptı, yardım eder misiniz, yoksa avamlığa düşecek, yazıktır” diyorlar. Ne kadar istiyorlar? 25.000 Düka! LAN! 3 kıtaya yayılmış kolonileriyle dev Osmanlı İmparatorluğu iktisadının yıllık geliri onun yarısı bile değil! Nasıl bir soylusun lan sen?!
Tarihi esnetelim tamam da…
Son olarak oyunun tarihi sistemlerine ne kadar bayıldığımı lisana getireyim, sonra da bu sistemleri biraz gömeyim. En başta ülke seçerken bu 500 yıllık periyotta o ülkeyle ilgili ne kadar özel hadise olduğunu görebiliyorsunuz. En fazla hadisesi olanlar İngiltere, Fransa ve Osmanlı mesela ve ne kadar çok hadise varsa oyun o kadar keyifli oluyor. İşte mesela Osmanlı’yla (veya başka beyliklerle) oynarsanız o bahsettiğim Türklerin Yükselişi hadisesi sayesinde bir sürü özel mekaniğe sahip oluyorsunuz. Yahut hazırlıklı değilseniz vakti geldiğinde düzenlenen Haçlı Seferi nedeniyle başınız ağrıyabiliyor. Mimar Sinan geleyim bir şeyler yapayım deyip kabul ederseniz bütün paranızı hüpletebiliyor. Yahut Portekiz’le oynarken kız sorunu yüzünden babasına isyan eden varisten kaynaklı iç savaş çıkması ve sonrasında da zayıflayan ülkemin üzerinden Kastilya’nın geçmesi pek güzeldi mesela. Kimileri küçük birer seçimden ibaret olan ancak kimileri resmen oynanışınızı adapte etmenizi gerektiren bu tarihi olaylar fevkalade renk katıyor oyuna. (Sadece ülkelere özel olanlar değil alışılmış, Kara Veba’dır, Kolomb Takası’dır, genel tesiri olan mekanikler de farklı güzel)
Ama birkaç sebepten de bu tarihsellik sorunu potansiyelini tam gerçekleştirememiş. Birincisi bunları nasıl tetikleyeceğinizi belirten bir yapı yok. Yani illa sonunda mükafatı olan bir vazife dizisi olsun istemiyorum lakin örneğin Osmanlı’yla İstanbul’u alınca Dünyanın Arzuladığı Kent hadisesi oluyor ve mis üzere avantajlar elde ediyorsunuz. Lakin benzeri bir şey öncesinde Edirne’yi alırsanız da gerçekleşiyormuş. Hani bir kenarda “Osmanlı şu periyotta evvel Edirne’yi almıştı” üzere “Bak bunu yaparsan hadise çıkacak” üzere bir ibare olsaymış keşke.
İkinci bir eleştirim de ülkenizin tarihi sürecini takip etmezseniz bu hadiselerin istikrarsızca azalması. Mesela Osmanlı’yla Viyana’ya falan dayanmaya kassaydım enteresan şeyler olacaktı muhtemelen ancak onun yerine ben gidip Amerika’yı kolonileştirdim ve… asırlarca kolonilerimle memnun mesut yaşadık, pek bir şey olmadı Okyanus’un öte tarafında. Tahminen İngiltere’yle falan oynarken pek o kadar kolay olmuyordur o işler ve biraz daha renkleniyordur.
Son bir eleştirim de yapay zekânın tarihselliği takip ederken bazen garip işler yapabilmesi. Örneğin yapay zekâ elindeki Osmanlı bayağı büyük ihtimalle Ortodoks oluyor. Yahut Osmanlı’yla oynarken 1400’lerin başında “Eyvah Timur gelecek!” moduna girmiştim; gelmedi, öldü gitti alakasız bir yerde. Genelde de gelemiyor Anadolu’ya. Yapay zekânın bu hususta da biraz elden geçmesi lazım.
İlk kere EU oynadım…
Ben EU4 oynamadım, onunla kıyaslama yapamam lakin oyuncuların nabzını Youtube’da ve Reddit’de ağır takip ediyorum, eski oyuncuların EU5’ten, oyunun ayrıntı düzeyinden acayip mutlu olduğunu net söyleyebilirim. EU4’ün miladının dolduğunu gönül rahatlığıyla ilan edebilirim yani. Ha lakin EU4 oynamadığım için ben de yeni oyuncular için öğrenmesinin ve alışmasının ne kadar rahat olduğuyla ilgili şöyle bir yorum yapabilirim: Eh işte.
Fena olmayan bir eğitim vazifesi serisi var. Onun dışında da aradığınız bilgileri genelde bilgi kutucuklarında yahut bilgi kutucuklarındaki bilgi kutucuklarında yahut bilgi kutucuklarındaki bilgi kutucuklarındaki bilgi kutucuklarında bulabiliyorsunuz. Biraz abartıyor bazen, kolay bir bilgiye erişmek için 4-5 kutucuk gitmeniz gerekebiliyor, biraz elden geçmesi lazım lakin güzel çalışıyor genel olarak. Uygun çalışmayana kadar. Bazen aradığınız o çok değerli bilgiyi resmen hiçbir yerde olmuyor. Dediğim üzere, bu açıdan elden geçmesi gerek muhakkak.
Ama genel olarak şöyle söyleyeyim, strateji oyunlarına alışık bir insan olarak bu oyuna kâfi seviyede hâkim olmam yaklaşık 10-15 saat sürmüştür. Natürel o noktada bilmediğim çok şey vardı, hatta yüzlerce saat oynayıp görüntüler izledikten sonra bile hâkim olmadığım bir dünya şey hâlâ var lakin o birinci eşiğin 10-15 saat olması makul diye düşünüyorum. Münasebetiyle yeni oyuncuları çabucak açıp langır lungur oynayabilecekleri bir oyun beklemiyor tahminen lakin kafayı yemeyeceğinizi de söyleyebilirim. Aslında bir şey canınızı sıkarsa otomatiğe alabiliyorsunuz, o açıdan başınız rahat olsun.
Tehlikeyi küçümsemeyin!
Oyun inanılmaz sarıyor arkadaşlar. Anlatamam fakat yani, o denli bu türlü değil. Birkaç saat oynayayım diye giriyorsunuz, şu savaş da bitsin, şu yeniliği de benimseyeyim, şu eyaleti de bütünleştireyim, şu vasalı da ilhak edeyim, şu enflasyonu da sıfırlayayım, şudur budur derken bütün hücreleriniz o sayısız maksadın peşinden koşmanızı ve oyunu kapatmamanızı söylüyor. Ve yani 500 yılın tamamını oynayacaksanız 100 saati aşacağınız garanti. Bir yandan da “Ya şu Japonya’daki derebeylikleri yönetim etmeye çalışmak da acayip eğlenceli olur”, “Ya şu Altın Orda üzere hayvan üzere büyük fakat denetim etmesi güç bir şey de çok değişik olur”, “Ya bir Amerika kabilesiyle Avrupalıların gelişine hazırlanmak falan çok enteresan olabilir” diye diye insanın eli her yere kayıyor. Tam hayat öldürücü bir oyun. Çok eğlenceli ve çok hoş bir vefat lakin doğal, o başka.
Bu kadar muazzam bir işe, bu kadar büyük bir tutku projesine daha yüksek puan vermemek için kendimi sıkıntı tutuyorum. İçimden geçen puan, kenarda gördüğünüz puan değil katiyen. Ancak aslında birkaç ay daha geliştirme ve test etabında kalması gerektiği de o kadar net ki. Meseleleri çok bariz ve çok büyük zira. Ancak şu anki hâli de inanılmaz ve Paradox ortada saçmalayan bir firma olsa da oyunlarını genel olarak uygun beslediği ve vakitle uçuşa geçirdiği de malum. Harikalık arayışındaysanız şöyle 6 ay yahut 1 yıl kadar beklemek isteyebilirsiniz ancak beklemeyip dalarsanız da “Öh, yeterli ki beklememişim, bu neymiş böyle!” diyeceksiniz. Öncesinde sevdiklerinizle vedalaşmayı unutmayın.
